บทที่ 8 พ่อลูกเจอกันอีกครั้ง

“กุ้งที่น้องพอวากินใช่กุ้งในนี้ไหมคะ”

เจ้าหนูจำไมถามขึ้นต่อด้วยความอยากรู้ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นมารด ทว่าฟังจากน้ำเสียงแล้วดูเศร้าลงไปถนัดตา พริ­มาภาเข้าใจดีว่าตอนนี้บุตรสาวกำลังคิดอะไร

“เขาเป็นอาหารของเราค่ะ”

หญิงสาวตอบกลับพร้อมกับลูบศีรษะคนอยากรู้เบา ๆ ไปด้วย

“น่าสงสารจังค่ะ”

“เห็นแบบนี้แล้วจะกินอีกไหมคะ”

เธอถามด้วยอยากรู้ว่าบุตรสาวจะคิดและตอบเช่นไร

“แม่จ๋าบอกว่าเขาเป็นอาหาร ถ้าเป็นอาหารน้องพอวาก็กินได้เหมือนเดิมสิคะ”

เด็กน้อยเปลี่ยนอารมณ์ จากน้ำเสียงฟังดูเศร้าเมื่อครู่ พอเข้าเรื่องของกินจริง ๆ ถึงกับเสียงใสขึ้นมาเลยทีเดียว มิหนำซ้ำยังฉีกยิ้มกว้างอีกด้วย

“ร้ายนักนะเรา”

“น้องพอวาชอบกินกุ้งนี่คะ”

“จ้ะ ... แต่หนูต้องกินที่มันตายแล้ว และก็ต้องปรุงสุกแล้วเท่านั้นนะคะ”

“ค่ะ”

เด็กน้อยรับคำ แล้วก็เดินนำหน้าไปดูบ่ออื่น ๆ อีก เพราะนอกจากบ่อกุ้งแล้ว ยังมีปลา ปลาหมึก และอาหารทะเลอื่น ๆ อีกด้วย

“พรีม”

เสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลังหญิงสาว ทำเอาหัวใจเจ้าของชื่อถึงกับเต้นแรงเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติ ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมา น้ำเสียงมันช่างคุ้นหูเสียเหลือเกิน ไม่ว่าจะนานสักกี่ปีเธอยังคงจำได้

ในใจภาวนาขอให้เธอจำผิด นั่นต้องไม่ใช่เสียงเขา แม้ลึก ๆ ในใจจะอยากให้เจ้าของเสียงเป็นเขาก็ตาม

“พรีมใช่ไหม”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงยื่นนิ่ง คณาธิปจึงเรียกชื่ออีกครั้ง

พริมาภารวบรวมสตินับหนึ่งถึงสามในใจ แล้วตัดสินใจหันไปทางต้นเสียงทันที

“คุณป้อง!”

วินาทีแรกที่เห็นหน้า ชื่อเขาก็หลุดออกจากริมฝีปากเล็กมาเกือบจะทันที ทว่าเธอคิดว่าตัวเองเปล่งเสียงเรียกเขาจนเต็มเสียงแต่ความเป็นจริงแล้วมันไม่มีเสียงออกมาเลยสักนิด

“น้องพอวา”

หญิงสาวรวมสติได้ก็รีบหันกลับแล้วก็เดินตามเด็กน้อยไปทันที

“พอวา น้องพอวา”

คณาธิปทวนชื่อที่หญิงสาวเรียกวนอยู่สอง - สามครั้ง พลางคิดไปด้วยว่าเขาได้ยินชื่อนี้มาจากที่ไหน

“น้องคนที่ได้ทุนการศึกษาเมื่อวานไงคะ”

กัญญ์ณรัณเดินมาทันได้เห็น และได้ยินที่พี่ชายพูดพอดี จึงไขข้อสงสัยให้

“ผู้หญิงคนนั้นคือพี่พรีม หลานสาวป้าอิ่มเอมใช่ไหมคะ”

หล่อนถามขึ้น เพราะได้ยินพี่ชายเรียกเมื่อครู่

กัญญ์ณรัณกับพิมพ์รดาเป็นเด็กรุ่นเดียวกัน ทั้งคู่เรียนมัธยมศึกษาตอนต้น และตอนปลายด้วยกัน แต่อยู่กันคนละห้องเพราะหล่อนเรียนห้องอินเตอร์ แต่พิมพ์รดาเรียนห้องปกติ

ด้วยความที่รุ่นราวคราวเดียวกัน ทำให้ทั้งคู่ค่อนข้างสนิทกัน และก็ยังสนิทกับพริมาภาด้วย เพราะเธอเป็นคนสอนให้ทำขนมทุกครั้งที่ว่าง หล่อนรู้จากนางอิ่มเอมแค่ว่าทั้งคู่มีเหตุต้องย้ายกลับไปอยู่กับตายายที่บ้านต่างจังหวัดแค่นั้น

“เดี๋ยวพี่มา”

ชายหนุ่มบอกน้องสาวแล้วก็รีบเดินตามร่างเล็กกับเจ้าตัวเล็กไปทันที

“พรีม ๆ หยุดก่อน”

เขาร้องเรียกหญิงสาวเอาไว้ เสียงดังฟังชัดทำเอาเด็กน้อยถึงกับหันมามองคนเรียก

“คุณลุง”

น้องพอวาเห็นหน้าก็จำได้ว่า เขาคือคนที่ได้เจอที่หน้าห้องน้ำเมื่อตอนมาถึงร้าน พริมาภาตกใจไม่น้อยที่ได้ยินบุตรสาวร้องทักเขาขึ้น

จริงอยู่ว่าหญิงสาวต้องการให้เขารับรู้ว่าเด็กที่เธอจับมือเอาไว้อยู่นี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขเขา หากแต่ไม่ใช่ตอนนี้

“น้องพอวา”

“คุณลุงจำชื่อน้องพอวาได้ด้วย”

เด็กน้อยบอกเสียงแจ๋วด้วยดีใจที่มีคนจำชื่อตัวเองได้

“จำได้สิคะ”

“น้องพอวา หนูรู้จักคุณ ... เอ่อ คุณลุงด้วยเหรอคะ”

“คุณลุงช่วยน้องพอวากดสบู่ให้ตอนน้องพอวาล้างมือค่ะ”

เด็กน้อยบอกเสียงใสเลยทีเดียว

“พรีม เด็กคนนี้ ...”

“น้องพอวาเป็นลูกสาวพรีมค่ะ”

เธอไม่รีรอที่จะบอกออกไปเช่นนั้น เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปิดไม่ให้เขารู้ว่าเธอมีลูกแล้ว

คำตอบนั้นทำให้ใบหน้าหล่อคมเข้มถึงกับร้อนวูบขึ้นมา พร้อม ๆ กับหลากหลายความรู้สึกที่วิ่งแทรกเข้ามา ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นความรู้สึกอะไรกันแน่

มันทำให้เข้าหวนคิดถึงความสัมพันธ์ในครั้งนั้น ที่ทุกคนล้วนมองว่ามันเป็นความผิดพลาด ซึ่งในคราแรกก็ยอมรับว่า เขาก็คิดไม่ต่างจากคนอื่น แต่มันแปลกตรงที่ทำไมเขาถึงจดจำทุกการกระทำนั้นได้ และต้องให้คิดถึงอยู่ตลอดเวลา