Mag-log inShare
คนที่ใครก็เอ็นดู
Petsa ng paglalathala:
2026-04-19 10:09:19“…สงสัยจะลืมไว้บนรถ เฮ้อ แก่แล้วมันไม่ดีแบบนี้นี่แหละ”
เสียงของชายวัยห้าสิบปีบ่นออกมาหลังจากคลำมือจนทั่วเสื้อสูทตัวหนาก็ไม่พบเอกสารสำคัญที่เขาลืมถือมันมาด้วย ภาสกรถอนหายใจพลันส่ายหน้าเอือมระอากับความขี้หลงขี้ลืมของตัวเองแล้วทำท่าจะลุกขึ้นยืน
“ไม่เป็นไรค่ะท่าน เดี๋ยวยี่หวาไปเอาฉบับสำรองที่รถให้”
คนตัวเล็กเห็นดังนั้นก็เป็นฝ่ายอาสาทันที เธอเลื่อนเก้าอี้เล็กน้อยแล้วลุกเดินออกไปนอกห้องอาหาร สาวสวยสาวเท้าเดินกลับออกไปตามทางเดิน ไม่นานนักเธอก็มาหยุดอยู่หน้ารถยุโรปที่เป็นรถประจำตำแหน่งของเอกอัครราชทูต
“พอดีท่านลืมเอกสารน่ะค่ะ แต่ยี่หวาพกฉบับสำรองมาด้วย”
เธอเอ่ยบอกคนขับรถเพื่อให้เขาปลดล็อกประตูให้ ผู้ชายใส่แว่นดำทำเพียงพยักหน้าแล้วเปิดประตูให้เธอได้เข้าไปหยิบของด้านใน ร่างบางก้มตัวเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปคว้าเอาแฟ้มที่ตนเองเป็นคนวางทิ้งไว้ออกมา ด้านในนั้นมีเอกสารสี่ห้าใบยี่หวาเลยตัดสินใจหยิบมันติดมือมาทั้งหมดโดยไม่ลืมหันไปก้มหัวให้กับคนขับรถแทนการขอบคุณ
สาวสวยเดินกลับเข้าร้านอาหารหรูไปอีกครั้งเธอก้าวเดินด้วยท่าทางมั่นใจและดูสง่างามเหมาะสมกับตำแหน่งงานที่ทำ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก…
“เชิญ”
ยี่หวาเปิดประตูหลังจากได้รับอนุญาตจากคนข้างใน เธอเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นนายของตนเองแล้วยื่นเอกสารส่งให้เขาพร้อมหันไปเคารพแขกคนสำคัญที่คุณภาสกรได้นัดหมายมาพูดคุยในวันนี้
“สวัสดีครับ ผู้ช่วยของท่านเหรอครับ”
“อืม ชื่อยี่หวา เป็นเด็กขยันแล้วก็ฉลาดมาก”
เธอหันไปก้มหัวให้ผู้อาวุโสที่เอาแต่ชมเธอไม่ขาดปากตั้งแต่ได้ทำงานร่วมกันก่อนที่หญิงสาวจะแทรกตัวนั่งลงบนเก้าอี้เพื่อเตรียมจดรายละเอียดสำคัญตรงหน้า
“ครับ สวยด้วย ไม่แปลกใจเลยที่ทำงานกับคนเก่ง ๆ แบบท่านได้”
เสียงคุณหัสดินทร์ดึงความสนใจให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเขา เธอมองชายวัยใกล้สี่สิบแต่ยังดูดีส่งสายตาเป็นประกายเล็ก ๆ มาให้
“อืม ฉันต้องทำงานกับคนเก่งอยู่แล้ว แต่แม่หนูนี่มีแฟนแล้วน่ะ…เข้าเรื่องของเราเลยดีกว่า”
“…ครับ”
ยี่หวาหลุบตากลับมามองเอกสารในมือตัวเอง เธอไม่คิดสนใจสายตาหรือคำพูดจากผู้ชายฝั่งตรงข้ามอีก คนตัวเล็กลอบถอนหายใจอย่างคนโล่งอก เธอรู้สึกสบายใจไม่น้อยที่ผู้อาวุโสอย่างคุณภาสกรคอยกันท่าแทนเธอทุกครั้งที่มีคนเข้าหาเวลาต้องออกไปพบเจอแขกนอกสถานที่
