ชลทิตย์แปลว่าทะเล

แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านใบไม้ที่กำลังขยับไหวเบาๆสร้างลวดลายสวยงามตกกระทบผ่านกระจกใสบานใหญ่บนชั้นสองของคาเฟ่ลงบนใบหน้ารูปไข่ คิ้วเข้มที่พาดเฉียงกำลังขมวดมุ่นแล้วคลายออกเป็นจังหวะเดียวกันกับแพขนตายาวขยับขึ้นลงเมื่อมองหน้าจอแท็บเล็ตสลับกับสมุดโน๊ตในมือ

เผยดวงตาหางหงส์สีน้ำตาลอ่อนชวนมองกำลังครุ่นคิดกับผมทูบล็อกสีเดียวกันฟูยุ่งเล็กน้อยเพราะตบตีกับตัวเองเนื่องจากกำลังคิดงานโลโก้ให้ลูกค้า เชิ๊ตสีดำที่สวมใส่อย่างสบายแม้จะมีรอยยับอันเกิดจากการขยับพิงพนักเก้าอี้กลับดูเข้ากันขับเน้นผิวขาวเนียนตามฉบับเชื้อสายจีนให้สว่างขึ้นไปอีก

ชลทิตย์หรือทะเล ขาดอีกหนึ่งวันก็จะครบ 25 ปีบริบูรณ์หรือที่คนไทยเรียกกันว่าวัยเบญจเพส นักออกแบบโลโก้บริษัทฟรีแลนซ์ผู้ชื่นชอบการเดินป่าตั้งแต่สมัยเรียนมหา’ลัยจุดเริ่มต้นเลยก็คือตอนเข้าค่ายอาสาบนดอยหลังจากนั้นเป็นต้นมาจึงเริ่มตามเก็บตราประทับอุทยานแห่งชาติแต่ละที่หลังเคลียร์งานเสร็จหากเพื่อนสนิทไม่ว่างไปด้วยเขาก็ไปกางเต้นท์เองคนเดียว

 ชายหนุ่มชื่นชอบการเดินป่าแม้ไม่ได้สะดวกสบายทั้งความลาดชันและความรกของพื้นที่ ไหนจะมีพวกยุงพวกทากแมลงต่างๆบางครั้งอุปกรณ์ป้องกันยังเอาไม่อยู่มีเล็ดลอดเข้ามาดูดเลือดถึงในร่มผ้าจนต้องช่วยกันดึงออก

ยิ่งช่วงหน้าฝนการล้มลุกคลุกคลานถือเป็นเรื่องปกติต่างคนต่างหัวเราะไม่หยุดจนท้องแข็งเพราะรองเท้าถูกโคลนดูดดึงไม่ออกต้องใช้แรงจนหงายหลังก้นจ้ำเบ้าร้อนไปถึงเพื่อนร่วมทริปต้องเข้ามาช่วย ทั้งล้มกลิ้งจากพื้นดินที่เละหรือลื่นไถลตัวตรงทางชันจนเลอะเทอะแต่วิวระหว่างทางรวมถึงมิตรภาพของเพื่อนร่วมชะตากรรมนั้นกลับสนุกสนาน ยิ่งขึ้นไปถึงจุดกางเต้นท์ได้รู้สึกว่าคุ้มค่ากับการมาเยือนเมื่อเห็นความสวยงามด้วยตาตัวเองจริงๆเป็นสิ่งที่หาไม่ได้ในฤดูอื่น

แม้จะเป็นฟรีแลนซ์ที่รับออกแบบโลโก้บริษัทแต่งานจะค่อนข้างเยอะเพราะลูกค้าเดิมบอกปากต่อปากและเขาเองก็ทำคลิปสั้นลงผลงานในโซเชียลด้วยแต่ก็สามารถจัดสรรเวลาวางแผนสำหรับการท่องเที่ยวอย่างน้อยเดือนละหนึ่งอุทยานแห่งชาติ

“อืม เคลียร์อีกสองงานก็ว่างแล้วนี่นารอบนี้ไปที่ไหนดีนะ”

