- 20 - เกิดเรื่องที่มาเก๊า

เสียงคลื่นซัดสาดชายฝั่งทำให้คนตัวเล็กที่พึ่งเดินลงจากรถยืนมองนิ่งอย่างสงบ เธอหยิบโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้าดังอยู่หลายครั้งขึ้นมาดู ตลอดทางมีเสียงเรียกเข้าจากปราณดังขึ้นมาตลอด คงเพราะเธอไม่ได้ให้ความชัดเจนกับเขาว่าจะไปไหน เพียงแค่บอกเขาว่ามีธุระที่ต่างจังหวัดกับเพื่อนเท่านั้น

"ถ้ามันกวนใจก็ปิดเครื่องไปก่อน" เขตถกรที่เดินมาโอบกอดจากด้านหลังพูดแล้วกดจูบลงบนต้นคอสวย มือเล็กส่งไปลูบแขนแกร่งของเขาแผ่วเบาแล้วกดปิดหน้าจอเพื่อให้เสียงเงียบลง

"หนูพึ่งรู้ว่าคุณมีบ้านพักริมหาดส่วนตัวด้วย"

"ฉันมีมากกว่านี้อีกเยอะ เอาไว้จะค่อยๆพาเธอไปเที่ยวนะ" เขากระซิบที่ข้างหู ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นรดรินที่ใบหูจนเธอสะดุ้งเฮือก

เขาจับจูงมือเธอเข้ามาที่ตัวบ้านพัก พยักเพยิดหน้าให้คนเอาของขึ้นไปเก็บบนห้องนอน แล้วไม่ลืมที่จะสั่งเก่งกาจให้ดูแลความเรียบร้อยโดยรอบให้ดี แม้ที่นี่จะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา แต่ก็ประมาทไม่ได้

"เธอขึ้นไปพักก่อนนะ ฉันมีเรื่องงานจะคุยกับไอ้เก่งหน่อย" นิลินพยักหน้ารับแล้วไม่ถามอะไรต่อ เขตถกรมองตามหลังเธอที่เดินขึ้นไปชั้นบนจนลับสายตา เขาพยักหน้าให้เก่งกาจมานั่งลงบนโซฟาเพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญ

เอกสารการใช้เงินร่วมทุนกับบริษัทต่างๆถูกจัดแจงออกเป็นข้อๆ รวมถึงเอกสารซื้อหุ้นบางส่วนจากผู้ถือหุ้นของบริษัทปู่ที่ต้องการแย่งคืนมาจากภัครวัตรด้วย เพราะนภัทรมีหุ้นรวมเกินครึ่งของจำนวนหุ้น นั่นยิ่งยากสำหรับเขาที่จะเอาชนะ นอกเสียจากหาวิธีให้ภัครวัตรหมดหนทางจนยอมซื้อขายหุ้นในส่วนนั้น

"มึงคุยรายละเอียดกับคนที่ซื้อหุ้นต่อมาดีแล้วใช่ไหม?"

"ครับ คุณเขต ผู้ถือหุ้นที่ขายให้เราแล้วจะยังเป็นคนเข้าทำงานที่บริษัทตามปกติ เพื่อไม่ให้ทางนั้นทราบว่าเราซื้อหุ้นมาแล้ว ข้อตลงเป็นเงินที่เราเสนอซื้อหุ้นกับปันผลครึ่งหนึ่งในช่วงที่เรายังไม่สามารถเปิดเผยได้ว่าหุ้นเป็นของเราแล้วครับ คุณเขตอยากให้แก้ไขตรงไหนไหมครับ?"

"ไม่ต้อง ให้คนของเราเอาเงินไปจ่ายได้เลย อย่าลืมว่าต้องเป็นเงินสด" เขาย้ำกับเก่งกาจให้ชัดเจนเพื่อกันความผิดพลาด แม้การจ่ายเงินค่าซื้อขายหุ้นจะถูกต้องตามกฏหมาย แต่เขาไม่ต้องการให้เรื่องนี้ถูกเปิดเผยไปก่อนเวลา ดังนั้นจำเป็นต้องป้องกันทุกช่องทางที่เขาคิดว่าเป็นจุดบอดของเรื่องนี้

 "อย่าลืมเตรียมเรื่องที่ต้องทำในงานแต่งนิลินอาทิตย์หน้าด้วย กูไม่อยากให้พลาด" เก่งกาจพยักหน้ารับคำแล้วรีบเดินออกไปจัดการทันทีอย่างไม่รีรอ 

เขตถกรเดินขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นบน เขาเปิดเข้าไปแล้วเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจัดแจงหยิบของออกจากกระเป๋า มองภาพนี้แล้วยังไงก็รู้สึกเหมือนเวลาสามาีภรรยามาเที่ยวด้วยกันไม่มีผิด เขาชอบที่จะมองความอ่อนโยนและเอาใจใส่ของเธอนั่นเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้เขาไม่สามารถทิ้งเธอไปได้เลย