หลังจากนั้นภายในห้องก็ตกอยู่ในบรรยากาศของความจริงจัง กระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปสี่ชั่วโมงเอกอัครราชทูตกับผู้ช่วยส่วนตัวถึงได้เดินออกมา…
“คาดว่าทางนั้นคงไม่มีปัญหาอะไร ถ้ากลับถึงที่ทำงานแล้วก็เลิกงานได้เลย”
“ค่ะท่าน…เอ่อ ขอบคุณนะคะ ที่คอยช่วยยี่หวา”
สาววัยยี่สิบต้นเอ่ยคำขอบคุณออกไป เธอไม่ต้องอธิบายถึงเหตุผล ภาสกรก็คงจะรับรู้ได้
“ฉันไม่ชอบไอ้พวกหน้าม่อบ้าตัณหาเหมือนกันน่ะ อีกอย่าง เราก็เป็นเด็กวางตัวดีด้วย”
“ค่ะ”
คนตัวเล็กพยักหน้าแล้วรอให้ผู้อาวุโสเข้าไปนั่งด้านในรถก่อนเธอถึงได้ตามเข้าไป รถหรูขับเคลื่อนออกจากเขตของร้านอาหารมุ่งหน้ากลับไปยังตึกระฟ้าเพื่อส่งคนสำคัญของประเทศและผู้ช่วยสาว
“สวัสดีค่ะท่าน”
“อืม กลับบ้านดี ๆ ล่ะ”
ยี่หวาส่งยิ้มแล้วก้มศีรษะให้ภาสกร เธอรอให้นายตนเองเดินพ้นสายตาไปก่อนแล้วถึงได้ดึงศีรษะกลับขึ้นมา สาวสวยหมุนตัวกลับไปจัดการเก็บข้าวของบนโต๊ะทำงานประจำตำแหน่ง เธอรวบทุกอย่างใส่กระเป๋าเตรียมจะลงไปที่ลานจอดรถของบริษัท
อืดดด ~
จาเมล : รออยู่ข้างล่าง ทิ้งรถไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้มาส่ง
นัยน์ตาสวยมองข้อความที่ถูกส่งเข้ามา เธอกดเข้าไปอ่านแล้วส่งสติกเกอร์ตอบตกลงแทนการพิมพ์ตอบ ยี่หวาเก็บมือถือใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อสูทแล้วออกเดินเพื่อลงไปหาพี่ชายไม่แท้ของตนเอง
ตึก ตึก ตึก
เสียงปลายส้นสูงกระทบไปตามทางเดินคอนกรีตแล้วมาหยุดอยู่ข้างรถซูเปอร์คาร์รุ่นนิยมเพื่อรอให้คนด้านในกดเปิดประตูให้เธอ
“…พี่ผ่านมาแถวนี้เหรอ ทำไมถึงมารับล่ะ”
เธอถามทันทีที่บั้นท้ายสัมผัสกับเบาะหนัง ใบหน้าสวยหันไปมองร่างสูงข้างตัวที่วันนี้เขาดูดีแบบผิดหูผิดตา
“อืม ออกมาทำธุระข้างนอกน่ะ ปกติเห็นว่าเลิกงานเวลานี้เลยแวะมารับ”
ตาคมหันกลับมาประสานกัน ผมของจาเมลยังคงความธรรมชาติเอาไว้แต่วันนี้เขาเลือกจะใส่เสื้อแบบพอดีตัว ทำให้ร่างกายเพอร์เฟกต์ดูเด่นชัดกว่าเดิม กล้ามเป็นกล้าม หน้าท้องเป็นลอนอยู่ใต้เสื้อ
“อ๋อ…”
เธอไล่ตาสำรวจคนตรงหน้าอีกครั้ง ปกติจาเมลเป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้ว หรือเรียกง่าย ๆ ว่าโครตหล่อ แต่ก็ไม่คิดเลยว่าแค่เขาเปลี่ยนการแต่งตัวนิดหน่อยจะดูดีขึ้นมากขนาดนี้
“กินไรรึยัง ขากลับมันผ่านร้านที่ยี่หวาชอบหนิ อยากแวะหน่อยไหม?”
