ตอนที่ 14 น่ารังเกียจ

ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนตระกูลหลิน อาหารมื้อค่ำที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต สมาชิกทุกคนในครอบครัวนั่งล้อมวงกันอยู่รอบโต๊ะอาหาร ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้อบอุ่นอย่างที่ควรจะเป็น

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังรับประทานกันอย่างเงียบเชียบ จู่ๆ จางลี่อิงก็วางตะเกียบลงในมือเสียงดังเบาๆ ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยตวัดสายตาขึ้นมองลูกสะใภ้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาตำหนิและไม่สบอารมณ์

“ไป๋ซูหนิง พรุ่งนี้เจ้าไม่ต้องออกไปดูแลร้านค้าข้าว อยู่เก็บตัวจัดการงานในจวนช่วยข้าเสียบ้าง...” จางลี่อิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระด้าง พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างขัดอกขัดใจ บ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ

“อีกแค่สองวันก็จะถึงพิธีรับอนุเข้าจวนอยู่แล้ว แทนที่เจ้าซึ่งเป็นฮูหยินเอกจะอยู่ช่วยจัดเตรียมสถานที่ ต้อนรับแขกเหรื่อ และดูแลความเรียบร้อยภายในจวน กลับทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน ทิ้งงานทิ้งการแล้วหนีออกไปข้างนอกเสียอย่างนั้น เจ้าคิดจะปล่อยให้จวนเราขายหน้าแขกเหรื่อหรืออย่างไรกัน”

ไป๋ซูหนิงยังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยคำใด หลินเช่อผู้เป็นพ่อสามี ก็หันไปปรามภรรยาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เจ้าอย่าเพิ่งตำหนินางเลย วันนี้ให้นางออกไปดูแลร้านค้าข้าวก็ถือว่าถูกต้องแล้ว ช่วงนี้การค้าขายข้าวสารกำลังไปได้ด้วยดี มีผลกำไรเข้าจวนเป็นกอบเป็นกำ” หลินเช่อกล่าวจบ ก็หันมามองหน้าลูกสะใภ้ด้วยแววตาพึงพอใจระดับหนึ่ง ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“เอาล่ะ พรุ่งนี้เจ้าไม่ต้องออกไปไหนแล้ว อยู่ช่วยจัดเตรียมสถานที่และข้าวของสำหรับงานมงคลในจวนก็แล้วกัน”

ไป๋ซูหนิงเงยหน้าขึ้นสบตากับพ่อสามี ใบหน้างดงามแย้มรอยยิ้มบางเบาที่ดูอ่อนน้อมและว่าง่าย นางพยักหน้ารับคำสั่งอย่างนอบน้อม “เจ้าค่ะ ท่านพ่อ พรุ่งนี้สะใภ้จะอยู่ช่วยท่านแม่จัดเตรียมทุกอย่างภายในจวนให้เรียบร้อยสมเกียรติอย่างแน่นอนเจ้าคะ”

เมื่อเห็นท่าทีที่ว่าง่ายและยอมจำนนของลูกสะใภ้ หลินเช่อก็พยักหน้ารับด้วยความพอใจ ขณะที่จางลี่อิงทำได้เพียงแค่เบือนหน้าหนีด้วยความหมั่นไส้ในความตีหน้าซื่อของนาง

ระหว่างมื้ออาหารนั้น หลินอวี่เฉียงที่นั่งอยู่ข้างกายไป๋ซูหนิง พยายามทำตัวเอาอกเอาใจภรรยาเอกอย่างเต็มที่เพื่อไถ่โทษจากเหตุการณ์วุ่นวายที่ร้านค้าเมื่อช่วงบ่าย เขาคีบชิ้นเนื้อใส่ลงในถ้วยข้าวของนางด้วยรอยยิ้มเอาใจใส่

ร่างสูงโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เพื่อหวังจะให้ความรู้สึกผิดในใจลดลง “หนิงหนิง เจ้าอย่าได้โกรธเคืองเรื่องเมื่อกลางวันเลยนะ ข้ารู้ว่าเจ้าเหนื่อยและน้อยใจ...” ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยสัญญาด้วยความจริงจังที่เขาคิดว่ามันจะปลอบใจนางได้

