เข้าใจผิด

       “เลิกงานได้แล้ว รีบออกก่อนที่รถจะติดกว่านี้”

         “…ค่ะท่าน สวัสดีค่ะ”

         ยี่หวารีบลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าภาสกรเดินออกมาจากห้อง เธอก้มหัวกุมมือไว้หน้าลำตัวกระทั่งผู้อาวุโสเดินผ่านไปใบหน้าสวยถึงได้เงยกลับขึ้นมา คิ้วเรียวย่นเข้าใส่กันเล็ก ๆ ด้วยความฉงนเมื่อเห็นว่าตะวันยังไม่ลับขอบฟ้าแต่วันนี้เจ้านายของเธอกลับบอกให้เลิกงานเสียอย่างนั้น

         เธอก้มตัวไปมองเวลาบนหน้าจอตรงหน้าอีกครั้งเพื่อเช็กให้มั่นใจก่อนจะชะโงกหน้าไปมองแผ่นหลังของเอกอัครราชทูตอีกหน จึงแน่ใจแล้วว่าสามารถเลิกงานได้จริง ๆ ยี่หวารีบจัดการพิมพ์งานที่คั่งค้างต่ออีกนิดหน่อยก่อนจะปิดไฟล์งานลงแล้วกดชัตดาวน์คอมพิวเตอร์ตรงหน้าด้วยความว่องไว

         แขนเรียวเอื้อมไปหยิบกระเป๋าสะพายคู่ใจขึ้นมาคล้องแล้วเดินตรงดิ่งไปที่ลิฟต์แบบไม่คิดสนใจสิ่งรอบตัว ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีร่างแบบบางก็มานั่งอยู่ในรถยนต์สี่ที่นั่งเรียบร้อย เธอดึงเข็มขัดนิรภัยพาดผ่านตัวเตรียมจะสตาร์ทรถ แต่เสียงเรียกเข้าดันดังขึ้นมาขัดจังหวะหญิงสาวเสียก่อน

         “…อื้ม มีอะไรถึงได้โทรมาหากันได้ล่ะคะเพื่อน”

         ยี่หวาหยุดเคลื่อนไหวแล้วกดรับสายเพื่อนชายคนสนิทพร้อมกรอกเสียงหวาน ๆ ส่งกลับไป

         (เลิกงานยัง อยากกินข้าวด้วยอะ เดี๋ยวไปรับ)

         “อารมณ์ไหนของนายไทก้า”

         คนตัวเล็กถามกลับเพราะที่ทำงานเธอกับไทก้าห่างกันพอสมควร

         (ก็บอกอยู่ว่าอยากกินข้าวด้วย เลิกงานยังอะ)

         เสียงทุ้มของหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันย้ำกลับมา

         “เลิกแล้ว วันนี้เลิกเร็ว นี่กำลังนั่งอยู่ในรถ ให้ฉันขับไปเจอนายที่ไหนอะ”

         (ไม่ต้องขับมา ฉันกำลังวนเข้าไปจอดในบริษัทเธอ)

         “ถามจริง!?”

         เอี๊ยด!

         ไม่ต้องรอให้เพื่อนชายคนสนิทตอบรถของเขาก็มาเบรกเอี๊ยดอยู่ตรงหน้ารถของเธอแล้วพร้อมปลายสายที่ถูกตัดไป ยี่หวาลดโทรศัพท์ออกจากหูแล้วมองรถยุโรปของเพื่อนสนิทที่จอดขวางรถของเธออยู่ ไทก้าเลื่อนกระจกฝั่งคนขับลงเธอเลยเห็นใบหน้าหล่อสไตล์ลูกครึ่งของเขากับรอยยิ้มเป็นเอกลักษณ์ส่งมาให้ เพื่อนชายคนสนิทกวักมือเรียกทำให้คนตัวเล็กต้องปลดเข็มขัดที่พาดผ่านลำตัวแล้วออกไปนอกตัวรถ

         “ก็นึกว่ายังมาไม่ถึง นี่กะมาดักรอกันเลยเหรอ?”

