บทที่ 2 หิวสุรา

แม่ทัพใหญ่เสวี่ยเมื่อได้ยินที่บุตรชายเอ่ยเช่นนี้ก็เริ่มรู้สึกหวาดหวั่นในใจ มีหรือเขาจะไม่รู้นิสัยของบุตรสาวตน

ก่อนหน้านี้เสวี่ยหลานอิงเกิดไปชอบพอในตัวของฉินหมิงเทียน บุตรชายเพียงคนเดียวของท่านราชครูฉิน แต่ทว่าคนเขากลับมีภรรยาเอกอยู่แล้ว และแม่ทัพใหญ่เสวี่ยก็ไม่อยากให้บุตรสาวเข้าไปข้องเกี่ยวหรือกลายเป็นอนุภรรยาของบุรุษคนใด ตระกูลเสวี่ยอย่างไรก็คือตระกูลแม่ทัพ มีชื่อเสียงดีงามที่สั่งสมกันมาหลายชั่วอายุคน เขาย่อมไม่อาจปล่อยให้เกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้นมาได้

แต่จะให้เขาตามติดบุตรสาวตลอดเวลาก็คงไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ และคนเช่นเสวี่ยหลานอิงก็ไม่ใช่เด็กสาวหัวอ่อนที่จะยอมให้ใครมากดข่มหรือใช้อำนาจบังคับนางได้ตามใจชอบ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งหนักใจและคิดว่าการที่บุตรสาวยอมมาไหว้พระในครานี้ จะต้องมีแผนการแอบซ่อนเอาไว้อย่างแน่นอน ชายวัยกลางคนถอนหายใจออกมาหนัก ๆ เขาทำสิ่งใดไม่ได้มาก แต่จะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อระวังไม่ให้เรื่องเลวร้ายต่าง ๆ เกิดขึ้น

เมื่อกราบไหว้ขอพรเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนตระกูลเสวี่ยจึงเดินทางกลับจวนของตนเองทันที ระหว่างทางเสวี่ยจินหานเอาแต่จ้องมองเสวี่ยหลานอิงไม่หยุด เขาจ้องเสียจนเสวี่ยหลานอิงเริ่มหงุดหงิด

“จินหาน เจ้ามองอันใดนักหนา?”

น้ำเสียงที่เอ่ยถามน้องชายเจือความรำคาญอย่างไม่ปิดบัง เสวี่ยจินหานเองก็กลัวพี่สาวเสียที่ไหน เขาขยับเข้ามาใกล้ แล้วจึงยื่นมือของตนมาจับใบหน้าของพี่สาวเอาไว้ เสวี่ยหลานอิงคิดจะขยับถอยหนี แต่น้องชายตัวดีกลับขยับเข้าหาพี่สาวไม่หยุด

“ข้าก็กำลังมองหาแผนการชั่วร้ายบนหน้าท่านน่ะสิพี่หญิง บอกข้ามาซะดี ๆ ท่านวางแผนอันใดไว้ วางแผนจะเผาวัด หรือว่าคิดจะแย่งสามีชาวบ้าน ท่านห้ามทำเรื่องพวกนี้เด็ดขาดเลยนะ ข้าขอเตือนท่านเอาไว้เลย ต่อให้วันนี้ข้าจะต้องถูกท่านพ่อตีจนตายเพราะหาเรื่องท่าน ข้าก็จะไม่ยอมให้ท่านทำเรื่องชั่วช้าจนต้องเสียเกียรติอย่างเด็ดขาด บุรุษในเมืองหลวงมีอีกตั้งมาก ท่านอย่าได้ฝักใฝ่ใส่ใจในตัวของสามีผู้อื่นเลย ข้าขอร้องท่านล่ะ!”

เสวี่ยจินหานเอ่ยกับพี่สาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง คำพูดนี้สะท้อนเข้ามาในหัวของเสวี่ยหลานอิงไม่หยุด ชาติก่อนน้องชายก็เคยเอ่ยเตือนนางเช่นนี้ แต่ครานั้นนางกลับเงื้อมือขึ้นตบหน้าเขาและบอกว่าอย่ามาสอดปาด นางอยากทำสิ่งใดมันก็เรื่องของนาง

และท้ายที่สุดนางก็เผาอารามหลวงได้สำเร็จและแต่งเข้าไปเป็นอนุของฉินหมิงเทียนจนได้

แต่ยามนี้นางไม่ใช่เสวี่ยหลานอิงคนเดิมที่มีนิสัยดื้อรั้นหัวชนฝาไม่สนใจศีลธรรมอันดีอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวจ้องมองน้องชายของตนเองปราดหนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ

“ข้าไม่ได้วางแผนทำสิ่งใดทั้งนั้นล่ะ เผาวัดข้าก็ไม่ทำ ข้าไม่อยากตกนรก ส่วนฉินหมิงเทียน เขามีภรรยาแล้ว ข้าตัดใจจากเขาแล้วและชาตินี้ข้าก็จะไม่แต่งงานกับบุรุษคนใดเด็ดขาด ข้าจะไม่ยอมตกเป็นภรรยาน้อยหรืออนุของผู้ใดอย่างแน่นอน ข้าจะเข้ากองทัพกับท่านพ่อ และกลายเป็นแม่ทัพหญิงให้ได้”

คำพูดของเสวี่ยหลานอิงทำให้แม่ทัพใหญ่เสวี่ยถึงกับสะดุ้งตกใจ เสวี่ยจินหานหรี่ตามองพี่สาวตัวดีก่อนจะยื่นมือมาแตะหน้าผากของนาง ทำเอาเสวี่ยหลานอิงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกหน

“ทำอันใดของเจ้าน่ะจินหาน?”

“ก็ไม่ได้ป่วยนี่นา สภาพก็เหมือนคนปกติไยถึงกล่าววาจาเป็นคนดีเช่นนี้ได้เล่า พี่หญิงท่านพูดจริงหรือหลอกให้พวกเราตายใจกันแน่?”

“ข้าพูดจริงสิ เจ้ารอดูได้เลย แล้วก็ช่วยขยับไปไกล ๆ หน่อยเถอะ น่ารำคาญยิ่งนัก ไม่รู้ทำไมเจ้าต้องเกิดมาเป็นน้องชายข้าด้วย บัดซบจริงๆ!”

“ข้าเกิดมาเพื่อต่อต้านคนชั่วร้ายเช่นท่านอย่างไรเล่า?”

“น้องเวร!”

เสวี่ยหลานอิงยกเท้าขึ้นถีบเข้าไปที่ขาของเสวี่ยจินหานอย่างแรง แต่น้องชายตัวดีกลับหลบได้ทันเวลา ทำเอานางรู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรงไปชั่วขณะ แม่ทัพใหญ่เสวี่ยที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยห้ามบุตรชายบุตรสาวให้หยุดทะเลาะกัน แล้วจึงหันมาเอ่ยกับเสวี่ยหลานอิงด้วยความสงสัย

“หลานอิง ที่เจ้าพูดมาเมื่อครู่เป็นเรื่องจริงหรือ เจ้าไม่ได้โกหกพวกเราใช่หรือไม่?”

เสวี่ยหลานอิงหันมามองบิดาของตนด้วยแววตาที่อ่อนโยน แต่ไหนแต่ไรท่านพ่อตามใจนางมาโดยตลอด ไม่เคยขัดใจนางเลยสักครั้ง และเพราะอย่างนี้นางจึงใช้ความรักของท่านพ่อมาสนับสนุนตนเองให้ทำเรื่องชั่วร้ายสารพัด นางไม่รู้เลยว่าหลังจากที่นางตายจากไปแล้ว พวกเขาจะเสียใจมากเพียงไหน หญิงสาวพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แล้วจึงเอ่ยตอบบิดาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เจ้าค่ะ ลูกพูดความจริง”

“เหตุใดจู่ ๆ จึงคิดเช่นนี้เล่า?”

“ท่านพ่อ ตอนลูกนอนหลับอยู่ในอารามหลวง ลูกฝันว่ามีท่านเทพองค์หนึ่งมาเตือนลูกเจ้าค่ะ ท่านบอกว่าหากลูกยังไม่เร่งทำความดี อาจถึงคราวเคราะห์อายุสั้น อยู่ไม่ถึงยี่สิบห้าปีก็จะตายเสียแล้ว ลูกไม่อยากตาย และไม่อยากจะทำบาปให้อายุขัยของตนเองลดทอนลงไป จึงอยากจะลองทำเรื่องดี ๆ กับเขาบ้างเจ้าค่ะ”

แม่ทัพใหญ่เสวี่ยถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะหนึ่ง แม้แต่เสวี่ยจินหานก็นิ่งเงียบไปเช่นเดียวกัน เพราะยามนี้แววตาของเสวี่ยหลานอิงไม่มีท่าทีล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

เสวี่ยหลานอิงลอบถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง อย่างไรเสียการเปลี่ยนพฤติกรรมย่อมต้องหาข้อแก้ตัวมากล่าวอ้างเพื่อลดทอนความสงสัยของคนในครอบครัว และวิธีนี้ก็น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดต่อตัวนางแล้ว เรื่องท่านเทพนั้นล้วนเป็นเรื่องโกหก แต่เรื่องที่นางอายุสั้นอยู่ไม่ถึงยี่สิบห้าปีนั้นเป็นเรื่องจริง เพราะชาติก่อนนางตกตายตอนอายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้น

“พี่หญิง ท่านพูดจริงหรือ ให้ตายเถอะ! อายุสั้นอันใดกัน ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้อีกนะ”

