บทที่ 3 น้ำในอ่างและ....

ฟ้าสางแล้ว แสงยามเช้าเล็ดลอดผ่านผ้าม่านสีเลือดนก ร่างของนางนอนแนบแผ่นอกกว้าง หายใจช้า ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าแบบที่ไม่ใช่แค่นอนกับใคร แต่เหมือน…ถูก “กลืนกิน” ทั้งตัว

เขาลุกขึ้นจากเตียงราวกับยังไม่รู้สึกพอ ผิวกายเขาร้อนผ่าว เหงื่อซึมตามหน้าผากและแผ่นหลัง สายตาคมทอดมองร่างเธอที่ยังนอนหมดแรง

เรียวขาเธอสั่นน้อย ๆ ขณะพยายามขยับตัว แต่ขาเปลี้ยเกินกว่าจะหนี เขาหยิบเสื้อคลุมมาพาดไหล่ตัวเอง แล้วช้อนร่างเธอขึ้นจากฟูกอย่างไร้คำพูด เธอผวา ซุกหน้ากับอกเขา

“ท่าน… จะพาข้าไปที่ใด…”

เสียงเธอแผ่วจัด แทบไม่มีแรง แต่ยังเต็มไปด้วย แรงต้านจาง ๆ เขาโน้มใบหน้าลงข้างหูเธอ กระซิบเสียงต่ำชิด เนื้อแก้มที่ยังแดงร้อนจากการถูกเขารังแกทั้งคืน

“ข้าจะพาเจ้าไป… ล้าง”

เพียงคำเดียว กล้ามเนื้อในท้องของเธอก็กระตุกเบา ๆ

เสียงน้ำในอ่างกระทบไม้ดังกึกก้อง กลิ่นสมุนไพรผสมดอกบัวคลุ้งในอากาศ หยางเซวียนวางร่างเธอลงในน้ำอุ่น แล้วถอดเสื้อคลุมตนเองตามลงมาทันที ร่างสูงล่ำเปลือยเปล่า… พร้อมสายตาที่ราวกับกำลัง “อ่าน” ร่างเธอทุกส่วนอีกครั้ง

มือเขาลงน้ำช้า ๆ ตักน้ำร้อนรินจากไหล่เธอ แล้วไล้ผ่านซอกคอ สบตาเธอชิด จนลมหายใจแทบจะเป็นอันหนึ่งอันเดียว กับเขา “ส่วนนี้…” เขาเอ่ยแผ่ว จูบลงตรงต้นคอเบา ๆ แล้วเลื่อนมือปาดไล้ผ่านอก “ข้าทำให้เปื้อน”

เขาก้มลง ดูด ที่ยอดอกเธอทันที

“อ๊ะ…!” เธอสะดุ้ง กระตุกในน้ำ เสียงกระซิบแทบ แตกสลาย “ส่วนนี้ด้วย…” เขาเลื่อนมือถูเบา ๆ ตรงหน้าท้อง แผ่วแต่มั่นคง จ้องตาเธอไม่วางตา “ที่ข้าฉีดน้ำอุ่นร้อนข้างในเจ้า… ลึกจนเจ้าสั่นทั้งคืน”

มือเขาล้วงลงผ่านใต้ผิวน้ำไปแตะที่เนินอ่อนกลางหว่างขา นิ้วสอดเข้าแผ่ว ๆ ในช่องทางที่ยังบวมพอง อุ่นจัด เต้นตุบ ๆ

เธอหายใจติดขัด แต่เขากลับกระซิบใกล้กว่าเดิม

“ข้าจะล้างมัน… ด้วยนิ้วข้า… อย่างช้า ๆ”

แล้วเขาก็ขยับมัน… ในน้ำ…ลื่นจัด… จนเสียง “ชวับ” ใต้น้ำดังตลอดเวลา

“ไม่… อ๊ะ… ท่าน…”

“อย่าพูด…ไป๋หลิน.. แค่เจ้าพิงหลังไว้ให้ดี”

เขากระซิบ พร้อมกระแทกนิ้วเข้ามาอีกข้อนิ้ว แล้ว.. อีกข้อนิ้ว แล้ววนปลายนิ้วถี่ขึ้นจนเธอกระตุกในอ่าง

“อ๊าาา!! หยางเซวียน! ท่านจะ… อ๊ะ…!”

