Se connecterChapter 01 : ทำเป็นเมิน
นี่เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้า ฉันต้องตื่นขึ้นมาช่วยแม่เตรียมของในครัวเพื่อจะทำอาหารแบบนี้เป็นประจำทุกวัน คำว่านอนตื่นสายแบบตะวันโด่งมะลิคนนี้ไม่เคยรู้จักหรอก แม่มักจะชอบพูดกรอกหูทุกวันว่าเราเป็นเด็กผู้หญิงต้องตื่นเช้าและงานบ้านงานเรือนต้องหัดทำให้เป็น เอาจริงๆ เด็กผู้ชายก็ทำได้เปล่าวะ “แล้วนี่ทำไมพี่เมฆยังไม่ตื่นอีกล่ะมะลิ” แม่ถามฉันพลางหยิบพวกผักออกมาล้าง “หนูจะไปรู้เหรอจ๊ะแม่ เดี๋ยวนี้พี่เมฆเค้าได้เป็นถึงสารวัตรแล้วนิ จะไปทำงานสายก็คงจะไม่มีใครว่า” อันนี้ตอบแบบประชด “เป็นสารวัตรก็จริง แต่ก็ควรจะตรงต่อเวลา และอีกอย่างอย่าทำตัวอีโก้สูงและเย่อหยิ่งในตำแหน่ง” “แม่ก็ไปบอกกับพี่เมฆสิจ๊ะ” “แม่ก็แค่พูดให้ฟังเฉยๆ เราก็เหมือนกันนะมะลิ ไม่ใช่มีพี่เป็นตำรวจแล้วจะไปทำตัวกร่างหรือหาเรื่องใครไปทั่วไม่ได้นะ” “โถ่...แม่” พูดแล้วทำหน้ายู่ใส่แม่ มีพี่เป็นตำรวจก็จริง แต่เขาน่ะไม่เคยจะสนใจฉันเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่คำสั่งของแม่เขาก็จะไม่มีทางทำ อย่างเมื่อคืนที่พี่เมฆตามไปเฝ้าที่คลับก็เพราะว่าเป็นคำสั่งของแม่ให้ตามไปดูแลน้องสาวคนนี้เพราะพึ่งจะเคยเที่ยวและดื่มเป็นครั้งแรก และก็...ดันได้กินพี่เมฆครั้งแรกด้วย อุอิ ^^ พูดถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ คนอะไรปากไม่ตรงกับใจ ปากบอกไม่นะ...อย่าทำ แต่กระแทกสวนมาไม่ยั้ง ถ้าถามว่าผิดไหมที่พี่น้องจะเอากัน ในความคิดของมะลิคนนี้ขอตอบเลยว่าไม่ผิด! เพราะมั่นใจได้ว่ายังไงเราสองคนก็ไม่ใช่พี่น้องสายเลือดเดียวกันแน่ๆ ไม่ฉันก็พี่เมฆที่จะต้องเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง แล้วที่แม่เลี่ยงไม่อยากบอกอาจจะกลัวว่าคนใดคนหนึ่งจะเสียใจหรือเปล่าในความคิดฉันนะ อีกอย่างคนมันชอบก็คือชอบ มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยจริงๆ และฉันแอบชอบพี่เมฆมาตั้งนานแล้วด้วย ตั้งแต่ตอนที่แตกเนื้อสาวน่าจะช่วงอายุสิบสี่หรือสิบห้าประมาณนี้ แต่อีพี่เมฆจะชอบพูดดักและกันท่าใส่กันตลอด คอยดูเถอะสักวันจะต้องมาสยบให้น้องมะลิคนนี้แน่นอน ..... โต๊ะอาหาร ตอนนี้เราสามคนนั่งร่วมวงกินข้าวกันอยู่ที่โต๊ะ ฉันเอาแต่จ้องมองพี่เมฆอย่างไม่ละสายตา ทำไมกันนะทั้งที่เมื่อคืนเราสองคนพึ่งจะเอากันแท้ๆ แต่วันนี้เขาดันทำตัวแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และยังทำเมินเฉยใส่ด้วยนะ “แม่...