“ข้าพูดเรื่องจริง แต่เอาเถอะข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก ข้าจะพยายามทำความดีให้มาก แม้ว่ามันจะยากไปสักหน่อยก็เถอะ”

แม่ทัพใหญ่เสวี่ยถึงกับดวงตาแดงก่ำ เขาไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้ยินบุตรตัวแสบเอ่ยเรื่องเช่นนี้ออกมา เสวี่ยจินหานเองก็ดีใจไม่ต่างกัน

“ข้าเอาใจช่วยท่าน พี่หญิง หากท่านอยากช่วยเหลือผู้ใด ข้าจะคอยสนับสนุน และถ้าวันใดด้านมืดชั่วร้ายของท่านปรากฏออกมา ข้าจะเป็นคนเตือนสติท่านเอง”

เสวี่ยหลานอิงได้ฟังก็ยิ้มออกมาบาง ๆ อยู่ๆ นางก็รู้สึกว่าลำคอของตนเองแห้งผากขึ้นมา หญิงสาวพยายามฝืนกลืนน้ำลายลงคอพลางเอ่ยกับตนเองเบา ๆ ในใจ

เวรล่ะสิ โรคอยากสุรากำเริบอีกแล้ว!

หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อผ่อนคลาย ก่อนจะหวนคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมา

เพราะชาติก่อนนางอยากประชดฉินหมิงเทียน จึงติดสุรา เล่นการพนัน อีกทั้งยังพาคณิกาชายเข้ามาเต้นรำให้ดูถึงในจวนอีกด้วย สารพัดเรื่องเลวร้ายต่าง ๆ ที่นางทำนั้นมากมายเกินจะกล่าว และเพราะเหตุผลนี้เองที่ทำให้นางกลายเป็นคนติดสุราจนยากจะถอนตัว

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น หากจะให้นางเลิกดื่มสุราอย่างเร่งด่วนนางคงทำไมได้ เอาเถอะ ค่อยๆ เลิกไปทีละน้อยก็แล้วกัน แต่ถ้าเลิกไม่ได้ก็หมักสุราดื่มเองเสียเลย จะได้ไม่เปลืองเงินซื้อ!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นและหันไปมองบิดา ก่อนจะเอ่ย

“ท่านพ่อ แวะร้านสุราทีเจ้าค่ะ ลูกอยากซื้อสุรามาดื่มเสียหน่อย”

แม่ทัพใหญ่เสวี่ยที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่มก็แทบสำลักเสียเดี๋ยวนั้น เขามองบุตรสาวอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง

“เหลวไหล เป็นสตรีดื่มสุราได้อย่างไร เจ้าไปหัดดื่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน พ่อไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“โธ่ ท่านพ่อ ท่านอยู่แต่สนามรบ หนึ่งปีกลับบ้านแทบจะนับครั้งได้ จะไปรู้อันใดเล่าเจ้าคะ อย่าถามมากเลยเจ้าค่ะ ดูสิ ยามนี้คอลูกแห้งผากหายใจไม่ออกแล้ว ลิ้นก็จะจุกปาก ตาใกล้ถลนแล้วนะเจ้าคะ”

เอ่ยจบนางก็ทำท่าทางเหมือนคนหายใจไม่ออกขึ้นมาทันที ทำเอาแม่ทัพใหญ่เสวี่ยลนลาน ด้านเสวี่ยจินหานเองก็หรี่ตามองพี่สาวอย่างจับผิด แม่ทัพใหญ่เสวี่ยเกรงว่าบุตรสาวจะตายจึงสั่งให้คนขับรถม้ามุ่งหน้าไปที่โรงสุราทันที จากนั้นก็สั่งให้เด็กรับใช้ซื้อสุรามาสองไห เมื่อได้สุรามาแล้ว เสวี่ยหลานอิงก็ยกไหสุราขึ้นดื่มอย่างมีความสุข

เฮ้อ รอดตายจากอาการลงแดงแล้ว เยี่ยมไปเลย สุราไหนี้ดีมาก!

เมื่อดื่มสุราจนพอใจแล้วนางก็หันไปมองบิดาและน้องชายก่อนจะพบว่าพวกเขากำลังมองนางเหมือนมองตัวประหลาดอย่างไรอย่างนั้น เสวี่ยหลานอิงยิ้มจนดวงตาเป็นรูปจันทร์เสี้ยว แล้วจึงเอ่ย

“มาเจ้าค่ะ มาดื่มด้วยกัน ชีวิตคนเราไม่ยืดยาว ดื่มเพื่อความสำราญกันเถอะ”

แม่ทัพใหญ่เสวี่ยหันมาสบตากับเสวี่ยจินหาน ก่อนจะครุ่นคิดในใจ

กลัวนางเผาวัดไม่พอ ยังต้องมากลัวนางลงแดงอีก นี่มันเวรกรรมอันใดของพวกเขากันนะ!