ตอนนี้ชลทิตย์ออกมานั่งทำงานที่คาเฟ่สัตว์เอ็กซ์โซติกนอกจากบ้านก็มีที่นี่แหละมักมาสิงสถิตย์ประจำตั้งแต่ ‘Exocute cafe’ เปิดแรกๆเนื่องจากว่าใกล้บ้าน

ชายหนุ่มเป็นคนรักสัตว์เพราะตั้งแต่จำความได้ก็เห็นว่าที่บ้านรับหมาแมวจรมาเลี้ยงเติบโตมาพร้อมกันหลายรุ่นและร้องไห้เสียใจทุกครั้งที่เด็กๆเหล่านั้นจากไปตามอายุขัยหรืออาการเจ็บป่วยที่รักษาไม่หาย หลายปีมานี้ไม่ได้เลี้ยงแล้วเพราะพ่อกับแม่ก็ล้วนติดงานไม่ค่อยมีเวลาส่วนเขาติดเที่ยวป่าหลังส่งงานลูกค้าเสร็จ

แต่สัตว์ที่เห็นแล้วรู้สึกหลงรักกลับเป็นเอ็กซ์โซติกประเภทเลื้อยคลานอย่างพวกตุ๊กแกหางอ้วน กิ้งก่าชายน้ำ เต่าชูคาต้า และที่ชอบมากจนอยากเลี้ยงสุดก็คืองู เลยกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการหอบงานมาทำที่คาเฟ่นี้บ่อยๆ ถึงจะอยากมีเป็นของตัวเองแต่ก็ยังรู้สึกว่ายังไม่พร้อม

“ทะเลมีแพลนไปเดินป่าที่ไหนอีกไหมเนี่ย”

วณัชพรหญิงสาวเจ้าของร้านเอาเค้กที่สั่งไว้ขึ้นมาให้พร้อมกับชวนลูกค้าประจำคุยไปด้วย

“กำลังดูๆอยู่เลยครับพี่วายังไม่แน่ใจว่าจะไปที่ไหนดี”

“พนาดรไงไปแล้วหรือยัง เพื่อนพี่เพิ่งไปเม้าให้ฟังใหญ่เลยว่าสวยมากแต่อีกสองอาทิตย์เห็นว่าเขาจะปิดฟื้นฟูป่าแล้วนะเข้าได้อีกทีก็ปีหน้าเลยเพราะเปิดแค่ปีละครั้งเอง”

“เอ๋? ที่มีป่าหวงห้ามสี่ทิศใช่ไหมครับ”

“ใช่ๆตรงนั้นแหละแต่ไม่น่ากลัวหรอกเพราะเราขึ้นอุทยานไม่ได้เข้าป่าตรงนั้นเสียหน่อย”

“ก็จริงครับ ผมลืมที่นี่ไปเลยเคยลิสต์ไว้แล้วด้วยแต่เพราะส่วนใหญ่ไอ้พวกเพื่อนๆมันดูที่อื่นไว้เลยลืมไปเสียสนิท”

“เดินทางจากที่นี่ไม่ถึงสามชั่วโมงไม่ไกลด้วย อุ้ย พี่ไปรับลูกค้าก่อนนะเดี๋ยวแวะมาคุยด้วยใหม่”

เสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งที่แขวนไว้ตรงประตูดังขึ้นบ่งบอกว่ามีลูกค้าเข้ามาแต่วันนี้ลูกน้องลาป่วยกับลากิจกระทันหันพร้อมกันสองคน ส่วนชายคนรักก็พาแม่ไปหาหมอเลยทำให้เจ้าของร้านค่อนข้างวุ่นเพราะทำคนเดียวโชคดีหน่อยที่ว่าช่วงสายคนยังไม่เยอะมากและไม่ใช่วันหยุดเลยพอรับมือได้

“ได้ครับ แต่เดี๋ยวทะเลลงไปช่วยพี่นะอีกนิดงานจะเสร็จแล้ว”

“ขอบใจมาก เราเนี่ยทำไมน่ารักขนาดนี้น้าเจเจ้ล่ะมันเขี้ยวจริงๆเลยแต่ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เองสบายมากอีกเดี๋ยวพี่ธีร์ก็กลับมาแล้วจะให้ใช้งานลูกค้าได้ยังไงเล่า”