วันนี้แพรจะมาค้างที่บ้านเรานะ” พี่เมฆพูดกับแม่ “ได้สิ ว่าแต่ทางพ่อแม่เค้าไม่ว่าอะไรใช่ไหม?” “แพรเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่น่ะ” “อ่อ ได้ๆ แม่จะได้เตรียมห้องให้” “ไม่ต้องแม่ แพรจะนอนห้องเดียวกับเมฆ” เคร้ง! เสียงช้อนหล่นกระทบลงบนจานข้าวที่เป็นจานกระเบื้อง “เป็นอะไรน่ะมะลิ มือไม้อ่อนแรงหรือยังไงนะ แค่ช้อนยังทำหลุดมือได้” แม่หันมาดุใส่ฉัน พี่เมฆเองก็หันมามองเช่นกัน แต่แค่แว้บเดียวแล้วก็หันไปตักข้าวเข้าปากอย่างเพิกเฉยต่อ “หนูอิ่มแล้วนะแม่” พูดจบก็ลุกเดินเอาจานไปเก็บในครัว ให้ตายสิ! นี่พี่เมฆจะเอายัยแพรนั่นมานอนที่บ้านในคืนนี้งั้นเรอะ หึ! คบกันถึงเดือนยังเหอะพามานอนบ้านอะ ทำแบบนี้มันจะหยามกันเกินไปแล้วนะ “ฝากล้างด้วย” อยู่ๆ เสียงทุ้มเข้มก็พูดขึ้นแล้ววางจานลงในอ่างล้างจานที่ฉันกำลังล้างอยู่ “เดี๋ยว! พี่กินพี่ก็ล้างสิ หรือถ้าไม่อย่างนั้นก็เรียกแพรสุดที่รักของพี่มาล้างให้ก็แล้วกันนะ” พูดพลางเดินชนไหล่เขาออกไปและแม่ก็เดินสวนเข้ามาพอดี “เดี๋ยวก่อนมะลิ หยุดยืนอยู่ตรงนั้นก่อน นี่สองคนพี่น้องมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า แม่สังเกตเห็นเราตึงๆ ใส่กัน ทะเลาะกันเรื่องอะไรไหนบอกแม่มาสิ” แม่ถามอย่างคาดคั้นต้องการคำตอบ “เปล่านิแม่ เรารักกันดีอยู่นะ แม่อะชอบคิดมากไปเอง” พี่เมฆพูดพลางเดินเข้ามากอดคอฉันแล้วฉีกยิ้มให้แม่ “พี่ชายคนนี้รักน้องสาวจะตาย จะทะเลาะกันได้ยังไงเนอะมะลิ” “พี่เมฆโกหก แม่อย่าไปเชื่อนะ” ตอบตรงกันข้ามแล้วผละตัวออก ก่อนจะไปยืนหลบอยู่หลังแม่ ครั้งนี้อีมะลิไม่คล้อยตามไอ้พี่เมฆมันหรอกนะ “อะไรกัน แม่งง?” “ก็เมื่อคื่นนี้อะ พี่เมฆ...” “มะลิ!!” พี่เมฆเรียกด้วยน้ำเสียงดุดันและเพ่งสายตามองมาประมาณว่าห้ามพูด “ทำไม เมื่อคืนเมฆทำอะไรน้อง บอกแม่มาเดี๋ยวนี้!” “ปะ...เปล่านะแม่ มะลิก็พูดไปเรื่อยเปื่อย” น้ำเสียงเขาดูเลิ่กลั่กแล้วใบหน้าหล่อเริ่มมีเหงื่อซึมผุดออกมา “มะลิบอกแม่มาว่าพี่เขาทำอะไรเรา” “พี่เมฆทำหนูเลือดออก! หนูยังเจ็บไม่หาย...” “เฮ้ยมะลิ!!” เขามองหน้าคาดโทษแล้วพูดขึ้นอีก “แม่เดี๋ยวเมฆขอคุยกับมะลิแป๊บนะ” พี่เมฆรีบคว้าตัวฉันแล้วเอามือปิดปากก่อนจะลากขึ้นไปบนห้องของเขาทันที เมื่อเข้ามาในห้องเขาก็เอามือออกและปล่อยตัวฉันให้เป็นอิสระ “พูดบ้าๆ อะไรออกไปรู้ตัวรึเปล่า” “ลิก็แค่บอกแม่ว่าพี่เมฆทำลิเลือดออกแค่นั้นเอง” ทำหน้าใสๆ ซื่อๆ ใส่ แล้วนั่งลงตรงปลายเตียงนอน “พี่คิดมากไปนะ” “ก็นั่นแหละ ไอ้คำว่าพี่ทำมะลิเลือดออกมันก็หมายความว่าเลือด...” เขานิ่งชะงักไป “หมายความว่าอะไรเหรอ? จะใช่สิ่งที่ลิคิดปะ” “แล้วมะลิหมายความว่าอะไร?” “หมายความว่า...” “ว่าอะไร” “ไม่บอกพี่หรอก ลิไปบอกกับแม่ดีกว่า” เตรียมลุกขึ้นแล้วจะเดินออกไปแต่ก็โดนแขนแกร่งล็อกตัวไว้แน่นเสียก่อนพิเศษที่ 4 ฝึกงานหรือจะฝึกรัก(ไออุ่นลูกสาวพ่อเมฆกับแม่มะลิ) ….. บริษัทแห่งหนึ่ง เช้านี้มาฝึกงานเข้าอาทิตย์ที่สองเห็นจะได้แล้วมั้ง ได้มาฝึกที่บริษัทxxxน่ะ พอดีพ่อของฉันรู้จักกับเจ้าของก็เลยฝากให้ ตอนนี้ฉันไม่ใช่เด็กหญิงไออุ่นที่อายุสิบขวบแล้ว แต่เป็นเด็กสาวอายุสิบเก้าปี “ไออุ่นจ๊ะ” “คะ” “พอดีท่านรองเรียกให้เข้าพบน่ะ” “ตอนนี้เลยเหรอคะ” “ใช่จ้ะ” “ได้ค่ะ” ท่านรองอีกแล้วเหรอเนี่ย วันนี้มีอะไรมากวนใจฉันกันอีกนะ ในใจก็ได้แต่ภาวนาให้ตัวเองฝึกงานเสร็จไวๆ ทีเถอะ เพราะไม่อยากจะเจอผู้ชายแบบอีตาท่านรองนั่น เดินไปยังห้องของท่านรองประธานอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไหร่ เมื่อไปถึงก็เคาะประตูตามระเบียบของที่นี่ ก๊อกๆ “ใครครับ?” “ไออุ่นเองค่ะ” “อ๋อ เชิญเข้ามาได้ครับ” เมื่อได้รับอนุญาต ก็เปิดประตูเข้าไปทันที สิ่งแรกที่เห็นคือ ผู้ชายขี้เก็กคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ “ไม่ทราบว่าท่านรองมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกฉันมาพบ” ถามออกไปด้วยใบหน้าที่ต้องฝืนยิ้มแย้ม “ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากเห็นหน้าคุณเฉยๆ น่ะ” เขาพูดพลางยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่คนเดียว “เผื่อบางทีผมจะได้
“พี่เมฆ ลิยังไม่ได้พูดเลยนะว่าไม่รักพี่น่ะ ชอบคิดเองเออเองแล้วก็มาน้อยใจแบบนี้ตลอด” “.....” พี่เมฆไม่พูดไม่จาอะไรต่อ แถมยังทำหน้าตาบูดบึ้งเหมือนกับเด็กสามขวบ “กลับบ้านกันเถอะ มีอะไรก็ไปคุยกันที่บ้านดีกว่า” ภายในรถ ก่อนหน้านี้ฉันบอกไปว่ากลับบ้านเราค่อยคุยกัน แต่นี่ยังไม่ทันจะออกรถเลยจ้า พี่ก็แกก็คุยแล้ว คุยในแบบของแกอะนะ “พี่เมฆปล่อยก่อน จะมาทำในรถไม่ได้นะ” “ทำไมล่ะ มะลิลืมไปแล้วเหรอว่าครั้งแรกที่เราได้กันก็ในรถนะ และตอนนั้นมะลิเป็นคนทำเองด้วย” “หืม...นั่นมันก็หลายปีมาแล้วนี่นา แต่ตอนนี้พี่ต้องหยุดก่อน เดี๋ยวจะมีคนมาเห็นเข้า” “ตอนนั้นไม่อาย...” “พี่เมฆ...” ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเถียงคุณสามีคนนี้จริงๆ และในที่สุดอีมะลิก็ต้องยอมให้พี่เมฆคนหื่นกินบนรถอยู่ดีค่ะ คนอะไรหื่นกามสุดๆ กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มเสียที “อื้อ...บะ...เบาหน่อยสิ” ร้องเสียงหลงเมื่อพี่เมฆดูดเต้าอวบแรงเกินไป “อย่าดูดแรง” เมื่อเห็นว่าฉันร้องออกมา เขาก็หยุดแล้วมองหน้าฉันด้วยสายตาหื่นๆ “เจ็บหรือเสียวครับ” ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ “ทะลึ่งแล้ว คนแก่บ้ากามเอ้ย” เบือนหน้าไปทางอื่นอย่างเขินอาย “จะทำก็รีบทำเข้าสิ จ
พิเศษที่ 3 คลั่งรักหรือคลั่งกินเมีย 18+ ..... “มะลิครับ” “คะ” “วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง อึดอัดตรงไหนหรือเปล่า” “ไม่นิคะ ลิก็ปกติดี” “พี่กลัวว่าพี่จะวุ่นวายเกินไปจนทำให้มะลิรู้สึกอึดอัดน่ะ” “นี่พี่เมฆคิดมากไปแล้วนะ ลิไม่เคยมองว่าพี่วุ่นวายเลยสักนิด เลิกคิดเล็กคิดน้อยได้แล้ว” “นั่นสิ แล้วนี่มะลิทำอะไรอยู่เหรอ” “อ๋อ ทำขนมน่ะค่ะ พอดีว่าจะเอาไปให้คุณครูที่โรงเรียน” “โรงเรียนที่ลูกสาวเราเรียนน่ะเหรอ” “ใช่ค่ะ” “ครูผู้หญิงหรือผู้ชาย” “ก็มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายแหละ พี่เมฆมีอะไรหรือเปล่า” ช่วงหลังมานี้พี่เมฆชอบทำตัวแปลกๆ เขามักจะชอบหึงหวงตลอดเวลาที่ฉันอยู่ใกล้ผู้ชาย ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จักก็ตาม “ไม่มีอะไรหรอกครับ แล้วนี่ทำให้พี่กินบ้างหรือเปล่านะ” “ถ้าพี่เมฆอยากกินก็กินได้นะ ลิทำเยอะมากเลย” “พี่ขอกินมะลิจะได้ไหมครับ” เขาก้มกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากก็เม้มที่ปลายติ่งหูฉันเบาๆ “พี่เมฆอย่าพึ่งทำแบบนี้ ขอลิทำขนมให้เสร็จก่อน” “พี่ไม่สำคัญเหรอมะลิถึงได้ไม่สนใจ” พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่ากำลังน้อยใจ “พี่เป็นแบบนี้อีกแล้วนะ ลิก็แค่อยากจะทำ
พิเศษที่ 2 พี่คิม(ไม่อ่อนโยน) ..... สถานีตำรวจxxx หลังจากที่ผมหนีมามูฟออนหรือเรียกว่าทำใจนั่นแหละ ผมก็ย้ายมาประจำการในจังหวัดบ้านเกิดเสียเลย เพราะถ้ายังอยู่ที่เดิมหรือกับอะไรเดิมๆ ชาตินี้ก็คงจะทำใจไม่ได้แน่ๆ ส่วนไอ้เมฆผมก็พอรู้ข่าวมาบ้างว่ามันหายดีแล้วกลับมาอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุข ผมเองก็เช่นกัน...