“อื้อ ได้สิ”
หญิงสาวกรอกตานึกแล้วพยักหน้าให้ ไม่นานนักพี่ไม่แท้ของเธอก็เคลื่อนรถออกไป ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกและต่างรับรู้ได้ถึงบรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ที่ดูเปลี่ยนไปจากเดิมตั้งแต่ได้มีความสัมพันธ์เกินกว่าที่พี่น้องควรจะเป็น
เอี๊ยด!
ทันทีที่รถจอดนิ่งสนิทจาเมลก็ก้าวลงไปยืนเต็มความสูงเป็นคนแรก เขาหันมามองร่างบางที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถก่อนจะเดินอ้อมท้ายรถตรงไปช่วยสาวสวยถือกระเป๋าสะพายไว้แทน
“…พี่ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวยี่หวาถือเอง”
ยี่หวาพูดกับอากาศเพราะตอนนี้คนตัวสูงเดินนำเข้าไปในร้านแล้ว เธอมองตามแผ่นหลังเขาแล้วรีบเร่งฝีเท้าเดินตามเข้าไป
“เอาชุดนาเบะรวมหมูสองที่กับน้ำข้าวโพดอีกสอง”
“ค่ะ รอสักครู่นะคะ”
“พี่ไม่คิดว่ายี่หวาจะอยากเปลี่ยนเมนูบ้างเหรอ”
เสียงหวานเอ่ยถามออกไปเมื่อชายหนุ่มตรงหน้าสั่งอาหารพร้อมน้ำที่เธอกินเป็นประจำให้เสร็จสรรพ
“จะเปลี่ยนไหมล่ะ?”
“ไม่อะ”
“ใช่ไง พี่เห็นเรากินแต่เมนูนี้ตั้งแต่ร้านเปิดใหม่ ๆ ละ”
จาเมลพูดถึงเมื่อสี่ปีที่แล้วที่ร้านอาหารญี่ปุ่นใกล้บ้านเพิ่งมาเปิดใหม่ เขาเลยได้พาคนตัวเล็กมาลองชิม ตั้งแต่นั้นมาร้านนี้ก็กลายเป็นร้านประจำของคนทั้งคู่ และยี่หวาก็สั่งแต่เมนูเดิมมาตลอดสี่ปี
“…”
เธอไม่ได้พูดอะไรอีกแต่กำลังลอบมองใบหน้าหล่อของคนฝั่งตรงข้าม เขาหยิบเอาช้อนกับตะเกียบออกมาสองชุดแล้วส่งชุดหนึ่งให้เธอ
“…ทำงานเป็นไงบ้าง”
นัยน์ตาคมมองมาที่เธอ เขามองหน้าอย่างคนรอคำตอบ
“ก็ดีนะ หนักหน่อยแต่เงินเดือนดี”
“เงินดีแล้วทำไมยังให้พี่เลี้ยงข้าวอยู่เลย”
จาเมลถามกวน ๆ แล้วเหลือบตามองพนักงานของร้านที่กำลังเดินตรงเข้ามาเสิร์ฟอาหารลงบนโต๊ะ
“เอ้า! พี่ชวนยี่หวาหนิ พี่ก็จ่ายดิ”
คนตัวเล็กทำลอยหน้าลอยตาแล้วเป็นฝ่ายตักอาหารเข้าปากไปเป็นคนแรก ตาของเธอจะเป็นประกายทุกครั้งที่ได้กินอาหารอร่อย
“หึ”
หนึ่งชั่วโมงให้หลัง
ฟึบ!
“เฮ้อ…สบายจัง”
ยี่หวาทิ้งตัวลงบนที่นอนเต็มแรง ทันทีที่เธอกลับถึงบ้านก็พุ่งตัวเข้าห้องไปอาบน้ำแล้วออกมานอนแผ่หลาอย่างที่เห็น ใบหน้าสวยมองเพดานห้อง เธอพลิกตัวตะแคงแล้วเถือกไถตัวเองประหนึ่งสัตว์เลื้อยคลานเพื่อไปควานหาสายชาร์จมาชาร์จโทรศัพท์ มือเล็กคลำสะเปะสะปะจนเจอสายไฟที่เธอต้องการ ยี่หวาดึงมันมาเสียบเข้ากับมือถือตัวเองแต่กลับไม่มีกระแสไฟถูกชาร์จเข้ามาอย่างที่ควรจะเป็น
“ฮึ!?”
