- 21 - แผนล่มงานแต่ง

นิลินกดโทรออกและวางสายอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สามวันผ่านไปแต่เธอกลับไม่ได้รับการติดต่อมาเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นคุณหฤทัย ขวัญนรี หรือแม้แต่เก่งกาจไม่มีใครเลยสักคนที่รับสายของเธอ เมื่อเช้าเธอตัดสินใจไปหานพดลและกิตติธรเพื่อนของเขา เพียงหวังว่าจะได้คำตอบอะไรที่น่าพอใจ แต่ก็พบเพียงความผิดหวัง ทั้งสองคนนั้นก็ไปมาเก๊าตั้งแต่วันที่เขตถกรเกิดเรื่องแล้ว และแม้แต่ที่บ้านของพวกเขาก็ยังติดต่อไม่ได้

เด็กสาวมองแก้วนมชมพูที่เลื่อนมาให้ตรงหน้า เธอเห็นใบหน้าแสนมีความสุขของปราณแล้วก็ได้แต่เสมองไปทางอื่น ในตอนนี้ที่เขตถกรหายตัวไปทั้งคนตรงหน้าเธอและภัครวัตรก็ไม่ได้ดูเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรแม้สักนิด อาจเพราะหลายอย่างถือเป็นสินสมรส ถ้าเขตถกรเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ หลายอย่างของเขาก็คงตกเป็นของนิราอย่างปฏิเสธไม่ได้

"ดูไม่มีความสุขเลยนะ ยังคิดถึงมันอยู่อีกหรอ" 

"อย่าเรียกคุณเขตแบบนั้นนะคะพี่ปราณ" เธอพูดเสียงแข็งก่อนจะถูกเขากระชากแขนไปเต็มแรง แต่ทันทีที่เธอแสดงออกถึงความเจ็บ เขาก็คลายแรงบีบลงทันที

"อีกไม่กี่วันก็จะแต่งงานกับพี่แล้ว เลิกคิดถึงมันสักที" นิลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เรื่องที่เธอกังวลที่สุดตอนนี้คือเรื่องของเขตถกร แต่ก็ต้องยอมรับว่าเรื่องงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้นก็ทำให้เธอกังวลเช่นกัน ทั้งเขตถกรทั้งเก่งกาจหายไปกันหมด เธอไม่รู้เลยว่าควรทำอย่างไรต่อไปกับเรื่องนี้ดี ถ้าเกิดว่าเขายังไม่กลับมา ทางเดียวที่เธอพอจะนึกออกก็มีแค่หนีไปเท่านั้น

"อย่าคิดเรื่องที่จะหนีเชียว....ลินอาจจะยังไม่รู้ว่าคนของมันที่เฝ้าหน้าห้องของแม่ลินถูกภัครวัตรเอาตัวไปหมดแล้ว"

"อะไรนะ!?" คนตัวเล็กลุกขึ้นเต็มความสูงด้วยความตกใจ เธอมองปราณอย่างไม่เชื่อแต่ใบหน้ามั่นใจของคนตรงหน้ากลับยิ่งทำให้เธอใจสั่น 

"แล้วตอนนี้พี่นิราก็ส่งคนของภัครวัตรไปคอยดูที่นั่นแล้วด้วย ถ้าลินดื้อกับพี่ .... พี่ก็คงไม่รับประกันความปลอดภัยของแม่ลิน"

"พี่ปราณ...พี่ทำแบบนี้กับลินได้ยังไงคะ" เธอถามออกไปเสียงสั่นเทาอย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะทำกับเธออย่างนี้ ปราณเคยเป็นคนอบอุ่นคนหนึ่งที่เธอมองเขาเหมือนพี่ชาย แต่ในตอนนี้คนตรงหน้าราวกับเป็นคนละคนกับคนที่เธอเคยรู้จัก

"เกลเป็นคนบีบบังคับให้พี่ทำอย่างนี้เอง นั่งลง แล้วก็ช่วยทำหน้าให้มันมีความสุขด้วย"

ประโยคนั้นดังก้องอยู่ในหูเธอ น้ำเสียงของปราณเป็นน้ำเสียงของการสั่งและควบคุม เธอทำได้เพียงทำตามที่เขาต้องการ ตอนนี้ไม่มีเขตถกรคอยปกป้อง ยิ่งแม่ของเธออยู่ในมือของนิรา ก็ยิ่งไม่มีหนทางให้เธอได้ดื้อรั้นต่ออีก

นิลินถูกจัดแจงให้ออกไปไหนมาไหนกับปราณอยู่ทุกวัน แม้แต่ในงานสังคมของแวดวงไฮโซ ข่าวงานแต่งของเธอกับปราณยิ่งกระจายเป็นวงกว้าง และแม้ว่าเธอจะพยายามติดต่อเขตถกรไปเท่าไหร่ก็ไม่มีการตอบรับเลยแม้สักนิด 