"นั่งรถมาเหนื่อยๆคุณเขตจะอาบน้ำก่อนไหมคะ? เดี๋ยวหนูเตรียมน้ำให้ค่ะ" เขาไม่ได้พูดอะไรแต่รั้งเธอที่นั่งอยู่จัดของในกระเป๋าอยู่ที่พื้นขึ้นมานั่งบนตักเขาที่นั่งอยู่บนปลายเตียง นิลินสัมผัสได้ถึงปลายจมูกเขาที่แตะลงที่แก้มแล้วหันไปหอมแก้มเขาคืน มือบางข้างซ้ายถูกเขาจับขึ้นไปดู เห็นแหวนที่นิ้วนางของเธอก็ได้แต่แค่นหัวเราะ

"หึ ยังไม่ทันได้แต่งมันทำตัวเป็นเจ้าของเธอแล้วหรอ"

"เห็นพี่ปราณบอกว่าอันนี้ถือเป็นแหวนหมั้นค่ะ ก่อนจะแต่งให้ใส่วงนี้ไปก่อน" เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะยกขึ้นดู เขตถกรลูบหลังมือของเธอแผ่วเบา ก่อนเขาจะถือวิสาสะถอดแหวนออกจากนิ้วเธอแล้วเอามาดูใกล้ขึ้นก่อนจะวางไว้บนโต๊ะหัวเตียง

"ตอนอยู่กับฉันห้ามใส่ เห็นแล้วมันรำคาญตา" นิลินตอบรับเขาทันทีอย่างไม่เอ่ยปากเถียง เขตถกรโอบรอบเอวบางแล้วจูบซับที่ต้นคอสวย สูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอที่ทำให้เขาผ่อนคลายได้เสมอ มือซุกซนเริ่มไล้ไปตามขาเนียน ก่อนเขาจะกดจูบเธอหนักหน่วงแล้วขยับมือมาบีบเคล้นที่อกอิ่ม

"ทิ่มก้นหนูแล้ว"

"งั้นก็ให้เข้าไปสิ จะได้ไม่ทิ่ม" เสียงแหบพร่ากระซิบที่ข้างหูก่อนจะกัดที่ติ่งหูของเธอแผ่วเบา

บทรักเร่าร้อนจบลงหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง เขตถกรก้มลงหอมหน้าผากมลของคนที่กำลังช่วยเขาติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอยู่ ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้มขึ้นทั้งยังตั้งใจติดกระดุมให้เขาอย่างใส่ใจ มือบางถูกจับจูงมาจนถึงริมหาดยามค่ำที่ถูกจัดตกแต่งเอาไว้อย่างดี คนตัวเล็กมองไปรอบบริเวณราวกับหลุดเข้าไปในภวังค์ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนแขนของเขาโอบกอดจากด้านหลัง

"สวยไหม?"

"ค่ะ สวยมากเลย"

"ฉันว่าเธอสวยกว่าตั้งเยอะ" คำพูดแสนหวานของเขาทำเอาเด็กสาวหน้าแดงระเรื่อ เธอหันไปหาเขาแล้วเขย่งเท้าขึ้นไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่แทนคำขอบคุณ เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นทันทีที่เขามองดูหน้าจอก็ขอเลี่ยงไปรับสายโทรศัพท์

นิลินเดินมานั่งลงก่อนเพื่อรอเขา เธอมองดูอาหารบนโต๊ะที่ล้วนแต่เป็นเมนูโปรดของเธอทั้งสิ้น มือเล็กยกขึ้นกุมหัวใจที่เต้นแรง เขาเอาใจใส่ขนาดนี้ จะให้เธอห้ามใจไม่ให้รักเขามันคงไม่มีทางเป็นไปได้ เธอเหลือบมองเขาที่เดินกลับมาด้วยสีหน้าไม่ดี ไม่ทันที่จะได้เอยปากถามเขาก็เอ่ยบอกกับเธอซะก่อน 

"แม่ฉันโทรมาบอกว่างานที่มาเก๊ามีปัญหา ฉันต้องรีบบินไปช่วยพี่ขวัญคืนนี้" เขตถกรพูดออกไปอย่างรู้สึกผิด เขาตั้งใจพานิลินมาพักผ่อนที่นี่ แต่ยังไม่ทันจะได้ทานข้าวมื้อแรกนี้ด้วยซ้ำ เขาก็ดันมีเรื่องด่วนที่ไม่อาจเลี่ยงได้เข้ามาซะก่อน

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจ"

"เดี๋ยวฉันจะให้ไอ้เก่งไปส่งเธอนะ"