คิ้วเรียวผูกเป็นปมเธอดึงสายนั้นออกแล้วลองเสียบเข้ามาใหม่แต่มันก็ยังไม่ทำงานตามหน้าที่ของมัน
พังเหรอ…
หญิงสาวพลิกตัวนอนคว่ำผมหยักศกของเธอเลยตกลงมาปรกหน้า มือเรียวปัดมันออกแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะลุกเดินออกจากห้องไปยืนอยู่หน้าห้องนอนของชายหนุ่มเจ้าของบ้านแทน
ก๊อก ก๊อก…
“พี่จาเมล มีสายชาร์จให้ยืมไหมของยี่หวาพัง”
เธอส่งเสียงกึ่งตะโกนพร้อมกับเคาะประตูห้องจาเมลไปด้วย ไม่นานนักคนด้านในก็เปิดประตูห้องออกมาแล้วไล่ตามองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
Pinakabagong kabanata
น้องครับพี่อยากได้ รอยยิ้มกับความสดใส (จบ)
“นี่นายนัดฉันมาเพราะอยากเจอ หรือนัดมาเพื่ออวดแฟนกันแน่?” ยี่หวาถาม เธอมองไทก้าป้อนอาหารให้แฟนสาวของเขาโดยไม่ได้สนใจเพื่อนอย่างเธอที่เขาเป็นคนชวนออกมากินข้าวเลยสักนิดเดียว “…อวด หยอก ๆ ก็คนมันคลั่งรักอะ” “จ้าาา” เธอจีบปากจีบคอก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้เนร่า แฟนสาวไทก้าที่ได้เธอเนี่ยแหละคอยให้คำปรึกษาไอ้หนุ่มลูกครึ่งจนชนะใจสาวใบหน้าสะสวยได้สำเร็จ ยี่หวาส่ายหน้าไปมาพร้อมอมยิ้มมุมปาก เมื่อเพื่อนสนิทของเธอได้มีความรักดี ๆ ที่เขาคู่ควร และเหมาะสม “ก่อนจะมาเป็นแฟนเนร่า ไทก้าต้องเจ้าชู้มาก ๆ เลยใช่ไหมคะ?” เนร่าถามเธอแล้วหันไปมองหน้าไทก้าด้วยสายตาจ้องจับผิด “ใช่ค่ะ ๆ เจ้าชู้มากกกกเลย” “เฮ้ย! ทำไมตอบงั้นอะยี่หวา ฉันไม่เคยทำตัวไม่ดีเลยนะ เนร่าอย่าไปฟัง” หนุ่มลูกครึ่งถลึงตาแล้วรีบยกมือปิดหูแฟนสาวตนเองไว้ เขาอ้าปากตำหนิเธอไม่ว่างเว้นส่วนยี่หวาก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมาเสียงดังอย่างคนสะใจ “ฮ่า ๆ ล้อเล่นนะคะ…ไทก้าประพฤติตัวดีมาตลอดตั้งแต่รู้จักกันเลยค่ะ สบายใจได้” เธอรีบแก้ต่างแล้วพูดยืนยันหนักแน่นด้วยค
น้องครับพี่อยากได้ มันจะมีอยู่หนึ่งวิธี NC18+
“ขอบคุณพี่มาก ๆ เลยนะ” ยี่หวาเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่กำลังยืนล้างจานอยู่ในครัว เธอไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแล้วเอียงคอชะเง้อมองหน้าจาเมล “…ขอบคุณอะไรบ่อยขนาดนั้น” ใบหน้าหล่อหันกลับมาถามโดยที่มือยังไม่ละจากภารกิจตรงหน้า “…ขอบคุณทุกเรื่องเลย แต่ไม่รู้จะตอบแทนพี่ยังไง พี่รวยจนซื้อทุกอย่างด้วยตัวเองได้ ยี่หวาเลยไม่รู้จะให้อะไรตอบแทนทุกสิ่งที่พี่ทำให้” เธอบอกเขาไปตามความรู้สึกที่มี คนตัวเล็กตื้นตันและรู้สึกอุ่นใจที่มีจาเมลคอยเคียงข้าง