บทที่ 4 บทที่ไม่มีนักเขียนคนไหนเขียนไว้

ในกระจกเงานั้น...คือภาพของหญิงสาววัยแรกแย้ม ผิวขาวอมชมพูราวกลีบดอกพีชที่เพิ่งแย้มบาน ผิวพรรณของเธอสะท้อนแสงเช้าแวววาวนวลเนียน ไม่มีรอยใดต้องซ่อน

เส้นผมยาวดำขลับ หยักศกเล็กน้อยจากไอน้ำ ปล่อยยาวระต้นคอจนถึงสะโพก ราวม่านราตรีที่คลุมความฝันไว้ทุกเส้นสายใบหน้าของเธอได้รูป พวงแก้มกลมละมุน ดวงตากลมโตซ่อนแววฝันและความอ่อนโยนขนตายาวพริ้มรับแสงธรรมชาติ จมูกโด่งรั้นน้อย ๆ เพิ่มความน่าเอ็นดูริมฝีปากอิ่มนุ่มแดงจางราวดอกทับทิมที่เพิ่งแตะน้ำค้างยามรุ่งสาง

เรือนร่างของไป๋หลิน...ช่างเป็นหุ่นซ้อนรูปที่บรรพชน ในบทกวีจะต้องเอ่ยชมทรวงอกได้รูปแน่นกระชับนุ่มนวลไม่ใหญ่เกินไป แต่สะกดตาให้ไม่อาจละเอวคอดกิ่ว จนคนมองต้องกลืนน้ำลาย กลมกลืนรับกับสะโพกผายได้สัดส่วนทุกเส้นสายช่าง ถูกวาดขึ้นจากปลายพู่กันเทพยดา

ในสายตาของใครคนหนึ่งเมื่อคืนนี้...เธออาจจะเป็น ภรรยาแต่ในกระจกเช้านี้เธอคือ หญิงสาวเต็มตัว ทั้งน่าทะนุถนอม ทั้งงดงามเกินคำใดจะพรรณนา และที่สำคัญที่สุด...ไป๋หลิน ในกระจก…คือหญิงสาวผู้กำลังจะเปลี่ยนชะตาชีวิตในนิยายที่เธอเคยรู้ตอนจบ "ฉันจะหนีตอนนี้ไม่ได้... เพราะในจวนมีทหารเฝ้าแน่นหนา และฉันเพิ่งโดนเขาเย- จนเดินแทบไม่ไหว"

เธอเหลือบมองขาเปลือยของตัวเองใต้ชุดหลวม

หัวนมยังขึ้นเป็นไตจากลมเช้า ผิวหนังตรงต้นขาแดงช้ำ จากแรงมือเขาเมื่อคืน แต่ฉันยังมีเวลาอีกสองคืน

คืนนี้.. เธอจะซักผ้าในห้องอาบน้ำ แล้วซ่อนชุดบ่าวรับใช้ไว้ใต้ถังไม้

คืนที่สอง.. เธอจะแอบขโมยตราประทับจากห้องหนังสือของเขา เพื่อผ่านประตูทางออกนอกเมือง

คืนที่สาม.. ช่วงที่บ่าวสาวเผลอ..เธอจะหลุดออกจาก

บทที่เขียนไว้ ไม่มีใคร…ไม่มีนักเขียนหน้าไหนจะ “กำกับ” เธอได้อีกแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้โง่พอจะหนีแบบไม่มีทางกลับ

สายลมค่ำพัดแรงขึ้นเมื่อดวงจันทร์ลอยเหนือเส้น ยอดไม้ เสียงม้า เสียงล้อเกวียน เสียงคนเมา เสียงน้ำรินลงชาจากกระบอกไผ่ปะปนกันในโรงเตี้ยมชายเมืองตะวันตกที่ห่าง จากเมืองหลวงหลายสิบลี้

