ตอนที่ 15 ความใจกว้าง

ไป๋ซูหนิงก้าวเท้าเดินตรวจตราไปตามระเบียงทางเดินของจวนตระกูลหลิน สายตากวาดมองบรรยากาศรอบกายที่ประดับประดาด้วยผ้าแพรสีแดงสดปลิวไสวตามแรงลม โคมไฟมงคลสีแดงลูกใหญ่ถูกแขวนเรียงรายตลอดแนวทางเดิน ความยิ่งใหญ่และอลังการของสถานที่ในงานแต่งอนุครั้งนี้ ช่างจัดเตรียมไว้อย่างสมเกียรติเสียยิ่งกว่างานแต่งงานของนางเมื่อสามปีก่อนเสียอีก

รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวเพียงชั่วครู่ ก่อนที่นางจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม แล้วก้าวเท้าตรงไปยังห้องโถงใหญ่พร้อมกับถ้วยยาบำรุงในมือ

“ท่านแม่เจ้าค่ะ...” ไป๋ซูหนิงเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนอบน้อม ขณะวางถ้วยยาบำรุงลงตรงหน้าจางลี่อิงที่กำลังนั่งตรวจความเรียบร้อยของงานแต่ง

“ช่วงนี้ท่านแม่คงเหน็ดเหนื่อยกับการเตรียมงานไม่น้อย สะใภ้ต้มยาบำรุงมาให้ท่านแม่ดื่มตั้งแต่เช้าเจ้าค่ะ”

จางลี่อิงปรายตามองลูกสะใภ้ด้วยความพึงพอใจระคนเย่อหยิ่ง นางรับถ้วยยามาจิบลงคออย่างไม่นึกเอะใจแม้แต่น้อย ก่อนจะวางลงแล้วเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงกร่าง

“เจ้ามาก็ดีแล้ว เรื่องสถานที่ตอนนี้เรียบร้อยไปเกือบหมดแล้ว เหลือแค่ของประดับปลีกย่อยอีกนิดหน่อย... จื่อหยา นางอยากได้ดอกไม้สดมาประดับตกแต่งเพิ่มบรรยากาศให้ทั่วเรือนหอ ส่วนเรื่องอาหารและเครื่องดื่มในวันพรุ่งนี้ เจ้าจงรับหน้าที่ดูแลจัดการให้ดี อย่าให้มีข้อผิดพลาดหรือทำให้สกุลหลินของเราต้องเสียหน้าเป็นอันขาด” หลินฮูหยินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

ไป๋ซูหนิงแย้มยิ้มรับด้วยท่าทางว่าง่ายและอ่อนหวาน “ท่านแม่วางใจเถอะเจ้าค่ะ เรื่องดอกไม้และอาหารเครื่องดื่มในงานพรุ่งนี้ สะใภ้จะจัดการดูแลให้อย่างสมเกียรติและยิ่งใหญ่ที่สุด สมกับที่ท่านแม่และน้องจื่อหยาต้องการเลยเจ้าค่ะ”

“ดี... ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปจัดการเสีย อย่ามัวชักช้าให้เสียเวลา” เมื่อได้รับคำยืนยันที่น่าพอใจ จางลี่อิงก็โบกมือไล่อย่างไม่ใส่ใจ

ไป๋ซูหนิงประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ก่อนจะหมุนตัวเดินผละออกมาจากห้องโถงกลาง นางเรียกสาวใช้คนสนิทและบ่าวรับใช้ในจวนมารวมตัวกัน พร้อมกับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและรวดเร็ว

“พวกเจ้า จงเร่งออกไปกว้านซื้อดอกไม้สดราคาแพงและหายากที่สุดจากทุกตลาดในเมืองมาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะหาได้ ไม่ต้องเสียดายเงิน” ไป๋ซูหนิงสั่งการเสียงเฉียบ

“ส่วนทางด้านโรงครัว ไปบอกพ่อครัวใหญ่ว่า ให้จัดเตรียมวัตถุดิบทำอาหารและเครื่องดื่มที่ดีที่สุด เลิศรสที่สุด และประณีตที่สุดสำหรับงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อชั้นดี เหล้าชั้นเลิศ หรือเครื่องสำรับใดๆ เอาให้สมฐานะงานมงคลใหญ่โตของจวนเรา ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ลงบัญชีของสกุลหลินเอาไว้ก่อน”

เหล่าบ่าวรับใช้รับคำสั่งด้วยความตกใจเล็กน้อยในความทุ่มเทของฮูหยินน้อย แต่ก็รีบแยกย้ายกันไปปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน

ทันทีที่สั่งการเสร็จสิ้น เสียงทุ้มใสของระบบช่วยเหลือก็ดังแทรกเข้ามาในห้วงความคิดของนางทันที

[โฮสต์ใจดีเกินไปแล้ว ถึงขนาดทุ่มเงินกว้านซื้อดอกไม้สดราคาแพง แถมยังสั่งให้โรงครัวเตรียมอาหารและเครื่องดื่มเลี้ยงฉลองงานแต่งของสามีกับอนุอย่างจัดเต็มและหรูหราขนาดนี้]

