บทที่ 7 ฉุกให้คิด

“เฮ้อ คุณนี่ก็จะไปยุ่งกับลูกทำไมนัก ... มากินกุ้งนี่ดีกว่า ตัวใหญ่ ๆ ทั้งนั้นเลย กินซะเห็นบ่นอยากกินไม่ใช่รึไง”

ผู้เป็นสามีบอกพลางหยิบกุ้งตัวโตซึ่งเป็นอาหารจานโปรดของภรรยาให้ด้วย

“คุณพ่อ คุณแม่ทานกันก่อนนะคะเดี๋ยวกัญญ์มา”

“จะตามพี่เขาไปรึไงล่ะ”

คุณคะนึงนิตถามดักทาง ทำไมท่านจะไม่รู้จักนิสัยบุตรสาว เพราะนิสัยค่อนข้างเหมือนมารดาเกือบทุกกระเบียดนิ้ว ดีที่ว่ายังมีความเป็นเด็กอยู่ทุกอย่างเลยเบากว่าเยอะ

“นิดหนึ่งค่ะ คุณแม่จะได้หายสงสัยไงคะ”

“พอกันเลยทั้งแม่ทั้งลูก”

ชายสูงวัยผ่อนลมหายใจออกมาพร้อมกับส่ายศีรษะเล็กน้อย และดูเหมือนว่าจะห้ามไม่ได้ท่านเลยเลิกให้ความสนใจแล้วหันมาทานอาหารต่อ

“นี่คุณ! ขยันขัดจริง ๆ ... ไป ๆ รีบไปดูว่าตาป้องไปหาใคร”

นางกิ่งกาญจน์ทำเป็นเอ็ดสามีเล็กน้อย พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้อีกครั้ง ก่อนหันไปสนับสนุนบุตรสาว

คณาธิปเดินตามหลังสองแม่ลูก ที่กำลังเดินมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ แวบแรกที่เห็นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ตอนนั้นในหัวเขามีเพียงชื่อเดียวที่วนเวียนเข้ามาคือ ‘พรีม’ เด็กนักศึกษาปีสี่ที่ดูยังไงก็เป็นเด็กกะโปโล

ทว่าในวันนี้เขายังไม่อยากจะเชื่อสายตัวเองว่า เด็กสาวในวันนั้นจะกลายเป็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตาดี อีกทั้งยังดูสง่าผ่าเผย ดูไม่ใช่เด็กขี้กลัว ขี้เกรงใจเหมือนที่เขาเคยเห็น ซึ่งหากใช่จริง ๆ นับว่าเธอทิ้งคราบเด็กพรีมที่อยู่ในบ้านเขาคนนั้นโดยสิ้นเชิงเลยทีเดียว

ชายหนุ่มเดิมตามแล้วพลอยให้คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ในคืนนั้นหากไม่เพราะความผิดหวังเสียใจจนทำให้ต้องอาศัยแอลกอฮอล์เป็นที่พึ่งจนไม่รู้จักหักห้าม เด็กสาวคงไม่ต้องออกจากบ้านโดยไม่บอกกล่าวกันแบบนี้

ในวันที่เขารู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ในบ้านแล้ว ความรู้สึกผิด สับสน เป็นห่วง และอะไรอีกหลาย ๆ อย่างมันวิ่งเข้ามาในหัวเขาตลอด

คณาธิปพยายามถามไถ่นางอิ่มเอมตลอด เขาอยากเจอและได้พูดคุย หรือได้ทำอะไรสักอย่างเพื่อเป็นการรับผิดชอบบ้าง หากแต่ก็ได้รับแต่คำปฏิเสธจากหญิงสูงวัยตลอด

“คุณป้อง อย่าไปสนใจมันเลยค่ะ”

เสียงแม่บ้านที่เขาให้ความเคารพนับถืออีกคนในบ้าน ยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผิดเพิ่มอีกเป็นร้อยพันเท่า เขามีความเป็นผู้ใหญ่กว่า ควรที่จะมีสติยับยั้งชั่งใจให้มากกว่านี้ ไม่ควรปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือความถูกต้องแบบนี้

“แต่ผมผิดที่ ...”

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว คุณป้องอย่าไปสนใจมันเลยค่ะ”

“ป้าอิ่มบอกผมได้ไหมว่า พรีมไปอยู่ที่ไหน ผมอยากรับผิดชอบ อย่างน้อย ๆ ให้ผมได้ส่งเรียนจนจบก็ยังดีนะครับ”

น้ำเสียงแสดงออกถึงความเป็นห่วง และรู้สึกผิดชัดเจน ในตอนนั้นการแสดงความรับผิดชอบก็คงมีเพียงแค่เรื่องนี้เท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นคงจะมากกว่านี้ไม่ได้

“เรื่องนั้นคุณป้องไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ คุณผู้หญิงท่านไม่ได้ใจร้ายหรอก เงินที่ท่านให้สองคนพี่น้องติดตัวไปก็มากพอให้ได้ส่งตัวเองเรียนจนจบได้ ถ้ารู้จักใช้เงิน และรู้จักหาเงินเพิ่มก็คงมีใช้ได้สบายอยู่”

นางอิ่มเอมพอจะรู้จำนวนเงินที่คุณกิ่งกาญจน์ให้หลานสาวทั้งสองคนอยู่

“แต่คุณแม่ทำแบบนี้ไม่ถูก”

“คุณผู้หญิงท่านทำถูกแล้วค่ะ ตัดไฟต้องตัดตั้งแต่ต้นลมค่ะ คุณป้องยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการ อย่างเอาเรื่องเด็กในบ้านมาคิดให้เสียเวลาเลยค่ะ”

น้ำเสียงนางอิ่มเอมที่เอ่ยออกมานั้นออกไปทางตัดพ้อเล็กน้อย นางไม่โทษเขา และก็ไม่โทษหลานสาวตัวเอง เพราะหากจะหาคนผิดคงจะลำบาก หนึ่งคนก็ไม่มีสติ อีกหนึ่งคนก็ไม่รู้จักเจียมตัว

จบเรื่องราวแบบนี้ดีที่สุดแล้ว เพราะหากหลานสาวยังอยู่ต่อนางเชื่อว่าต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำอีกแน่นอน ‘น้ำมันใกล้ไฟ’ ยังไงก็อันตราย

“แม่จ๋า ๆ กุ้งตัวเบ้อเร่อเลยค่ะ”

เสียงเด็กน้อยเรียกผู้เป็นมารดาเสียงดังฟังชัดเมื่อเดินผ่านบ่อกุ้งสด ๆ ที่อยู่ด้านหน้าร้าน

หัวใจชายหนุ่มกระตุกวาบขึ้นมาทันที ‘ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูก เช่นนั้นเธอก็มีครอบครัวแล้ว’ เขาหยุดคิดเพียงแค่นั้น แล้วอีกหนึ่งความคิดก็ค้านขึ้น ‘เป็นไปไม่ได้ เด็กคนนั้นยังไม่น่ามีครอบครัวหรอก’