“เอาไว้อีกสองวันข้างหน้า หลังเสร็จพิธีทางทางการกับจื่อหยาแล้ว ในคืนนั้นข้าจะขออยู่ร่วมหอกับนางแค่เพียงคืนเดียวเพื่อรักษาหน้าตาตระกูลหลินเท่านั้น หลังจากนั้น ข้าสัญญาว่าจะมาอยู่ร่วมห้องและชดเชยให้เจ้าทุกคืนอย่างแน่นอน เจ้าเชื่อใจข้านะ” คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างเห็นแก่ตัวและไร้ซึ่งความสำนึกผิดใดๆ นั้น ทำให้ไป๋ซูหนิงแทบอยากจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้

หญิงสาวฝืนปั้นหน้ายิ้มรับบางๆ แสร้งทำเป็นพยักหน้ารับด้วยความยินยอมพร้อมใจ ทว่าในใจกลับแค่นหัวเราะเยาะหยันอย่างสมเพชเวทนา

‘ร่วมหอกับนางคืนเดียวเพื่อรักษาหน้า แล้วมาชดเชยให้ข้าอย่างนั้นหรือ ช่างเป็นคำพูดของบุรุษที่น่ารังเกียจและหน้าไม่อายเสียจริง’ ไป๋ซูหนิงคิดในใจอย่างเย็นชา

ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด หลินอวี่เฉียงที่ก้าวขึ้นมาบนเตียงนอน เขารวบเอาร่างบางของภรรยาเข้ามาสวมกอดไว้แนบกาย ดวงตาคมกวาดมองใบหน้างดงามของภรรยาด้วยประกายความปรารถนาที่คุกรุ่นขึ้นมา

“หนิงหนิง... อาการไม่สบายของเจ้าดีขึ้นหรือยัง ข้าอยากร่วมสวาทแนบชิดกับเจ้าเสียเหลือเกิน” เขาเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวแขนและแผ่นหลังของนางอย่างย่ามใจ

สามีหนุ่มก้มหน้าลงหมายจะซุกไซ้ซอกคอระหงของนาง เพื่อระบายความต้องการของตนเอง นางรีบยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งของเขาไว้เบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและแผ่วเบา

“ท่านพี่ อย่าเพิ่งเลยเจ้าค่ะ” ไป๋ซูหนิงแสร้งทำเป็นเบี่ยงตัวหลบด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนใจ ดวงตาแสดงความละอายใจต่อสามี

“ความจริงแล้ว วันนี้ร่างกายของข้าร่างกายไม่สู้ดีนัก เกรงว่าจะทำให้ท่านผิดหวัง... ข้ามีระดูพอดีเจ้าคะ เสียดายนักที่ช่วงเวลานี้ข้าไม่สามารถปรนนิบัติรับใช้ท่านพี่ได้ตามหน้าที่ภรรยา ท่านพี่โปรดอภัยให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ” นางช้อนสายตาขึ้นสบตากลับไปอย่างน่าเวทนา แสร้งถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความรู้สึกผิด

หลินอวี่เฉียงชะงัก ความปรารถนาที่กำลังลุกโชนพลันมอดดับลงทันทีด้วยความเสียดาย เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความขัดใจ

“เฮ้อ ช่างน่าเสียดายจริงๆ เสียจังหวะหมด”

ถึงกระนั้น ด้วยความที่เขายังคงอยากแสดงตัวเป็นสามีผู้แสนดีและไม่อยากให้นางคิดมาก หลินอวี่เฉียงจึงทำได้เพียงแค่ดึงร่างบางของไป๋ซูหนิงเข้ามากอดรัดไว้แน่นแนบอกเช่นเดิม

“เอาเถอะ ในเมื่อร่างกายเจ้าไม่พร้อม ข้าก็จะไม่ฝืนใจเจ้าหรอก นอนพักผ่อนเถอะนะ”

ไป๋ซูหนิงยอมปล่อยให้เขานอนกอดแนบกายอยู่บนเตียงอย่างว่าง่าย นางหลับตาลงซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ทว่าภายใต้ความมืดมิดและอ้อมกอดที่อบอุ่นจอมปลอมนั้น ร่างกายของนางกลับเกร็งแข็งและเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างถึงที่สุด

ทุกสัมผัส ทุกไออุ่น และทุกคำพูดของบุรุษจอมปลอมผู้นี้ ช่างน่าสะอิดสะเอียนเสียจนนางแทบทนไม่ไหว ทว่านางจำเป็นต้องอดทนอดกลั้นและยอมจำนนให้อีกฝ่ายกอดไว้ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับสังเกตเห็นความผิดปกติหรือระแคะระคายแผนการใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้น

**********************