تسجيل الدخولบรรยากาศภายในจวนโหวในยามสว่างไสวไปด้วยแสงเทียนสีแดงและโคมไฟมงคลที่ประดับประดาอย่างวิจิตรงดงาม เสี
บรรยากาศภายในจวนโหวในยามสว่างไสวไปด้วยแสงเทียนสีแดงและโคมไฟมงคลที่ประดับประดาอย่างวิจิตรงดงาม เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของแขกเหรื่อผู้มีเกียรติที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานมงคลสมรสระหว่างโจวอี้หยางและเสิ่นซินหลิงพิธีการอันศักดิ์สิทธิ์ดำเนินมาถึงขั้นตอนสำคัญที่สุด ภายในโถงพิธีใหญ่ ท่ามกลางสายตาของบรรดาญาติมิตร โจวอี้หยางในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดและเสิ่นซินหลิงในชุดเจ้าสาวปักลายหงส์คลุมหน้าด้วยผ้าแพรแดง ได้ก้าวเข้าสู่พิธีกราบไหว้ฟ้าดินตามธรรมเนียมเสียงขานพิธีการดังขึ้นก้องกังวาน ทั้งสองโค้งคำนับลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ทั้งกราบไหว้ฟ้าดินและบุพการี และครั้งสุดท้าย บ่าวสาวหันหน้าเข้าหากัน แล้วคำนับซึ่งกันและกันเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องโถง เป็นอันเสร็จสิ้นพิธีกราบไหว้ฟ้าดินอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางความปีติยินดีของทุกคนทว่าเมื่อเข้าสู่ช่วงเวลารับแขกและงานเลี้ยงเฉลิมฉลอง ธรรมเนียมการป่วนห้องหอและกลั่นแกล้งเจ้าบ่าวตามประสาญาติสนิทและสหายก็เริ่มต้นขึ้นอย่างสนุกสนานโจวอวิ๋นเฟิงในฐานะน้อ
ยามรุ่งอรุณของวันมงคลมาเยือน บริเวณหน้าจวนเสิ่นกั๋วกงในยามนี้เนืองแน่นไปด้วยผู้คนและขบวนเกี้ยวอันยิ่งใหญ่ตระการตาที่ยกมาจากจวนโหวขบวนเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงสดปักลายหงส์ พร้อมด้วยเสียงบรรเลงดนตรีมงคลที่ดังสนั่นหวั่นไหว ดึงดูดสายตาชาวเมืองที่มายืนมุงดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความอิจฉาและทึ่งในความมั่งคั่ง ก็คือขบวนสินเดิมฝ่ายเจ้าสาวที่มีมากถึงกว่าสี่สิบเกวียน ยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา บรรจุหีบสมบัติ ผ้าแพรพรรณ เครื่องทอง และทรัพย์สินมีค่าครึ่งหนึ่งจากคลังประจำตระกูลจวนแม่ทัพ และอีกสิบเกวียนจากจวนกั๋วกงที่มอบให้ ถูกขนย้ายเคลื่อนขบวนมุ่งหน้าสู่จวนโหวอย่างสมเกียรติ เพื่อประกาศให้ทุกคนประจักษ์ว่า เสิ่นซินหลิงหาใช่เจ้าสาวไร้ที่พึ่ง แต่มีทรัพย์สมบัติจากจวนแม่ทัพและจวนกั๋วกงหนุนหลังอย่างยิ่งใหญ่ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดี โจวอี้หยางในชุดเจ้าบ่าวสีแดงปักลายมงคลนั่งอยู่บนหลังม้าขาวตัวใหญ่ สง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมล้นด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขและความตื่นเต้น เขาควบม้ามาหยุดรอรับเจ้าสาวด้วยตนเองที่หน้าประตูจวนกั๋วกงอย่าง
“ข้าให้โอกาสเจ้า พูดมาว่าเจ้าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่” น้ำเสียงของเสิ่นซินหลิงเย็นชา ไร้วี่แววญาติผู้พี่ที่เคยอ่อนข้อให้อีกต่อไป“พี่หญิง ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย วางยาพิษอะไรกัน สาวใช้ของท่านนางกล่าวหาข้าเห็นๆ” คุณหนูเสิ่นผู้น้องยังคงไม่ยอมรับว่าตนเองวางแผนชั่วร้าย“ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับสารภาพ เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้อง เรื่องนี้ข้าจะไปฟ้องท่านปู่และบิดาของเจ้าให้มาตัดสินความยุติธรรมเอง” พูดจบ เสิ่นซินหลิงก็สะบัดแขนเสื้อก้าวเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้เสิ่นซูหนานยืนหน้าซีดเผือด เข่าทรุดลงด้วยความหวาดกลัวขั้นสุดไม่นานนัก เรื่องราวทั้งหมดก็ถูกนำไปฟ้องร้องต่อหน้า เสิ่นกั๋วกงและผู้อาวุโสในตระกูลเมื่อเสิ่นกั๋วกงได้รับฟังรายงานจากปากหลานสาวคนโต พร้อมกับหลักฐานเศษถ้วยชาที่ปนเปื้อนยาพิษที่ถูกตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าเป็นยาสลายกำลังตัวเดียวกันกับที่นางเคยใช้ที่อาราม ใบหน้าชราก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่นเทา เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน มือเหี่ยวย่นทุบลงบนโต๊ะข้างกายดังปังใหญ่จนถ้วยชาสะเทือน&