ควรจะมีความสุขได้แล้ว “สารวัตรคิมครับ มีคนมาขอพบครับ” “ใครเหรอครับ?” “เป็นเด็กผู้หญิงแต่งกายชุดนักเรียนน่ะครับ เธอบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับสารวัตรโดยตรง” “อืม ให้เธอเข้ามาได้ครับ” “ครับ” ไม่นานเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เดินหน้าตาระรื่นเข้ามาในห้องทำงานของผม เธอไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก เป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทแม่ผมน่ะ “ว่าไง วันนี้จะมาป่วนอะไรอีก” ผมถามเธอออกไป “ไม่ได้จะมาป่วนสักหน่อย หนูก็แค่มีเรื่องอยากจะให้ลุงสารวัตรช่วยนิดหน่อย” “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกลุง” “แล้วจะให้หนูเรียกว่าอะไรล่ะ ก็ลุงอายุสี่สิบกว่า ส่วนหนูอายุแค่สิบเก้าเอง เพราะฉะนั้นเรียกลุงน่ะถูกแล้ว” หืม ยัยเด็กนี่!! “เหนื่อยใจกับเด็กแบบเธอจริงๆ ว่าแต่มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมาเร็วๆ เข้า ฉันจะทำง
พิเศษที่ 1 มะลิจอมแสบในวัยเด็ก ….. ย้อนไปช่วงมะลิอายุสิบขวบ “มะลิกลับบ้านกันเถอะ” “ยังไม่กลับ พี่อยากกลับก็กลับไปก่อนเลย” “ทำไมดื้อจังฮะ” “ลิดื้อตรงไหน ลิก็แค่อยากจะเลี้ยงปลาเองนะ” สาวน้อยมะลิทำหน้าตาใสซื่อใส่ “อยากเลี้ยงปลาก็ไปหาซื้อเอาตามแหล่งที่เขาขายปลาสิ ไม่ใช่มาจับปลาในคลองแบบนี้” เมฆยืนเท้าเอวมองมะลิอย่างไม่เข้าใจ เพราะเธอจะชอบทำอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อย “แบบนั้นมันน่าภูมิใจตรงไหน ลิว่าอะไรที่ได้มาด้วยความพยายามของตัวเองนี่มันน่าภูมิใจสุดแล้ว พี่เมฆไม่เข้าใจหรอก ชอบใช้เงินแก้ปัญหาตลอด” มะลิมองหน้าเมฆอย่างขึงขังแล้วต่อปากต่อคำ “ชิ! พี่เมฆชอบใช้เงินซื้อจนเคยตัว” “เกินไปและ เดี๋ยวก็จับกดน้ำเสียนิ” “เชอะ!” มะลิเชิดหน้าใส่เมฆก่อนจะจับปลาในคลองต่อ มะลิอยากเลี้ยงปลา เธอไม่ได้เกี่ยงว่าต้องเป็นปลาแบบไหน ขอแค่ปลาอะไรก็ได้ที่มีในคลองนี้ เธอจับได้ก็จะเอาไปเลี้ยง สายตาจดจ้องอยู่แต่บนผิวน้ำเพราะรอจังหวะที่ปลาจะโผล่ขึ้นมา “ถ้าโดนแม่ดุพี่จะไม่ช่วยแล้วด้วย จะสมน้ำหน้าให้” เมฆพูดก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ติดกับคลอง มะลิไม่ได้สนใจในสิ่งที่เมฆพูดเลยสักนิ
ส่งท้าย NC+ แซ่บๆ เริ่มผลิตลูกคนที่สอง ….. ณ ห้องของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง “ทำไมพี่ต้องพาลิมาที่นี่ด้วยเล่า ที่บ้านก็ได้มั้ง” “ไม่ได้ ถ้าเสียงมันดังแล้วลูกได้ยินจะทำยังไง” “ลิไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย แล้วนี่ฝากลูกไว้กับพี่พรด้วยลิก็เกรงใจแกเหมือนกันนะ” “หลายปีเชียวนะที่เราไม่ได้ปลดปล่อยน่ะ พี่ว่าเราทำที่นี่แหละสะดวกดีไม่มีใครมากวนด้วย” อีพี่เมฆทำหน้าหื่นกามอย่างเห็นได้ชัดเลยทีเดียว “ทะลึ่งนะพี่อะ เก็บอาการบ้างก็ดี” “เริ่มเลยแล้วกัน” เดินปรี่เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว “ดะ...