คอยช่วยเหลือ ถ้าไม่ได้เขาเรื่องราวร้าย ๆ ที่เกิดขึ้นในอดีต เธอคงไม่สามารถผ่านมันมาได้อย่างแน่นอน ขนาดปัจจุบันที่เวลาล่วงเลยไปเป็นเดือนแล้วตั้งแต่ได้ความทรงจำกลับคืนมา แต่ในใจลึก ๆ เธอยังมีความเศร้าโศกหลงเหลืออยู่ จนบางครั้งที่ทนไม่ไหวยังแอบนอนร้องไห้คนเดียวเป็นประจำ “…มีสิ วิธีตอบแทนพี่น่ะ” นัยน์ตาสวยกำลังจะหม่นลงจากความคิดภายในใจ แต่เธอต้องละทิ้งความเจ็บปวดไปเมื่อจาเมลหันมาใช้มือเชยคาง มือเปียก ๆ ของเขาส่งต่อความเย็นลงบนใบหน้าสวย “วิธีไหน?” “…มาหาพี่ที่ห้องตอนสามทุ่ม เดี๋ยวจะบ
น้องครับพี่อยากได้ เป็นให้ทุกอย่าง
“ฮึก ฮึก…ฮืออ” มือหนากุมมือสาวน้อยข้างตัวไว้ตลอด เขาใช้มือเพียงข้างเดียวในการประคองรถพลันหน้าหล่อก็คอยหันมองคนตัวเล็กอยู่เป็นระยะด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ตลอดทางที่ชายหนุ่มพายี่หวากลับบ้านเขาได้ยินแต่เสียงสะอื้นไห้ออกมาจากเธอ จนบางครั้งเสียงเศร้าโศกที่จาเมลได้ยินก็พานทำให้ชายหนุ่มอดกังวลไม่ได้ว่ายี่หวาจะร้องไห้จนสลบไปเหมือนเมื่อสามวันก่อน “…อยากกินอะไรหน่อยไหม” จาเมลเอ่ยถามเมื่ออีกไม่ถึงหนึ่งร้อยเมตรข้างหน้าก็จะถึงซูเปอร์มาร์เก็ตหน้าหมู่บ้าน ยี่หวาไม่ได้ส่งเสียงพูดออกมา เธอทำเพียงส่ายหน้าให้แทนคำตอบ ตาสวยบวมเป่ง เธอเริ่มปวดแสบเบ้าตาหลังจากร้องไห้มาเป็นระยะเวลานาน ยี่หวายกหลังมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาออก เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วพยายามกลั้นน้ำตาที่เหลือไว้ เธอช่วยชีวิตพ่อกับแม่ตัวเองไว้ไม่ได้ แต่อย่างน้อย ๆ เธอก็กำหนดชะตาชีวิตของฆาตกรได้… ใบหน้าสวยพยักช้า ๆ กับตัวเอง แม้จะไม่สามารถแก้ไขเรื่องราวในอดีตได้ แต่สิ่งที่จาเมลให้เธอได้ตัดสินใจด้วยตัวเองในวันนี้ ทำให้เธอเหมือนได้ปลดล็อกอะไรบางอย่างในใจ “…พี่เราเรื่องทั้งหมดให้ฟังห
น้องครับพี่อยากได้ ศาลเตี้ย
“รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหม” จาเมลถามยี่หวาที่กำลังตักโจ๊กเข้าปาก เขาไล่ตามองสังเกตใบหน้าสวยที่ตอนนี้กลับมามีสีเลือดฝาดอีกครั้ง หลังจากที่คนตัวเล็กนอนซมไข้ไปสามวันตั้งแต่รู้ความจริงเรื่องคนในครอบครัว “…ทำไมพี่ไม่บอกยี่หวา” ตาคมจ้องนิ่ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนตรงหน้าถามเขาแบบนี้ และก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่จาเมลเลือกที่จะเงียบไม่ตอบอะไร “รักษาตัวเองให้หายดีก่อนแล้วจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง” คนตัวสูงพูดเสียงเรียบ เขาพยักเพยิดหน้าแทนการบอกให้ยี่หวาจัดการมื้อเช้าตรงหน้ากับยาลดไข้ที่วางอยู่ข้างตัวเสียก่อน “ยี่หวาหายดีแล้ว พี่พูดมาเลย” เธอยืนกรานเสียงแข็ง วันนี้เธอจะไม่ยอมให้จาเมลได้บ่ายเบี่ยงอีก “…โอเค กินโจ๊กนั่นให้หมดแล้วก็กินยา ทำอะไรเสร็จก็ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ” ชายหนุ่มในเสื้อฮู้ดออกคำสั่ง เขาเห็นว่าสายตายี่หวายังมีอาการต่อต้านแสดงออกมา แต่ท้ายที่สุดร่างบางก็ยอมก้มหน้าก้มตากินมื้อเช้าของตนเอง ไม่นานนักคนตัวเล็กก็ตรงขึ้นห้องก่อนจะกลับลงมาในเวลาอันสั้น “เราจะออกไปข้างนอกเหรอ” ทันทีที่ปลายเท้าเรีย
น้องครับพี่อยากได้ ฝืน
“…ไม่จริงใช่ไหม คะ แค่ภาพหลอนรึเปล่า” ใบหน้าสวยอาบไปด้วยคราบน้ำตา เธอทิ้งตัวนั่งกับพื้นโดยที่มือพยายามจับประตูเอาไว้เพราะกลัวตัวเองจะหัวฟาดไปเหมือนเมื่อหกปีก่อน คนตัวเล็กไม่มั่นใจว่าความทรงจำที่เธอเพิ่งได้คืนกลับมา มันจะใช่เรื่องจริงหรือเปล่า อาจเป็นเพียงภาพหลอนก็ได้ หรือแค่เธอยังไม่อยากยอมรับความจริงเท่านั้นเอง ยี่หวายกหลังมือเช็ดคราบน้ำบนหน้า ใบหน้าสวยพยักขึ้นลงกับตัวเองแล้วค่อย ๆ จับรั้งประตูเพื่อพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน ร่างแบบบางโอนเอนไม่เป็นปกติ เธอจับประตูไว้แน่นเมื่อรู้สึกถึงอาการหน้ามืดแทรกเข้ามา คนเดียวที่จะให้คำตอบเธอได้คงมีแต่จาเมลเท่านั้น ต้องกลับไปถามเขา… คิดได้ดังนั้นยี่หวาก็หมุนตัวเดินออกจากบ้าน เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองอีก ใจดวงเล็กยังไม่พร้อมเผชิญเรื่องราวเลวร้ายเพียงลำพัง “…พื้นที่ตรงนี้ไม่อนุญาตให้เข้านะครับ คุณใช่ลูกบ้านรึเปล่า?” เสียงผู้ชายดังขึ้นด้านหลัง ทำให้ยี่หวาที่กำลังจะเปิดประตูรถต้องดึงมือออกแล้วหันหน้าไปตามทิศทางของเสียง เธอมองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำหมู่บ้านกับจักรยานที่เขากำลังคร่อมมัน
น้องครับพี่อยากได้ ช่วงเวลาเลวร้าย
รถไฟฟ้าขับพ้นบ้านหรูมุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่เธอคุ้นเคยดีสมัยเมื่อหกปีก่อน ยี่หวาเงียบตลอดทางในหัวเธอตีกันยุ่งจนไม่สามารถจับต้นชนปลายอะไรได้ มีเพียงเสียงจากเครื่องปรับอากาศภายในรถเท่านั้นที่มันกำลังส่งเสียงออกมาท่ามกลางความเงียบ หน้าสวยไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ฉายบนใบหน้า เธอไม่ได้เร่งรีบหรือร้อนใจอย่างที่ควรจะเป็น