งานแต่งงานระหว่างซื่อจื่อแห่งจวนโหวสกุลโจวและ คุณหนูแห่งจวนแม่ทัพกำลังจะถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติในอีกไม่กี่วันข้างหน้า โคมไฟสีแดงมงคลถูกประดับประดาอย่างงดงามตระการตาไปทั่วบริเวณจวนโหว เพื่อรอต้อนรับงานมงคลทว่าเบื้องหลังความยิ่งใหญ่นี้ กลับมีเรื่องน่าเศร้าใจอยู่เล็กน้อยสำหรับเจ้าสาว เนื่องจากท่านแม่ทัพเสิ่นเอ้อหลาง เสิ่นฮูหยิน และพี่ชายของเสิ่นซินหลิง ยังคงปฏิบัติหน้าที่ตรึงกำลังอยู่ชายแดนอย่างเคร่งครัด ไม่สามารถปลีกตัวเดินทางกลับมาร่วมพิธีมงคลสมรสของเสิ่นซินหลิงได้ เพราะยังไม่มีพระราชโองการให้เรียกตัวกลับกระนั้นครอบครัวก็มิได้นิ่งดูดาย ทางจวนชายแดนได้ส่งจดหมายอวยพรแสดงความยินดีพร้อมกับตราประทับประจำตระกูล ใจความในจดหมายระบุอย่างชัดเจนว่า สมบัติและทรัพย์สินในคลังส่วนตัวของจวนแม่ทัพถึงครึ่งหนึ่ง ถูกยกให้เป็นสินเดิมติดตัวของเจ้าสาว เพื่อให้สมเกียรติและไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนและด้วยเหตุที่ผู้ใหญ่ฝั่งจวนแม่ทัพไม่อยู่ จวนเสิ่นกั๋วกงจึงต้องออกหน้าทำหน้าที่เป็นญาติฝั่งเจ้าสาว จัดเตรียมพิธีการและให้เสิ่นซินหลิงเดินทางมาพักค้างแรมที่จวนกั๋วกง เพื่อทำพิธีส่งตัวเจ้าสาวออกจา
โจวอวิ๋นเฟิงนั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้ เบื้องหน้าของเขามีถ้วยชาอุ่นๆ ส่งควันกรุ่นลอยขึ้นมาจางๆ ข้างกายของเขาคือสหายสนิทผู้ร่วมหุ้น ซึ่งได้ทำการหารือครั้งใหญ่หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ ในช่วงนี้เหตุการณ์ครั้งล่าสุดที่เกิดขึ้นในวันนั้นทำให้ทุกคนตระหนักได้ดีว่า การเติบโตอย่างโดดเด่นเพียงลำพังย่อมตกเป็นเป้าสายตาและดึงดูดความริษยาจากรอบด้านอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ลู่เฉียนวางพัดในมือลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดึงความสนใจของทุกคนให้หันมามอง แววตาสีเข้มของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะเอ่ยเปิดประเด็นขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น“อวิ๋นเฟิง เกี่ยวกับเรื่องที่ฮูหยินของเจ้าเคยเสนอแนะเอาไว้เมื่อหลายวันก่อน เรื่องการเปลี่ยนคู่แข่งให้กลายเป็นคู่ค้า และเปิดช่องทางขายส่งหัวเชื้อเครื่องปรุงสำเร็จรูปให้กับโรงเตี๊ยมหรือภัตตาคารอื่นในเมืองหลวง หลังจากที่ข้ากับจางซานกลับไปคิดทบทวนดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว พวกเราสองคนเห็นพ้องต้องกันว่า แผนการนี้ยอดเยี่ยมและแยบยลยิ่งนัก” ลู่เฉียนกวาดสายตามองสหายรักทั้งสอง แล้วเผยรอยยิ้มมุมปากจางซานพยักหน้ารับสนับสนุนคำพูดของสหายทัน
ในที่สุดก็ถึงวันฤกษ์งามยามดีที่จวนโหวรอคอย วันแยกผังตระกูลอย่างเป็นทางการ บรรยากาศภายในจวนอันกว้างใหญ่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความยินดีและความอาลัยอาวรณ์ที่ต้องแยกย้ายกันไปสร้างรากฐานของตนเองณ โถงรับรองใหญ่ของจวนโจวโหว เสิ่นชิงหรูในชุดอาภรณ์เรียบร้อยงดงามสมฐานะ กำลังคุกเข่าลงคารวะลาหลี่เหลียนฮวา ฮูหยินเอกประจำจวนโหวเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะย้ายออก แววตาทั้งสองข้างเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจ“พี่หญิง ข้าขอคารวะลาท่านในวันนี้ ขอบพระคุณย่างยิ่งที่เมตตาโอบอุ้ม ข้าเป็นเพียงอนุภรรยาฐานะต่ำต้อยที่ก้าวเข้ามาในจวนแห่งนี้ แต่ท่านก็ไม่เคยรังเกียจหรือใช้อำนาจกลั่นแกล้งข้าเลยแม้แต่น้อย พระคุณนี้ข้าจะไม่มีวันลืมเลยเจ้าค่ะ” เสิ่นชิงหรูเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย นางก้มศีรษะลงคำนับด้วยความเคารพสูงสุดหลี่เหลียนฮวาถอนหายใจเบาๆ แววตาคู่สวยฉายแววอ่อนโยนและเห็นอกเห็นใจ นางก้าวเข้ามาประคองร่างของเสิ่นชิงหรูให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับตบหลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน“ลุกขึ้นเถอะเสิ่นชิงหรู” หลี่เหลียนฮวากล่าวด้วยรอยยิ้ม