         ปากเล็กบ่นไปด้วยแต่ก็เปิดประตูก้าวเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ เธอจัดแจงคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วถึงได้หันไปสบสายตากับเพื่อนของตน

         “ไม่เจอแค่แปปเดียวสวยขึ้นเหรอ”

         “ไม่ต้องมาอวย จะให้ฉันเลี้ยงข้าวน่ะสิ”

         ยี่หวาถลึงตาใส่อย่างคนรู้ทันทำให้ไทก้าถึงกับหัวเราะร่าออกมาพลันส่ายหน้าด้วยความขำขัน

         “เออ พรุ่งนี้เรามีนัดกันแต่วันนี้อยากเจอก่อนอะ…คิดถึง”

         หน้าสวยหันขวับไปมองเพื่อนตัวเองที่อยู่ดี ๆ ก็พูดอะไรเลี่ยน ๆ ออกมา แม้ไทก้าจะชอบพูดเล่นแบบนี้อยู่บ่อย ๆ แต่เธอก็ไม่ชินกับคำพูดพวกนั้นสักที

         “ขยันมารับก็แล้วแต่”

         “ให้ไปรับไปส่งตลอดเลยดีปะ ได้นะ ไม่ติด”

         คำพูดทีเล่นทีจริงพร้อมสายตากวน ๆ ทำให้ยี่หวาไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกจริง ๆ ของเพื่อนตัวเองได้ เธอเลยยกแขนขึ้นกอดอกแล้วมองออกไปนอกตัวรถแทนการตอบคำถาม

         จริงสิ! ลืมบอกพี่จาเมลเลย…

         มือเล็กล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบเอามือถือออกมากดส่งข้อความบอกพี่ชายควบตำแหน่งเชฟประจำบ้านว่าไม่ต้องรอกินข้าวหรือทำอาหารเผื่อเธอ หญิงสาวพิมพ์ยุกยิกไม่นานก็เก็บโทรศัพท์กลับลงไปตามเดิมโดยไม่ได้เช็กข้อความที่ถูกส่งเข้ามาหลังจากนั้น

         “คุยกับหนุ่มเหรอ”

         “หนุ่มอะไรล่ะ ส่งบอกพี่จาเมลว่าไม่ต้องรอกินข้าว”

         “อ่อ แล้วเมื่อไหร่จะออกมาอยู่ข้างนอก เธอโตแล้วนะ อยู่บ้านกับผู้ชายมันไม่ปลอดภัย”

         “…พี่จาเมลเป็นพี่ฉันนะ ไม่มีอะไรน่ากังวลหรอก”

         เธอหันไปสบตากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเพื่อนสนิทที่รู้จักกันตอนช่วงมัธยมปลายแล้วพูดย้ำกับเขา สาวสวยรู้ดีว่าไทก้าเป็นอีกคนที่ค่อนข้างห่วงเธอแบบโอเว่อร์ไม่ต่างไปจากจาเมลเท่าไหร่

         “…”

         21:00น.

       รถยุโรปขับผ่านบ้านหรูสไตล์โมเดิร์นหลายหลังแล้วมาหยุดจอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่ถูกก่อสร้างแยกออกมาจากบ้านหลังอื่น ๆ เพราะต้องการความเป็นส่วนตัว ไทก้าค่อย ๆ แตะเบรกให้เบาที่สุดเพราะไม่ต้องการให้เพื่อนสาวคนสวยที่กำลังนั่งหลับนกรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอนนี้

         หนุ่มลูกครึ่งจอดรถนิ่งสนิทแล้วถึงได้เอื้อมตัวไปฝั่งยี่หวาเพื่อปลดเข็มขัดที่ล็อกตัวหญิงสาวออก ตาคมอดไม่ได้ที่จะมองสำรวจความสวยไร้ที่ติตรงหน้าด้วยสายตาเกินกว่าเพื่อนจะมองกัน

         “…อื้อ ถะ ถึงแล้วเหรอ”

         ไทก้ารีบกลับไปนั่งตัวตรงเมื่อยี่หวารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา คนตัวเล็กขยี้ตาเล็กน้อยเตรียมจะลงจากรถ เธอเปิดประตูออกมายืนข้างนอกด้วยอาการงัวเงียพร้อมเพื่อนชายที่เขาก็ลงมาจากรถเช่นกันเพื่อมายืนส่งเธอ

         “ไม่ต้องส่งหรอก กลับได้เลยกว่าจะถึงบ้านอีก ขอบคุณที่มาส่งค่ะเพื่อน”

         เธอโบกมือไล่เตรียมจะหมุนตัวกลับเข้าบ้านแต่ถูกมือของไทก้ารั้งไว้ก่อน ร่างบางที่ถูกกระชากเลยตาสว่างขึ้น

         “อะไรของนะ…”

         อยู่ดี ๆ เพื่อนตัวสูงก็โน้มตัวเข้ามาหา ทำเอายี่หวาตกใจไม่น้อยจนไม่สามารถพูดให้จบประโยคได้ ปากของเธออ้าค้างอยู่แบบนั้นเมื่อไทก้าก้มตัวเข้ามาใกล้ เขาปัดอะไรบางอย่างออกจากหน้าแก้มของเธอแล้วถึงได้ถอยตัวออกไป

         “เศษอาหารที่กินเมื่อกี้ อร่อยจนอยากเอากลับบ้านเลยสินะ”

         เพี๊ยะ!