ไป๋หลินดึงผ้าคลุมให้ปิดไหล่ ร่างเธอซ่อนอยู่ในมุมมืด ของห้องพักชั้นบนกลิ่นยา กลิ่นฝุ่น กลิ่นฟางบนเตียงแข็ง ๆ ที่ไม่อบอุ่นเท่าผ้าห่มในจวนขุนนางแต่ที่นี่…คือ “อิสระ”

เธอหนีออกมาได้สำเร็จเมื่อคืนผ่านเงาทหาร ผ่านประตูเมืองผ่านกับดักของพล็อตเดิมที่เขียนไว้ให้เธอตายด้วยยาพิษ ในสามวันแต่ตอนนี้ วันที่สามผ่านไปแล้วเธอยังไม่ตาย ไม่มีน้ำชา วางให้เธอไม่มีคำสั่งประหารไม่มีบท… เหลือ

เธอกำลัง “ลบ” พล็อตเดิม ทีละฉาก แต่…เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นใต้พื้นไม้ โรงเตี้ยมที่เคยเงียบงันในยามค่ำเหมือนจู่ ๆ ก็กลั้นหายใจ ประตูไม้ที่ขึ้นสนิมแง้มแผ่วเบา ก่อนเงาสูงใหญ่ ของใครบางคนจะทาบลงบนผนัง หัวใจของไป๋หลินกระตุกวูบ

เธอชะโงกหน้ามองลอดรอยแตกตรงไม้กั้นบานหน้าต่าง…

ชุดคลุมขุนนางสีเข้มแหวกสายลม เปื้อนฝุ่นทางไกลแต่ยัง ทรงอำนาจ ใต้ผ้าคลุมตัวนั้นคือร่างแกร่งสูงสง่า ไหล่กว้าง ขายาว เส้นผมรวบไว้หลวม ๆ แบบที่เธอเคยเห็นในเงาเทียนยามค่ำคืน

เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ เขาไม่ควรตามเธอมาเพราะ…ในพล็อตเดิม หยางเซวียนไม่เคยสนใจตัวประกอบอย่างเธอแม้แต่นิดเดียว!

แต่แล้ว…เสียงของเขาก็ดังขึ้นกลางโรงเตี้ยมทุ้ม แผ่ว และชัดเจนราวกับจงใจให้เธอได้ยิน

หากเจ้าเห็นข้า…ก็ออกมา “ข้ามิคิดไล่ตามผู้ใดให้เหนื่อยเปล่า” แต่กับเจ้า…ข้าจะให้โอกาส...เพียงครานี้เท่านั้น

เสียงนั้นแทงเข้ากลางใจของไป๋หลินหญิงสาวกำชายเสื้อแน่น ริมฝีปากสั่นน้อย ๆ เธอไม่รู้ว่าในน้ำเสียงนั้นคือคำขู่ คำสั่ง หรือคำวอน แต่ที่แน่ ๆ มันไม่ใช่ประโยคที่เคยมีในนิยายต้นฉบับ

เธอกำลังเจอบทใหม่…

บทที่ไม่มีนักเขียนคนไหนเขียนไว้บทที่ ‘หยางเซวียน’ ตัดสินใจเองและบทที่ ‘ไป๋หลิน’ … ต้องเลือกว่าจะหนีต่อไป

หรือหันกลับไป “เขียนเรื่องนี้ร่วมกัน” กับเขา

เสียงรองเท้าหนังขัดมันก้าวเข้ามาใกล้ ลมหายใจ เธอสะดุด ใจเต้นแรงไม่แพ้ตอนเข้าหอคืนนั้น แต่นี่ไม่ใช่ความตื่นเต้นจากการถูก “ครอบครอง” มันคือความรู้สึกของใครบางคน ที่กำลังจะเปลี่ยนเป็น “นางเอกตัวจริง” เธอกระซิบกับตัวเองเบา ๆ

“ถ้าเจ้าคือคนเขียนบทตอนนี้…

ก็อย่าเขียนจบแบบที่ข้าคาดเดาได้เลย…หยางเซวียน”