"แล้วพี่เก่งไม่ต้องไปช่วยคุณหรอคะ?" เสียงหวานถามด้วยความสงสัย ปกติเก่งกาจไม่เคยห่างกายของเขตถกรเลย แต่ครั้งนี้เขากลับไม่พาอีกคนไปด้วย

"ฉันจะให้มันอยู่ที่นี่ คอยดูแลเธอ ให้เธออยู่คนเดียวฉันไม่ไว้ใจ" มือหนาแตะลงที่ผมนุ่มของเธอแผ่วเบา แม้จะรู้สึกเสียดายที่เขาต้องไปตอนนี้ แต่เธอก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นความห่วงใยที่เขาแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง

คอนโดมิเนียมหรูของเขตถกร

นิลินกลับมาที่คอนโดของเขาพร้อมกับเก่งกาจที่ช่วยถือกระเป๋าเข้ามาด้านใน  เธอนั่งลงก่อนจะก้มมองเวลา เขาไปด้วยเครื่องบินส่วนตัวอีกไม่นานก็คงถึงจุดหมายแล้ว มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเสียงจนสุดอย่างรอคอย เธอกลัวว่าถ้าเขาโทรหรือส่งข้อความมาแล้วเธอจะไม่ได้ยิน 

"อาบน้ำพักผ่อนก่อนนะครับคุณนิลิน เดี๋ยวคุณเขตติดต่อมาแล้วรู้ว่าคุณยังไม่พักผ่อนจะโดนดุเอา มีอะไรเรียกผมได้เลย ผมจะอยู่ด้านนอก" 

ดวงตากลมมองตามเก่งกาจที่เดินออกไป ทันทีที่บานประตูปิดลงเธอก็ทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาในห้องรับแขก จ้องมองโทรศัพท์ค้างอยู่ที่เบอร์โทรของเขาแต่ไม่กล้ากดโทรออก คนตัวเล็กกลิ้งไปมารอเขาอยู่นานสุดท้ายก็ผลอยหลับไป

นิลินไม่รู้ว่าเธอหลับไปแล้วกี่ชั่วโมง ตื่นมาอีกทีตอนที่เก่งกาจโหวกเหวกแล้ววิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น คนตัวเล็กขยับลุกขึ้นนั่งทั้งขมวดคิ้ว พอปรับการมองเห็นของดวงตาได้ชัดเจนขึ้นถึงได้เห็นว่าใบหน้าของเก่งกาจมีแต่ความกังวลระคนตกใจจนเธอต้องรีบลุกขึ้น

"เกิดอะไรขึ้นคะพี่เก่ง?"

"คุณเขตถูกรอบยิงที่มาเก๊าแล้วหายไปครับ คุณขวัญโทรมาบอกว่าให้ผมพาคนตามไปเพื่อช่วยกันตามหาคุณเขตให้เจอ" ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นนิลินแทบจะทรุดลงกับพื้น เธอมองดูโทรศัพท์ของตัวเองที่ไม่มีสายเรียกเข้าจากเขาเลยแม้แต่สายเดียว หรือเพราะเขาถูกรอบยิงมาตั้งนานแล้ว

"ลินไปด้วยค่ะ"

"ไม่ได้หรอกครับ อันตรายเกินไป ผมต้องพาคนของที่นี่ไปทั้งหมด เพราะไม่รู้ว่าที่นู่นเราสูญเสียคนไปเท่าไหร่ ยังไงคุณนิลินรออยู่ที่นี่ อย่าออกไปไหนจะดีที่สุด ที่โรงพยาบาลผมจะทิ้งคนเฝ้าเอาไว้สองสามคนนะครับ ไม่ต้องกังวล ผมต้องไปก่อน"

"ดะ เด๊่ยวค่ะ...." เสียงหวานเอ่ยรั้งเก่งกาจเอาไว้คู่หนึ่ง เธอบีบมือตัวเองแน่นอย่างรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาดื้อดึง

"ยังไงถ้ามีอะไรคืบหน้า พี่เก่งอย่าลืมติดต่อลินมานะคะ" เธอมองเก่งกาจที่พยักหน้ารับแล้วเรียกทุกคนออกไป ทันทีที่ลิฟต์ปิดลงทั้งชั้นก็ปกคลุมไปด้วยความเงียบ เหลือเพียงบรรยากาศแห่งความหวาดกลัวของเธอ และความกังวลที่ฉายชัดในแววตา เด็กสาวลองกดโทรออกเบอร์ของเขาเพื่อหวังว่าทุกอย่างอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่เสียงของสัญญาณที่ขาดช่วงไปนั้นยืนยันกับเธอว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นความจริงทั้งหมด

"คุณต้องปลอดภัยนะคะ หนูจะรอคุณนะ"