แต่ใจของสาวน้อยกลับนิ่งเสียจนน่ากลัว กลัวว่ามันจะช็อกไปดื้อ ๆ เธอพยายามทำใจให้สงบแล้วไม่คิดฟุ้งซ่านกับสิ่งต่าง ๆ ที่เธอได้รับรู้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า แขนเรียวหักพวงมาลัยรถเลี้ยวไปตามถนน ไม่นานนักรถไฟฟ้าก็พาเธอขับเข้าไปในหมู่บ้านที่เคยเป็นสถานที่แห่งความสุขของครอบครัวเธอ สิ่งเดียวที่จะยืนยันได้ว่าเรื่องที่เธอเพิ่งรู้เป็นเรื่องจริงหรือเท็จ คงมีเพียงบ้านเก่าที่จาเมลบอกว่าครอบครัวเธอปล่อยขายไปแล้วตั้งแต่ตอนที่พ่อกับแม่ตัดสินใจย้ายไปประจำที่สวีเดน หรืออย่างน้อย ๆ เธอคงได้รู้เรื่องราวจากบ้านหลังข้างเคียงบ้างว่าเมื่อหกปีก่อนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่… ยี่หวาขับผ่านบ้านหลังต่าง ๆ ภายในหมู่บ้านขนาดใหญ่ เธอมองบรรยากาศรอบตัวที่ดูอึมครึมอย่างบอกไม่ถูก แถมบางหลังยั
น้องครับพี่อยากได้ ไม่ใช่พี่อีกต่อไป NC18+
พูดจบคนตัวเล็กก็สะบัดตัวออกจากการจับกุมของผู้ชายตรงหน้า เธอสาวเท้าเดินขึ้นบันไดเพื่อตรงขึ้นห้องด้วยอารมณ์หงุดหงิดไม่ต่าง คำพูดของจาเมลที่เพิ่งพูดกับเธอทำเอาสาวสวยคิดไม่อยากเห็นหน้าเขาอีก ร่างเล็กกระแทกเท้าตรงขึ้นห้องเธอไม่คิดสนใจฟังว่าเจ้าของบ้านจะตามมาหรือไม่ มือบางเอื้อมไปจับประตู
น้องครับพี่อยากได้ เข้าใจผิด
“เลิกงานได้แล้ว รีบออกก่อนที่รถจะติดกว่านี้” “…ค่ะท่าน สวัสดีค่ะ” ยี่หวารีบลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าภาสกรเดินออกมาจากห้อง เธอก้มหัวกุมมือไว้หน้าลำตัวกระทั่งผู้อาวุโสเดินผ่านไปใบหน้าสวยถึงได้เงยกลับขึ้นมา คิ้วเรียวย่นเข้าใส่กันเล็ก ๆ ด้วยความฉงนเมื่อเห็นว่าตะวันยังไม่ลับขอบฟ้าแต่ว
น้องครับพี่อยากได้ โฟกัสผิดจุด
รถไฟฟ้าทะยานออกจากไฟแดงแยกสุดท้ายก่อนจะเลี้ยวหัวรถเข้าไปในตึกสูงระฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองหลวง ยี่หวาต้องขับรถจากชานเมืองเข้ามาทำงานกลางเมืองแบบนี้เป็นประจำทุกวัน ทำให้เธอต้องเผื่อเวลาร่วมชั่วโมงเพื่อให้มาถึงทันเวลาเข้างาน แม้งานของเธอจะไม่มีวันหยุดตายตัวและสามารถโดนเรียกตัวได้ทุกเม
น้องครับพี่อยากได้ บทนำ
โรงพยาบาลเอกชน ก๊อก ก๊อก… ร่างสูงในเสื้อฮู้ดตัวโคร่งลุกออกจากโซฟาที่เขาเปลี่ยนให้มันเป็นที่นอนชั่วคราวมาร่วมสัปดาห์เพื่อเดินตรงไปที่ประตูห้อง ‘จาเมล’ จับประตูแล้วเลื่อนมันออกไปด้านข้างเพื่อเปิดให้พยาบาลสาวที่เขาจ้างไว้ดูแล ‘ยี่หวา’ เดินเข้ามาด้านใน ชายหนุ่มวัยยี่สิบเ
Maaari mong magustuhan
