Lahat ng Kabanata ng น้องเมียคนนี้ผมจอง: Kabanata 1 - Kabanata 10

เขตถกรซุกลงที่ซอกคอของเด็กสาว เขาสูดดมกลิ่นหอมที่ทำให้ลุ่มหลงจนหลุดเข้าไปในภวังค์อย่างไม่สามารถผละออกมาได้ ลิ้นร้อนเลียที่ต้นคอสวยอย่างที่เขาไม่เคยทำให้ใครมาก่อน สายตาของเขายังคงเฉียบแหลม เด็กคนนี้ไม่ได้ดูธรรมดาตั้งแต่แรกแล้ว ถือว่าคืนนี้เขาเลือกเป้าหมายได้ดีเยี่ยม"กะจะใส่เอาไว้อย่างนี้ ไม่ยอมขยับเลยหรือไง" เขาผละออกมาแล้วเอ่ยปากถาม เด็กสาวยิ้มมุมปากแล้วจับมือเขาก่อนจะใช้ริมฝีปากหยักนั้นครอบครองนิ้วของเขาแล้วดูดดุนมันอยู่สองสามที ท่าทางของเด็กสาวในตอนนี้ชายคนไหนได้เห็นไม่มีทางเลยที่จะอดใจเอาไว้ได้"คุณกำลังดุหนูหรอคะ?" คนบนตักมองเขาตาแป๋วแล้วเอามือเขาแนบที่แก้มไว้ สายตาออดอ้อนเพียงไหนมีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ เขตถกรใช้แขนข้างที่เป็นอิสระอยู่รั้งเอวบางของเธอมาแนบชิด เขาขยับสะโพกสวนขึ้นไป"ฉันไม่ใช่พวกชอบดุคนน่ารักหรอกนะรู้ไหม""อ๊ะ ฮือ หนูอายลูกน้องคุณนะคะ""ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า ถ้าฉันไม่สั่งให้มันหันมา พวกมันก็จะไม่มองหรอก" เขตถกรเอ่ยให้คนบนตักเขาได้สบายใจแล้วก็ไม่รอช้าที่จะขยับสะโพกตัวเองสวนไปให้อีกคนรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมา ริมฝีปากหยักที่ถูกเจ้าของมันกัดเอาไว้อย่างนั้นเพื่อกลบเสียงยาม

"เป็นเหี้ยอะไร หน้าบูดเป็นส้นตีน" เขตถกรหยิบหมอนเขวี้ยงกิตติธรสำหรับคำทักทายกวนประสาท เขาแค่หงุดหงิดที่วันนี้ต้องไปงานที่บ้านภัครวัตร ครั้งที่แล้วหนีไปมาเก๊าได้ แต่ครั้งนี้กลับหนีไม่ทัน"จะได้ไปเจอว่าที่เมีย ไม่ดีใจหรอว่ะ" นพดลพูดทั้งหัวเราะออกมาราวกับเยาะเย้ยเขา บางครั้งเขตถกรก็เบื่อไอเพื่อนสองตัวนี่เต็มที มีเอาไว้ก็เหมือนไม่มี ไม่เคยจะช่วยอะไรเขาได้สักอย่าง"เกลียดเขาขนาดนี้แต่งเพื่อ?" กิตติธรถามขึ้นมาแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างเพื่อน"มึงก็รู้ว่าทำไม""เพราะจะเอาบริษัทปู่คืน?" เขตถกรยักไหล่ขึ้นแล้วไม่พูดอะไร ก่อนพ่อของเขาจะตายจากโลกนี้ไป พ่อบอกเล่าอะไรมากมายให้เขาฟัง รวมถึงเรื่องบริษัทของปู่ที่รุ่นปู่ของภัครวัตรเคยโกงไปด้วย พ่อเขาเอาแต่ตัดพ้อก่อนตายว่าไม่มีความสามารถพอที่จะแย่งมันคืน เขาก็เลยจะเอามันคืนมาด้วยตัวเอง"ของที่มันควรเป็นของพิพัตรา กูจะเอาคืนมาให้หมด""เอาใจช่วยมึงก็แล้วกัน ได้ข่าวว่าเก่งอยู่แล้ว พวกกูคงไม่ต้องช่วยหรอกมั้ง" นพดลแกล้งพูดใส่เพื่อนที่มั่นใจในตัวเองเป็นที่หนึ่ง"ก็ช่วยทำตัวให้มีประโยชน์หน่อย""ไอสัส""เอ้อ กูได้ยินมาจากไอเก่ง ว่าตั้งแต่มึงกลับมาก็ตามหาเด็กคนหนึ่งไ