เดี๋ยว!” รีบเอ่ยปรามเขา “ขอเวลาให้ลิทำใจหน่อยสิ มันก็...มันก็...ไม่ได้มีเรื่องอย่างว่ามาหลายปีเชียวนะ ลิกลัว” “มะลิกลัวอะไร เรื่องแบบนี้เราก็เคยทำกันมาก่อนนิ อีกอย่างพี่จะทำแบบทะนุถนอมที่สุดเลย” “ก็นั่นแหละ ลิก็ยังกลัวอยู่ดี” “แล้วมะลิจะให้พี่ทำยังไงเล่า พี่ก็อดทนมานานแล้วนะ ตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวละ ไม่เห็นใจกันบ้างเลยเหรอครับ” “ขอห้านาที! ลิทำใจห้านาที” พูดจบก็นั่งลงที่ปลายเตียง มือขึ้นทาบอกแล้วตบเบาๆ เป็นการปลอบใจตัวเองให้เลิกกลัว “ก็ได้ครับ” พี่เมฆก็นั่งลงข้างๆ ห้านาทีผ่านไป “ทำใจเสร็จ
Chapter 21 : ทางเลือกที่ดีที่สุด สามวันต่อมา ณ ร้านดอกไม้ สามวันมานี้ฉันพยายามหลบหน้าและไม่ให้พี่เมฆมาที่บ้านหรือร้านดอกไม้ เขาก็ยังคงดื้อรั้นที่จะมา พยายามถามเหตุผลว่าทำไมถึงห้าม เป็นอะไร เขาทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า ฉันก็ได้แต่บ่ายเบี่ยงและไม่พูดไม่จาอะไรด้วย ทำเป็นเมินและเฉยชาใส่ ทั้งๆ ที่
Chapter 18 : ลำบากใจ NC+ ห้องเก็บของ พี่เมฆถือวิสาสะอุ้มร่างเล็กๆ เข้ามาในห้องเก็บของอันคับแคบและรกมากๆ เพราะว่ามันเป็นห้องที่ใช้เก็บของอะนะ เขาวางตัวฉันลงบนโต๊ะเครื่องแป้งเก่าๆ ที่ผุเกือบพังแหละ “นี่พี่จะพาลิเข้ามาในนี้ทำไมฮะ” “เอ้า...ถ้าทำโจ่งแจ้งในครัวก็กลัวลูกจะเห็นไม่ใช่เหรอ” “ทะ...ท
ร้านปิ้งย่างย่านตัวเมือง 17 : 00 น. มื้อเย็นเราสามคนมาจบลงที่ร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่งย่านตัวเมือง คนแออัดพอสมควร เพราะว่าร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอร่อยและน้ำจิ้มรสเด็ด แถมหมูหมักยังอร่อยแบบมากๆ “กินเยอะๆ นะมะลิ” พี่เมฆคีบหมูมาวางใส่จานฉัน “กินเยอะๆ นะครับมะลิคนสวย” พี่คิมเองก็คีบหมูมาใส่จานฉัน
Chapter 11 : ความจริงที่เจ็บปวด พาร์ทเมฆ ทันทีที่ไอ้เพลงมันโทร.มาบอกว่ามะลิทะเลาะกับอาพัดแล้ววิ่งหนีออกจากบ้านไป ผมถึงกับร้อนรนใจอยู่ไม่สุข รีบขับรถมาอย่างรวดเร็วโดยมีแม่ตามมาด้วย ตอนแรกผมจะขับไปที่บ้านอาพัดแต่แม่บอกว่าให้มาที่ตึกนี้ ตึกที่พ่อเคยมาจบชีวิตตัวเอง เมื่อขับมาถึงผมก็รีบวิ่งขึ้นมาท