ไม่ว่าเปล่ามือของหญิงสาวกลับยื่นมาหยิกแก้มเนียนเบาๆจนชลทิตย์กรอกตามองบนซึ่งพฤติกรรมนี้เป็นตั้งแต่ครั้งแรกๆที่เจอกันในฐานะพี่รหัส ใช่แล้ว ชายหนุ่มไม่ได้เพิ่งมารู้จักวณัชพรแถมอีกฝ่ายยังเอ็นดูเขาเหมือนเด็กน้อยทั้งที่ความสูงจริงๆ 181 เซนติเมตร มากกว่าคนที่สถาปนาตัวว่ามัมหมีตั้งยี่สิบเซน

“แต่ก็เคยไม่ใช่เหรอครับ”

พูดแล้วก็ส่ายหน้าขำ

“ไม่คุยด้วยแล้ว ค่า ลูกค้าเลือกเมนูก่อนได้เลยนะคะ”

คนตัวเล็กหัวเราะพร้อมผลักหัวเด็กตัวสูงไปหนึ่งทีก่อนจะเดินลงไปซึ่งเอาเสียงนำก่อนเพราะลูกค้าจะได้รู้ว่ามีคนกำลังลงไปรับออเดอรฺ์

ติ๊ง

Ta’Le : ไอ้ธี ไอ้กร พุธหน้ามีคิวว่างป่าววะ

TT : ขอเช็คแป๊บ

Korn : รอบนี้ไปไหนล่ะ

Ta’Le : พนาดร

TT : เฮ้ยอยากไป

Korn : เสียดายว่ะ ม๊ากูเพิ่งกลับไทยมาพอดีต้องพาไปเที่ยว

TT : คิวกูก็ไม่ได้ว่ะทะเล    

Ta’Le : เออๆ งั้นไม่เป็นไรเดี๋ยวกูไปคนเดียวก็ได้

TT : แต่อุทยานกำลังจะปิดไม่ใช่เหรอวะ

Ta’Le : ก็ถึงได้รีบมาชวนนี่ไง

Korn : มารีวิวให้ฟังด้วย

Ta’Le : เค

ร่างสูงโปร่งสมส่วนหอบหิ้วของกลับเข้าบ้านก็เย็นมากแล้วได้กลิ่นอาหารหอมๆฝีมือแม่ลอยเข้ามาเตะจมูกซึ่งทำเสร็จพอดีโดยมีพ่อเป็นลูกมือ ตั้งแต่จำความได้ชลทิตย์ก็มักเห็นพ่อกับแม่ตัวติดกันเสมอทั้งคู่เป็นศิลปินงานพุทธศิลป์ที่ไม่ค่อยรับงานนอกตั้งแต่มีเขาจนถึงช่วงก่อนเรียนจบปริญญาตรีหนึ่งปีเมื่อเห็นว่าลูกชายคนเดียวดูแลตัวเองได้แล้ว

เลยเริ่มออกต่างจังหวัดมากขึ้นส่วนใหญ่ก็เดินทางไปตามวัดต่างๆหากงานเสร็จหรือเป็นช่วงพักก็จะกลับมาบ้านแต่มีข้อยกเว้นในทุกปีแม้จะยุ่งมากขนาดไหนก็ต้องกลับก็คือวันเกิดลูกชาย

“หอมจังเลยครับคนสวย”

“ปากหวานอีกแล้วลูกม๊าแต่แปลกใจทำไมถึงยังไม่มีแฟนนะ”

“ทะเลรอคนที่ทำกับข้าวอร่อยเท่าม๊าอยู่ครับ”

“จริงเหรอลูกชายไม่ใช่ว่าที่สาวๆหายไปเพราะความติสของลูกหรอกเหรอ”

ชรัสเห็นลูกชายเพียงคนเดียวทำหน้าเหม็นเบื่อเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นก็ดังขึ้นทันทีเมื่อแหย่ได้สำเร็จจนผู้เป็นแม่อย่างกิรณาส่ายหน้าในความขี้เเกล้งของผู้เป็นสามี