เสียงของระบบเจือความประหลาดใจ

ไป๋ซูหนิงแค่นหัวเราะเยาะหยันในลำคอเบาๆ นางตอบกลับระบบในใจ

‘ใจดีงั้นหรือ ระบบ... เจ้าก็เห็นนี่ว่าพวกเขาอยากให้ข้าใจกว้างและรักใคร่กลมเกลียวกับอนุมากแค่ไหน ในเมื่อพวกเขาอยากเห็นความใจกว้างของข้านัก ข้าก็จะจัดให้อย่างสาสม นี่แหละคือความใจกว้างที่ข้าตั้งใจมอบให้เป็นของขวัญส่งท้ายแก่พวกเขา’

ยามบ่ายเซิน ภายในลานกว้างของจวนตระกูลหลิน ดอกไม้นานาพันธุ์นับร้อยกระเช้าที่ถูกกว้านซื้อมาจากทั่วทุกสารทิศถูกทยอยนำมาส่งอย่างต่อเนื่อง ไป๋ซูหนิงยืนควบคุมดูแลความเรียบร้อยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง นางออกคำสั่งให้บ่าวรับใช้ช่วยกันคัดเลือกดอกไม้และจัดเรียงใส่แจกันกระเบื้องเคลือบราคาแพงอย่างประณีตบรรจงในทุกมุมเรือน จนกระทั่งบรรยากาศทั่วทั้งจวนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของมวลพฤกษานานาชนิด ราวกับสวนสวรรค์จำลองก็ไม่ปาน

ในจังหวะนั้นเอง ผู้เป็นแม่สามีเดินทอดน่องเข้ามาตรวจตราความเรียบร้อยด้วยความสบายใจ เมื่อนางกวาดสายตามองไปรอบๆ และเห็นความงดงามอลังการของดอกไม้สดที่ถูกจัดวางไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าก็ฉายแววพึงพอใจและชื่นชมออกมาอย่างปิดไม่มิด

“อืม... จัดการได้ไม่เลว” นางเอ่ยปากชมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตายังคงมีความถือดีอยู่เต็มเปี่ยม นางเดินเข้ามาใกล้สะใภ้แล้วเอ่ยถามถึงอีกหนึ่งเรื่องสำคัญด้วยความคาดคั้น

“แล้วเรื่องชุดเจ้าสาวและเครื่องประดับมงคลที่สั่งให้เตรียมล่ะ เรียบร้อยดีหรือไม่ เจ้าส่งคนนำไปส่งมอบให้ถึงมือจื่อหยาเรียบร้อยแล้วหรือยัง”

ไป๋ซูหนิงแย้มรอยยิ้มอ่อนหวานและนอบน้อมตามเคย นางพยักหน้ารับเบาๆ

“เรียบร้อยดีทุกประการเจ้าค่ะท่านแม่ สะใภ้ให้คนจัดเตรียมชุดเจ้าสาวผ้าไหมปักดิ้นทองชั้นดี พร้อมกับเครื่องประดับหยกชุดนั้น ส่งตรงไปถึงมือของน้องจื่อหยาที่ตั้งแต่ช่วงสายแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินคำยืนยันเช่นนั้น รอยยิ้มเยาะหยันและแววตาเหยียดหยามก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของจางลี่อิงทันที

ในสายตาของแม่สามีผู้เห็นแก่ตัวและหลงตัวเอง ท่าทีที่ว่านอนสอนง่ายของไป๋ซูหนิงในเวลานี้ ยิ่งตอกย้ำความเชื่อมั่นว่าอีกฝ่ายหัวอ่อนควบคุมง่าย

‘ไป๋ซูหนิงรักและหลงใหลในตัวลูกชายของข้าจนโงหัวไม่ขึ้น ยอมก้มหัวให้ทุกอย่าง แม้กระทั่งสามีจะต้องแต่งอนุเข้ามาเหยียบหน้า นางก็ยังก้มหน้าก้มตาจัดแจงเตรียมงานแต่งให้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง’ จางลี่อิงกวาดสายตามองไป๋ซูหนิงด้วยความสมเพช

ผู้หญิงหัวอ่อนและรักผู้ชายจนตาบอดเช่นนี้ ช่างเป็นหมากที่ควบคุมง่ายเสียยิ่งกว่าอะไร นางสามารถใช้คำพูดกดขี่ และหลอกใช้งานสะใภ้คนนี้ให้ก้มหัวรับใช้ตระกูลหลินไปได้ตลอดชีวิต โดยที่อีกฝ่ายไม่มีวันกล้าแม้แต่จะปริปากต่อต้าน

“ดีมาก...” หลินฮูหยินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนือกว่า

“รักษาความประพฤติเช่นนี้ต่อไปเสียล่ะ อย่าได้คิดริษยาหรือสร้างเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาอีกในวันพรุ่งนี้ เข้าใจที่ข้าพูดใช่ไหม”

“เจ้าค่ะ สะใภ้เข้าใจและจะจดจำคำสอนของท่านแม่ไว้ทุกประการ” ไป๋ซูหนิงตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

**********************