แขนขาของผมหนักอึ้งราวถูกถ่วงด้วยตะกั่วผมได้ยินเสียงพี่ชายดังมาจากนอกประตู…“พ่อครับ แม่ครับ ปล่อยมู่มู่ออกมาเถอะ! เขาเรียนเก่งขนาดนั้น จะให้พลาดสอบเข้ามหาลัยไม่ได้เด็ดขาด…”“หุบปาก!”เสียงของแม่ทั้งร้อนรนทั้งโมโห“จนป่านนี้แล้วลูกยังจะเข้าข้างมันอีกเหรอ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าปีนั้นมันสอบได้ที่หนึ่ง แล้วเอามาอวดต่อหน้าลูกยังไง?”ผมรู้ว่าแม่หมายถึงครั้งไหนปีนั้นผมอายุสิบขวบผมสอบคณิตศาสตร์ได้คะแนนเต็ม สูงกว่าพี่ชายยี่สิบคะแนนผมชูกระดาษข้อสอบวิ่งกลับบ้าน หน้าแดงด้วยความตื่นเต้นผมพูดว่า “ผมเก่งกว่าพี่!”พี่ชายได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ซีดเซียวตอนนั้นแม่ถึงขั้นร้องไห้ออกมาด้วยความร้อนใจฝ่ายพ่อก็พุ่งเข้ามาตบหน้าผมจนล้มลงกับพื้นเลือดกำเดาไหลทะลัก หยดลงบนกระดาษข้อสอบที่ได้คะแนนเต็มในคืนนั้น ผมถูกขังให้สำนึกผิดอยู่ในห้องแช่แข็งหลังถูกปล่อยออกมาในเช้าวันรุ่งขึ้น มือเท้าก็ไร้ความรู้สึกแล้ว“น้องชายลูกเจ้าเล่ห์มาตั้งแต่เด็ก ทั้งที่รู้เรื่องคำทำนายอยู่แก่ใจ ยังมีหน้าวิ่งมาอวดอีก แม่ว่ามันต้องจงใจแน่นอน!”น้ำเสียงของแม่เย็นชาเหลือเกินผมพิงบานประตู ไม่มีแรงแม้แต่จะส่ายหน้าไม่ใ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