“ทะเลครับพรุ่งนี้ไปวัดหาหลวงตาทำบุญวันเกิดกับม๊านะเมื่อคืนม๊าฝันไม่ค่อยดีเลยแล้วลูกก็เบญจเพสด้วย”

“ได้ครับ ลูกก็คิดถึงหลวงตาว่าจะชวนป๊ากับม๊าไปวัดพรุ่งนี้พอดีว่าแต่เมื่อคืนฝันว่าอะไรครับ”

ชลทิตย์เป็นเด็กรุ่นใหม่ไม่ค่อยเชื่ออะไรที่พิสูจน์ไม่ได้พวกนี้แต่ยังคงรักษาศีลห้าไม่เคยขาดมาตั้งแต่เด็กตามผู้เป็นพ่อกับแม่ เพื่อความสบายใจของทุกคนอีกอย่างเขาก็อยากไปพบผู้เป็นตาที่บวชเป็นพระที่วัดป่าด้วยเหมือนกัน

“ม๊าเห็นแค่เห็นดวงตาสีแดงฉานใหญ่มากๆเหมือนตางูเลยจ้องมาที่ลูกแล้วความมืดก็ค่อยๆล้อมรอบตัวพาทะเลของม๊าหายไป”

“โบราณว่าไว้ฝันร้ายจะกลายเป็นดีนะครับหรือจริงๆแล้วทะเลจะเจอเนื้อคู่หรือเปล่าน้า แน่ะ ใจหายน่ะสิถ้าลูกไปมีครอบครัวเนอะป๊า”

ตอนที่กิรณาเล่าออกมาทั้งแววตาพร้อมน้ำเสียงสั่นกลัวจึงไม่อยากให้คิดมากเพราะความฝันก็เป็นเพียงภาพฝันเท่านั้นจะเป็นจริงได้ยังไงจึงเปลี่ยนเรื่องให้แม่สบายใจ

“ใช่น่ะสิเพราะลูกป๊าเนื้อคู่เป็นผู้ชายแน่ๆ”

“ทะเลควรไปจีบผู้ชายดีไหมไหนๆม๊าก็เป็นสาววายอยู่แล้ว คิกๆ”

“พอทั้งพ่อทั้งลูกเลยล้อม๊าอีกไปๆทานข้าวแต่ว่าถ้าลูกจะมีแฟนเป็นผู้ชายม๊าสนับสนุนขอเป็นลูกเขยนะ”

“โธ่ ทีงี้นะเห็นดีเห็นงามเลยนะ”

ผู้เป็นลูกชายยิ้มส่ายหน้าเมื่อเห็นแม่ตาเป็นประกายยามที่เอ่ยว่าอยากมีลูกเขยโดยปักโพให้เขาเสร็จสรรพไม่คิดว่าเขาจะเป็นฝ่ายรุกบ้างเหรอ แต่เอาเถอะถ้าทำให้อีกฝ่ายเลิกเครียดเรื่องความฝันได้ก็เต็มใจแม้มันจะไม่มีโอกาสที่แม่จะได้ลูกเขยก็ตามคิดแล้วก็ตลกดี

เมื่อทั้งครอบครัวทานอาหารเสร็จชลทิตย์ก็จะรับหน้าที่ล้างจานหลังจากนั้นก็จะมานั่งดูทีวีพูดคุยสัพเพเหระเพราะทั้งบ้านจะมีนิสัยที่คล้ายกันอย่างหนึ่งคือไม่ติดโซเชียลแต่จะเน้นการใช้ชีวิตร่วมกันมากกว่าก่อนแยกย้ายขึ้นไปนอน

ค่ำคืนนี้ชายหนุ่มเข้านอนตามปกติซึ่งเขาเป็นคนที่หลับง่ายมากเพียงแค่หัวถึงหมอนลืมตาตื่นมาอีกทีก็เช้าแล้วจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฝันหรือเปล่า ตอนเดินป่ากางเต้นท์นอนท่ามกลางธรรมชาติก็เช่นกันไม่เคยพบเจอเรื่องลี้ลับเลยในขณะที่บางครั้งคนอื่นแทบไม่ได้นอน จนอดแปลกใจไม่ได้แต่ก็คิดว่าดีแล้วหรือไม่เขาอาจจะจิตแข็งไม่กลัวเรื่องพวกนี้