เด็กสาวตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงนอนนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมาเกือบช่วงบ่ายของวัน เรียวแขนเล็กยกขึ้นยืดเส้นยืดสายให้คลายอาการเมื่อยล้าจากที่โดนเขตภกรรังแกมาทั้งคืน ทันทีที่ไม่เห็นว่าข้างกายมีเขานอนอยู่ด้วยก็หย่อนขาลงจากเตียงแล้วเปิดประตูห้องนอนออกไปเมื่อคืนชุลมุนก็เลยไม่ทันได้มองดูคอนโดหรูนี้อย่างละเอียด แม้จะไม่ใช่บ้านหลังใหญ่แต่ก็มีทุกอย่างครบครัน บางทีแล้วห้องนี้อาจจะใหญ่กว่าบ้านที่พ่อบังเกิดเกล้าซื้อให้เธอกับแม่ด้วยซ้ำ“ถ้ามันเล่นตุกติกก็แค่ฆ่าทิ้ง” เธอได้ยินเสียงที่คุ้นหูเอ่ยพูดอยู่จะกับลูกน้องของเขาในห้องนั่งเล่น เด็กสาวยืนหลบหลงกำแพงแล้วรอฟังอย่างอยากรู้อยากเห็น โดยไม่รู้เลยว่าเขตถกรรู้แล้ว เพราะเก่งกาจเป็นคนส่งสัญญาณบอกเขาคนอย่างเขตถกรผ่านอะไรมามาก เพราะฉะนั้นทุกบทสนทนาของเขาจะพูดออกมาอย่างระมัดระวังรอบข้างเสมอ เขตถกรยิ้มมุมปากทันทีที่หันไปแล้วเห็นขอบเสื้อเชิ๊ตของเขาที่โผล่ออกมาเล็กน้อยจากหลังกำแพงพยักเพยิดหน้าให้เก่งกาจออกไปก่อน อีกคนก็ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เขาเดินไปอีกฝั่งอย่างเงียบเชียบไม่ให้เด็กสอดรู้สอดเห็นรับรู้การเคลื่อนไหว“อ้าว หายไปไหนแล้ว” เด็กสาวเอ่ยพูดกับตัวเองในตอนที

เขตถกรวางคนที่เขาอุ้มมาจากรถลงบนเตียง เพราะรู้ดีว่าคุยกันข้างนอกคงไม่รู้เรื่องเขาถึงพากลับมาที่คอนโด เด็กสาวยังคงเงียบตั้งแต่ที่เขาขู่เธอ พอไปนั่งใกล้อีกคนก็เบี่ยงตัวลุกขึ้น นี่อย่าบอกว่าเชื่อจริงๆ ว่าเขาจะยิงเธอนะ“มานั่งนี่” พอเห็นท่าทีเรียบนิ่งจากอีกคนเขาก็ทำเป็นเอื้อมเอากระบอกปืนด้านหลังออกมา พลิกมันดูอยู่สองสามครั้งจนเด็กสาวเดินกลับมานั่งข้างเขาอย่างระวัง“คุณคิดจะฆ่าหนูจริงๆ”“หึ แค่เอาไว้ขู่เด็กดื้อก็แค่นั้น” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นก่อนคนของเขาจะเดินเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ทำแผล เขตถกรรับมันมาแล้วเอ่ยสั่งให้ลูกน้องออกไปจากห้องเขาค่อยๆ ทายาให้คนตรงหน้าอย่างระมัดระวัง สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยสั่นไม่เป็นล่ำสัน เพราะไม่เคยได้รับการเอาใจใส่จากใคร เธอถึงได้อ่อนไหวมากในความใจดีของเขา ในตอนแรกแค่เข้าหาเขาเพราะอยากเล่นงานนิรา เธอไม่อยากตกหลุมรักเขา มันอันตรายต่อใจเธอเกินไป“กี่ครั้งแล้วที่เห็นมีแผลที่หน้าแบบนี้”“แล้วจะให้หนูทำยังไง? พวกนั้นมีพวกตั้งเยอะ หนูตัวเล็กแค่นี้จะไปสู้ได้ยังไง” เขตถรกรยิ้มเอ็นดูอีกคนแล้วส่ายหัว นิลินก็พูดไม่ผิด ตัวเธอเล็กนิดเดียวจะไปสู้อะไรใครได้ ถึงจะเป

“ยิ้มหน่อยดิว่ะ เจ้าบ่าวอะไรหน้าอย่างกับส้นตีน” นพดลยกแก้วขึ้นดื่มทั้งเอ่ยปากแซวเพื่อนที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ตั้งแต่เริ่มแต่งตัวจนออกมายืนอยู่หน้างาน เจ้าสาวจะควงเขตถกรก็ไม่ยอมให้ควง ออกอาการขนาดนี้คนทั้งงานก็รู้กันพอดี“มึงหุบปากไปเถอะ อย่าไปทำให้มันหงุดหงิดเพิ่ม" กิตติธรปรามเพื่อนที่ยั่วโมโหเขตถกรอยู่ ขืนอารมณ์เจ้าบ่าวพุ่งสูงกว่านี้ ทั้งงานได้พบกับความบรรลัยแน่“มึงว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าคุ้นๆไหมว่ะไอกิต?”“เหี้ย เด็กมันนี่หว่า” นพดลหันไปมองทางที่เพื่อนสองคนมอง เขาเห็นนิลินเดินควงมากับผู้ชายที่เขาเคยสั่งห้ามไปแล้วว่าไม่ให้ยุ่งกับเธอ ยิ่งได้ยินคนเดินเข้างานพูดว่าดูเป็นคู่ที่เหมาะสมกันน่าเสียดายที่ไม่ได้แต่งก็ยิ่งเลือดขึ้นหน้า“มากับชู้หรอว่ะ?” ผลัวะ! เขตถกรถูกตบหัวเต็มแรงจนต้องหันไปมอง เป็นนพดลที่ยืนอยู่แต่ไม่ได้มองมาที่เขา มันเอาแต่จ้องนิลินไม่วางตา ดูท่าคืนนี้อาจมีคนตาย“เก็บอาการหน่อย เจ้าสาวมึงอยู่นั่น ไปรับแขกไป” กิตติธรดันให้เขคถกรกลับไปยืนอยู่ข้างเจ้าสาวตามเดิม รอบสังเกตเด็กสาวที่กำลังเดินควงคนอื่นเข้ามาทางนี้แล้วก็ได้แต่ยิ้มเจ้าเล่ห์ คืนนี้อาจจะมีอะไรสนุกๆ ให้ดู“เป็นไงมาไงถึงม