       “กวนประสาทนักนะ กลับบ้านนายไปเลยไทก้า ไป๊!”

         “ฮ่า ๆ กลับแล้ว พรุ่งนี้เจอกันครับเพื่อนเดี๋ยวมารับนะ บาย”

         หนุ่มลูกครึ่งเบี่ยงตัวหลบฝ่ามือเล็กแล้วไปยืนขยิบตาหยอกเย้าเพื่อนสาวอยู่ข้างตัวรถ ไทก้าเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัย ไม่นานนักรถคันดังกล่าวก็ขับพ้นไปจากระยะสายตาของยี่หวา ร่างบางส่ายหัวไปมาแล้วถึงได้หมุนตัวเดินเข้าบ้านตัวเอง

         ติ๊ด ติ๊ด…

         “…นึกว่าพี่ขึ้นห้องไปแล้วซะอีก”

         เธอเอ่ยทักชายเจ้าของบ้านเพราะทันทีที่เปิดประตูเข้ามาก็เห็นว่าเขามายืนกอดอกขวางทางอยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่

         “ไม่เห็นบอกว่าไปกินข้าวกับมัน พี่นึกว่าเราไปกับเพื่อนผู้หญิง”

         “ยี่หวาต้องบอกพี่ละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอก็…ไปกินข้าวกับเพื่อน”

         คนตัวเล็กกรอกตานึกก่อนจะตอบออกไปตามที่คิด เธอเห็นว่าเขาจ้องหน้าเธอแล้วมองมาที่ริมฝีปากของเธอไม่วางตา

         “เมื่อกี้ทำอะไรกับมันหน้าบ้าน”

         จาเมลกดเสียงต่ำแล้วสาวเท้าเข้ามาใกล้ เขาเดินเข้ามาประชิดจนเธอต้องถอยตัวก้าวขาหลบแผ่นหลังไปติดกับประตู

         “ไม่ได้ทำอะไร ก็ยืนคุยกัน พี่เป็นอะไร?”

         คิ้วเรียวขมวดเป็นปม เธอเริ่มสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างที่ผู้ชายตรงหน้ากำลังแผ่มันออกมา

         พี่จาเมลกำลังอารมณ์เสียอย่างนั้นเหรอ? แล้วเรื่องอะไรล่ะ?

         “กล้าโกหกทั้ง ๆ ที่ยืนจูบกันหน้าบ้านเนี่ยนะ!”

         จาเมลหลุดเสียงตะคอกออกมาจนคนที่ตัวเล็กกว่าสะดุ้งด้วยความตกใจ เขาหายใจแรงขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ตัวเองแอบยืนดูจากบนบ้าน

         “จูบบ้าบอไรของพี่”

         “เฮอะ! ทำไม? โตแล้วเลยคิดว่าจะทำตัวแรดยังไงก็ได้งั้นดิ”

         จาเมลสะบัดหน้าหนี เขาพ่นลมหายใจร้อนระอุแล้วถึงได้หันมาเผชิญหน้ากับยี่หวาอีกครั้ง แต่คำพูดที่เพิ่งออกจากปากพี่ชายไม่แท้ ทำให้สาวร่างเล็กเริ่มอารมณ์ขุ่นมัวไม่ต่างกัน

         “นี่พี่ว่ายี่หวาเหรอ! แล้วพี่มีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวยี่หวา…พี่ชายก็ไม่ใช่ ก็แค่คนรู้จักรึเปล่า”

         ยี่หวาสวนกลับไปแบบนั้น เธอจงใจย้ำชัดว่าเขาไม่ใช่แม้แต่พี่ชายแท้ ๆ ร่วมสายเลือดของเธอด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นเขาก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดจากับเธอแบบนี้เหมือนกัน

         พลั่ก!

         “หึ ทำไม? อยากมีผัวจนตัวสั่นเลยลืมไปเลยว่าใครเป็นคนดูแลเธอมาตลอดหกปีไง๊!?”

         จาเมลดันไหล่บางติดกับประตู เขากดมือลงที่ไหล่แล้วจ้องเข้าไปในนัยน์ตายี่หวา แววตาของพี่ชายคนสนิทแดงก่ำอย่างที่ไม่เคยเป็น ลมหายใจของเขาติดขัดและส่งเสียงดังตามความกรุ่นโกรธ

         “…ถ้าจะมาทวงบุญคุณกันก็ไม่ต้อง ยี่หวาจะย้ายออกไปอยู่ข้างนอก แล้วพี่ก็ไม่ต้องมายุ่งเรื่องส่วนตัวของยี่หวาอีก”