ถึงไม่กลัวแต่ก็ไม่เคยลบหลู่เพียงแค่คิดว่าเรามาอาศัยบ้านคนอื่นก็ควรทำตัวเป็นแขกที่ดีแต่วันนี้กลับแปลกไปกว่าทุกวัน ร่างโปร่งบนเตียงกำลังนอนกระสับกระส่ายอึดอัดสีหน้าราวกำลังเจ็บปวดทรมานจนเผลอเอามือขยุ้มผ้าห่มแน่นจนมือซีดไร้สีเลือด

“อึก เจ็บ”

เฮือก

กรอบหน้าเปียกชื้นด้วยเหงื่อหลังสะดุ้งตัวตื่นแม้อากาศภายในห้องจะเย็นจากเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ก็ตามมือนุ่มตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติ

“ฝันบ้าอะไรเนี่ย”

แม้ว่าจะจดจำไม่ได้แต่ความรู้สึกเจ็บแทบขาดใจตรงอกซ้ายเหมือนหัวใจถูกแทงทะลุกลับตรึงลึก เหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่าเพิ่งจะตีสามเลยลุกขึ้นไปล้างหน้าแล้วกลับมานอนต่อแม้ความง่วงงุนจะหายเป็นปลิดทิ้งแล้วก็ตาม

พอทิ้งตัวไปสักพักเปลือกตากลับหนักอึ้งเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งรอบนี้ไม่ได้ฝันร้ายอีกแต่กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นแผ่ซ่านกำลังโอบรัดเป็นปราการปกป้องปัดเป่าสิ่งที่รบกวนให้พ้นทางแบบที่ไม่ต้องการให้ร่างนี้รู้สึกว่ากำลังไม่ปลอดภัย ตื่นมาอีกครั้งพร้อมเสียงนาฬิกาปลุกแขนเรียวเอื้อมไปปิดแพขนตาหนาขยับเปิดขึ้นอีกครั้งหลังสายตาปรับโฟกัสได้สักพักก็ลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวลงไปข้างล่าง

“วันนี้ทำอะไรทานครับห๊อมหอมอีกแล้ว”

ชลทิตย์เข้าไปกอดเอวผู้เป็นแม่จากทางด้านหลังพร้อมเอาคางเกยไหล่แม้ส่วนสูงจะต่างกันเยอะแต่สำหรับลูกชายที่ขี้อ้อนล้วนไม่เป็นปัญหา

“เกี๊ยวกุ้งของโปรดลูกไงครับ”

“ม๊ารู้ใจทะเลที่สู๊ด”

ชลทิตย์หอมแก้มกิรณาฟอดใหญ่ผละออกมาเตรียมถ้วยชามช่วยและไปจัดโต๊ะรอหลังจากที่ทั้งสามทานอาหารเสร็จเรียบร้อยก็ออกเดินทางไปยังจังหวัดชลบุรีกันทันที จุดหมายคือวัดป่าห่างไกลแห่งหนึ่งใช้เวลาไม่นานก็มาถึงเพราะรถไม่ค่อยติด ภายในวัดร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่หลังจากที่ลงรถก็ตรงไปยังอุโบสถที่เป็นสิ่งก่อสร้างเพียงหนึ่งเดียวทันทีเจอกับพระภิกษุชราท่าทางใจดีกำลังกวาดลานอยู่

“นมัสการครับหลวงตา”

“มากันแล้วเหรอโยม”

