บททั้งหมดของ น้องเมียคนนี้ผมจอง: บทที่ 1 - บทที่ 4

เขตถกรซุกลงที่ซอกคอของเด็กสาว เขาสูดดมกลิ่นหอมที่ทำให้ลุ่มหลงจนหลุดเข้าไปในภวังค์อย่างไม่สามารถผละออกมาได้ ลิ้นร้อนเลียที่ต้นคอสวยอย่างที่เขาไม่เคยทำให้ใครมาก่อน สายตาของเขายังคงเฉียบแหลม เด็กคนนี้ไม่ได้ดูธรรมดาตั้งแต่แรกแล้ว ถือว่าคืนนี้เขาเลือกเป้าหมายได้ดีเยี่ยม"กะจะใส่เอาไว้อย่างนี้ ไม่ยอมขยับเลยหรือไง" เขาผละออกมาแล้วเอ่ยปากถาม เด็กสาวยิ้มมุมปากแล้วจับมือเขาก่อนจะใช้ริมฝีปากหยักนั้นครอบครองนิ้วของเขาแล้วดูดดุนมันอยู่สองสามที ท่าทางของเด็กสาวในตอนนี้ชายคนไหนได้เห็นไม่มีทางเลยที่จะอดใจเอาไว้ได้"คุณกำลังดุหนูหรอคะ?" คนบนตักมองเขาตาแป๋วแล้วเอามือเขาแนบที่แก้มไว้ สายตาออดอ้อนเพียงไหนมีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ เขตถกรใช้แขนข้างที่เป็นอิสระอยู่รั้งเอวบางของเธอมาแนบชิด เขาขยับสะโพกสวนขึ้นไป"ฉันไม่ใช่พวกชอบดุคนน่ารักหรอกนะรู้ไหม""อ๊ะ ฮือ หนูอายลูกน้องคุณนะคะ""ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า ถ้าฉันไม่สั่งให้มันหันมา พวกมันก็จะไม่มองหรอก" เขตถกรเอ่ยให้คนบนตักเขาได้สบายใจแล้วก็ไม่รอช้าที่จะขยับสะโพกตัวเองสวนไปให้อีกคนรู้สึกเสียวซ่านขึ้นมา ริมฝีปากหยักที่ถูกเจ้าของมันกัดเอาไว้อย่างนั้นเพื่อกลบเสียงยาม

"เป็นเหี้ยอะไร หน้าบูดเป็นส้นตีน" เขตถกรหยิบหมอนเขวี้ยงกิตติธรสำหรับคำทักทายกวนประสาท เขาแค่หงุดหงิดที่วันนี้ต้องไปงานที่บ้านภัครวัตร ครั้งที่แล้วหนีไปมาเก๊าได้ แต่ครั้งนี้กลับหนีไม่ทัน"จะได้ไปเจอว่าที่เมีย ไม่ดีใจหรอว่ะ" นพดลพูดทั้งหัวเราะออกมาราวกับเยาะเย้ยเขา บางครั้งเขตถกรก็เบื่อไอเพื่อนสองตัวนี่เต็มที มีเอาไว้ก็เหมือนไม่มี ไม่เคยจะช่วยอะไรเขาได้สักอย่าง"เกลียดเขาขนาดนี้แต่งเพื่อ?" กิตติธรถามขึ้นมาแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างเพื่อน"มึงก็รู้ว่าทำไม""เพราะจะเอาบริษัทปู่คืน?" เขตถกรยักไหล่ขึ้นแล้วไม่พูดอะไร ก่อนพ่อของเขาจะตายจากโลกนี้ไป พ่อบอกเล่าอะไรมากมายให้เขาฟัง รวมถึงเรื่องบริษัทของปู่ที่รุ่นปู่ของภัครวัตรเคยโกงไปด้วย พ่อเขาเอาแต่ตัดพ้อก่อนตายว่าไม่มีความสามารถพอที่จะแย่งมันคืน เขาก็เลยจะเอามันคืนมาด้วยตัวเอง"ของที่มันควรเป็นของพิพัตรา กูจะเอาคืนมาให้หมด""เอาใจช่วยมึงก็แล้วกัน ได้ข่าวว่าเก่งอยู่แล้ว พวกกูคงไม่ต้องช่วยหรอกมั้ง" นพดลแกล้งพูดใส่เพื่อนที่มั่นใจในตัวเองเป็นที่หนึ่ง"ก็ช่วยทำตัวให้มีประโยชน์หน่อย""ไอสัส""เอ้อ กูได้ยินมาจากไอเก่ง ว่าตั้งแต่มึงกลับมาก็ตามหาเด็กคนหนึ่งไ