เขาดูเธอเสร็จในอ่างอีกครั้ง น้ำขุ่นขึ้นช้า ๆ ปะปนกับกลีบดอกไม้เขาเอานิ้วขึ้นดู ปลายนิ้วเปียกเยิ้มแล้วแตะลงบนลิ้นตัวเองต่อหน้าเธออย่างช้า ๆ

จากนั้น…เขากระซิบ

“…ข้ายังไม่ได้ล้าง ‘หลัง’ ของเจ้าเลย ไป๋หลิน”

เช้าวันใหม่… หญิงสาวที่ตื่นมาในร่างของ “ตัวประกอบ” ที่โดนฟาดก่อนได้บทพูด..

กลิ่นดอกไม้จาง ๆ ลอยมากับลมเช้า... แต่มันไม่อ่อนหวานเท่าความปวดหนึบระหว่างขาของเธอ ไป๋หลินหรือพูดให้ถูกกว่านั้น “ลี่เหยา” ตื่นขึ้นมาพร้อมคราบน้ำแห้งติดผิว กับเสียงหัวใจที่ยัง เต้นแรงไม่ยอมกลับเข้าสู่จังหวะปกติ

เธอกระพริบตา ปรับสายตาให้เข้ากับแสงอ่อนที่ลอดผ่านม่านผ้าไหมสีแดงทุกอย่างในห้องหอหรูหรา… แต่ร่างเธอเจ็บราวกับถูกราวกับถูกพายุลากผ่าน

“นี่มัน… ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม…” เธอพึมพำเบา ๆ แต่เสียงแหบพร่า สะโพกขยับไม่ได้ ต้นขายังสั่นแม้แต่การหายใจ ลึก ๆ ก็ยังเจ็บนิดหน่อยราวกับมีอะไร ‘คั่งค้าง’ อยู่ลึกในช่องท้องเธอหลุบตามองตัวเอง รอยแดงตามลำคอ รอยกัดที่ฐานอก รอยมือที่ต้นขา

“เชี่ย…” เธอครางในใจแล้วกัดฟัน “ฉันหลุดเข้ามาในนิยายบ้าบอนั่นจริง ๆ เหรอ…” เรื่องที่เธอด่าไว้เมื่อคืนก่อนนอน… ตอนที่เธอสาปส่งนักเขียน เรื่องที่นางเอกแต่งกับผู้ชายเจ็ดคนโดย ไม่มีใครรักจริง…และตอนนี้เธอคือ ไป๋หลินตัวประกอบที่ควรจะโดนวางยาในอีก 3 วัน และตายไปแบบน่าสงสาร…เพราะพระเอกทั้งเจ็ด ไม่มีใครรักเธอเลยไม่มีใคร… แม้แต่หยางเซวียนที่เพิ่งเอาเธอจนเตียงแทบพัง

เธอหันไปมองข้างหมอน ไม่มีแม้แต่เงาของเขา

"ฟัดจนฉันแทบลืมหายใจ แล้วเช้าไม่แม้แต่จะอยู่พูดอะไรสักคำ…"

เธอกัดฟันกรอด “ไอ้ขุนนางหน้าตาย! หื่นไม่เลือกเวลา!”

“บ้ากามเกินกว่าจะเรียกตัวละคร!” เขียนให้มันเอานางเอกตั้งแต่ยังไม่พูดคำว่า 'ยินดีที่ได้รู้จัก' นี่! แม่งคนเขียนต้องมีปัญหาแน่!