ทั้งสามคนมาที่นี่ค่อนข้างบ่อยหากว่างตรงกันซึ่งภิกษุสงฆ์ตรงหน้าพวกเขาคือพ่อของกกิรณาท่านมาบวชจำพรรษาหลายปีแล้วตั้งแต่ภรรยาเสียชีวิตและสั่งห้ามไม่ให้นำอาหารหรือปัจจัยมาถวายเพราะปกติฉันแค่มื้อเดียวเท่านั้นหลังจากบิณฑบาตรช่วงเช้า แล้วก็ทำกิจของสงฆ์ต่อส่วนปัจจัยอื่นๆล้วนไม่จำเป็นเมื่อละทางโลกแล้วก็ไม่ได้ใช้ทั้งหมดเข้าไปในด้านในอุโบสถเพื่อสนทนา

“โยมทะเลมขยับมาใกล้ๆอาตมาแล้วยื่นมือมา”

ชายหนุ่มเชิ๊ตขาวที่นั่งเยื้องไปทางซ้ายมือขยับคลานเข่าเข้าไปหาหลวงตาพร้อมยื่นมือออกไปฝ้ายสีแดงถูกวางลงและผูกมัดปมที่ข้อมือ แม้จะแปลกใจเพราะไม่เคยได้รับอะไรแบบนี้มาก่อนแต่ก็คิดว่าท่านคงให้เพื่อความเป็นสิริมงคลเนื่องจากเบญจเพสแล้ว

“ขอบพระคุณครับ”

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจงมีสตินะโยมหนทางข้างหน้าต้องเผชิญกับสิ่งต่างๆอีกมาก”

“ครับ”

ภิกษุชรายิ้มอย่างอ่อนโยนเอ่ยกับหลานชายเพียงคนเดียวชายหนุ่มก้มลงกราบจดจำคำเอาไว้เสร็จแล้วก็ถอยกลับไปนั่งที่เดิมจากนั้นก็เอ่ยกับชายหญิงวัยกลางคนตรงหน้า

“พวกโยมก็เช่นกันมีสติให้มากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นไปตามบุญกรรมที่ทำมา”

“หากบางเรื่องมันก็ทำใจยากนะเจ้าคะ”

กิรณาเกิดความสงสัยยิ่งเป็นเรื่องของลูกชายด้วยแล้วหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นเธอคงเจ็บปวดมากแน่ๆ

“กลับมาที่สติหากว่าเรามีสติก็จะเริ่มพิจารณาจับอารมณ์ตัวเองได้และค่อยๆรับมือกับมัน เมื่อใดที่ยึดมั่นถือมั่นในสิ่งใดๆก็แล้วแต่สิ่งนั้นย่อมเป็นทุกข์

เพราะทุกสิ่งในโลกนี้ล้วนมีความเสื่อมเป็นธรรมดา การแก่ การเจ็บ การตายเป็นสิ่งธรรมดา มีการร้องไห้ ความผิดหวังเป็นธรรมดา ไม่มีใครทำให้เราเสียใจแต่เราเสียใจด้วยตัวเองเพียงยอมรับตามความเป็นจริง”

“เจ้าค่ะ”

หลังจากที่พูดคุยสนทนาธรรมกันอยู่พักใหญ่ชลทิตย์ก็ขอตัวออกมาข้างนอกและช่วยกวาดใบไม้เหมือนเช่นทุกครั้งที่เคยทำ หลวงตาบอกว่าตอนนี้ในวัดมีภิกษุจำพรรษาสามรูปส่วนเด็กวัดที่เดินตามตอนบิณฑบาตรเป็นชาวบ้านที่อาศัยปลูกบ้านท้ายวัดมีมาขอข้าวก้นบาตรบ้างเป็นบางวัน เผลอแป๊บเดียวเวลาก็ล่วงเเลยมาถึงช่วงบ่ายทั้งสามคนจึงขอตัวกลับบ้านหลังจากกราบลาเรียบร้อยแแล้ว

“หลายภพชาติสายสัมพันธ์ของกรรมในอดีตกำลังหมุนกลับมาอีกครั้งหวังว่าจะผ่านมันไปได้นะโยมทะเล”

สายตาของภิกษุชรามองนิ่งที่องค์พระประธานด้วยความสงบก่อนรำพึงรำพันบางอย่างออกมาแผ่วเบาก่อนหลับตาเข้าสู่ห้วงสมาธิ