เธอหงายหลังลงไปกับฟูกอีกครั้ง หอบฟึดฟัดกับตัวเอง

แต่แล้วแววตาก็แข็งขึ้น

“ไม่… ฉันไม่ใช่ไป๋หลินคนนั้นอีกแล้ว”

เธอไม่ได้มาเพื่อรอให้ผู้ชายเจ็ดคน “เอาเธอ” ไปตามบทและเธอ จะไม่มีวันตายเหมือนในนิยายต้นฉบับ

“อีกสามวัน..ถ้าฉันยังอยู่ในวังวนบทเดิม ฉันจะโดนวางยา และตาย… แล้วผู้ชายทั้งเจ็ดจะผลัดกันมาแต่งงานกับนางเอกตัวจริงคนใหม่แทนฉัน”

เธอเม้มปากแน่น

“งั้นฉันจะเปลี่ยนเรื่องนี้ใหม่… ฉันจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องทั้งหมด ใครจะอยากมีผัวหลายคนบ้าเหรอ นิยายอะไร เชี่ยยย”

เธอยิ้ม ยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้มของหญิงสาวขี้อายแต่เป็นรอยยิ้มของนักอ่านที่รู้บททุกอย่าง ก่อนคนอื่นในเรื่องและพร้อมจะ “เขียนใหม่” ทุกฉากด้วยเสน่ห์ที่ไม่มีนักเขียนคนไหนเขียนไว้

“ไป๋หลิน” วางแผนหนี… ก่อนกลายเป็นเบี้ยหมากของใครอีกครั้ง มือเธอกุมต้นขาแน่นขณะฝืนลุกขึ้น เส้นผมยาวสยาย ยุ่งเหยิง ชุดบางสีแดงยังคงหลุดหลวมบนร่างจนเห็นรอยแดง จากราตรีก่อนชัดเจนทุกตารางผิว

ไป๋หลินหอบแผ่ว สายตาไล่มองทุกซอกในห้องหอ

หัวใจยังเต้นแรงจากความจริงที่เธอจำได้อีกสามวัน… บ่าวรับใช้จะเอาน้ำชามาเสิร์ฟ แล้วในนั้นจะมียาพิษที่ถูกสั่งมาอย่างเลือดเย็น

“บทดั้งเดิม… ฉันควรตาย เพราะนางเอกตัวจริงกำลังจะเข้ามาร่างนี้แทน…”

เธอยืนได้เต็มสองขาในที่สุด แม้จะยังเสียวสะโพก จากการที่โดนเขากระแทกย้ำ ๆ จนฟูกยุบเมื่อคืน แต่สายตา ของเธอในตอนนี้กลับไม่ใช่แค่หญิงสาวไร้ทางเลือก

เธอคือ คนที่รู้พล็อตทั้งหมด

เธอเดินตรงไปที่ฉากไม้บังตา ลากมือเปิดตู้ลับข้างใน เต็มไปด้วยเครื่องประดับ เสื้อคลุม แหวนและเข็มกลัด

“…ของทั้งหมดนี้ ในบทต่อไปจะถูกใช้ล่อฉันให้กลับมาอีกครั้งในฐานะ ‘ตัวประกอบที่เป็นแค่เบี้ยล่าง’ …”

เธอขบกรามแน่น กลั้นลมหายใจขณะขยับกายช้า ๆ

ความรู้สึกเจ็บจาง ๆ ยามลุกขึ้นทำให้ใบหน้าเห่อร้อนวูบ

ไป๋หลินพิงมือกับขอบเตียง สูดลมหายใจลึก แล้วค่อย ๆ พาตัวเองลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ปลายเท้าเปลือยเปล่าย่ำลงบนพื้นไม้เย็นเฉียบ ก่อนจะหยิบผ้าคลุมไหมสีขาวสะอาดที่แขวนอยู่ปลายเตียงมาคลุมไหล่

เธอก้าวไปยังอ่างไม้ตรงมุมห้องน้ำอุ่นในอ่างยังคงกรุ่น ไอเบาๆ ไอแดดยามสายส่องลอดบานหน้าต่างไม้เข้ามา อบอุ่นแต่ไม่ร้อนแรงหยดน้ำยังเกาะตามปลายผมที่เปียกหมาดๆ ของไป๋หลิน ขณะเธอค่อย ๆ สวมเสื้อตัวบางคลุมกาย แล้วเดินไปยืนหน้ากระจกทองเหลืองที่ตั้งอยู่ข้างฉากผ้าปักลายดอกเหมย