เวลาล่วงเลยไปจวบจนถึงวันงานแต่ง นิลินในชุดเจ้าสาวยังคงปลีกตัวมาที่ห้องน้ำแล้วกดโทรออกหาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะรู้ว่าความหวังลดน้อยลงทุกที แต่เธอกลับไม่อยากยอมแพ้ เธอไม่เชื่อว่าเขตถกรจะทิ้งเธอเอาไว้อย่างนี้

"พี่นิรา เอาคืนมานะ!" คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจตอนที่นิราดึงโทรศัพท์ออกไปจากมือเธอ ปึก!! เสียงโทรศัพท์ของเธอที่ถูกนิราปาใส่กำแพงจนมันแตกระเอียดดังขึ้น

"จะได้เลิกพยายาม" นิราทิ้งไว้เพียงประโยคแสนเย็นชานั้น เดินเหยียบโทรศัพท์เธอซ้ำและเดินออกไป ไม่นานนักเสียงเรียกของปราณก็ดังขึ้น เธอต้องก้าวเขเาไปในงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทันทีที่เธออิดออดแม่จะถูกเอามาใช้เป็นตัวประกันเพื่อข่มขู่เธอ

รอยยิ้มบนใบหน้านั้นแตกต่างจากในหัวใจโดยสิ้นเชิง นิลินทำได้แค่ยิ้มให้แขกในงานจนถึงเวลาที่ต้องก้าวเดินขึ้นบนเวที นภัทรและนิราแสดงตัวดีอกดีใจจนออกนอกหน้าราวกับเป็นพ่อและพี่สาวที่แสนดี

พึ่บ! ไฟในงานดับสนิทจนมีแต่ความเงียบปกคลุม เสียงจ่อกแจ่กจอแจของแขกในงานถกเถียงกันด้วยความสงสัย ก่อนจอโปรเจคเตอร์ด้านหลังจะฉายขึ้นกะทันหัน

" พี่ปราณ ใจเย็นๆสิคะ เบาๆหน่อย "

ทั้งเสียงและภาพในวีดีโอบ่งบอกเด่นชัดว่าเจ้าบ่าวของเธอในวันนี้กำลังมีอะไรกับผู้หญิงในวีดีโอนั้น ก่อนวีดีโอจะถูกสลับไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดที่ปราณกำลังมีอะไรกับผู้หญิงหลายๆคนพร้อมกัน เธอหันไปมองคนที่ยืนข้างกายอย่างไม่เชื่อสายตา

นิลินคิดไม่ถึงเลยว่าปราณจะเป็นคนแบบนี้ ทั้งๆที่เขาดูอ่อนโยนมาก ถึงเธอจะไม่เคยชอบเขา แต่ก็มองเขาเป็นพี่ชายคนหนึ่งได้

"ฝีมือเธอใช่ไหม!" ข้อมือบางถูกปราณกระชากเต็มแรงและบีบแน่น ดวงตาที่เคยทำอ่อนโยนก่อนหน้าแต่ตอนนี้กลับแข็งกร้าว คนตัวเล็กไม่รู้ว่าเป็นสิ่งที่เขตถกรจัดการไว้ไหม แต่เธอก็เรียกที่จะตีหน้าเศร้าเรียกร้องความสงสารจากแขกผู้ใหญ่ในงานแทน

"พี่ปราณเป็นคนทำเรื่องแบบนี้ ยังมาใส่ร้ายลินอีกหรอคะ" เสียงคนในงานดังขึ้นด่าทอคนที่ยังบีบคอมือฉันแน่น นิลินบีบน้ำตาให้ไหลออกมาเพื่อเรียกคะแนนความสงสารเพิ่มขึ้นอีก

"มันเป็นแผนของเธอจริงๆ" นิลินหันไปสบตาคนที่ก้มมากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง เธอทำได้เพียงเสแสร้งตีหน้าเศร้าตามน้ำถึงแม้ในใจจะว้าวุ่นว่าใครกันแน่ที่เป็นคนช่วยเธอเรื่องนี้ ถ้าเขตถกรเป็นคนทำแล้วตอนนี้เขาไปอยู่ที่ไหนกันแน่ 

เพี๊ยะ! เธอใช้โอกาสนี้ตบเข้าที่ใบหน้าของปราณเต็มแรงเพื่อให้นักข่าวภายในงานได้มีภาพสำหรับทำข่าวร้อนระอุในวันพรุ่งนี้ คนของภัครวัตรช่วยกันดันผู้คนและนักข่าวทั้งหมดออกไปจากที่นี่ แต่พอเธอจะวิ่งออกไปบ้างประตูของสถานที่จัดงานกลับถูกปิดลงตรงหน้าในทันที นิลินหันไปมองคนที่เดินหาเธอด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนจะโดนปราณตบเข้าที่หน้าเต็มแรงจนล้มลง

ปลายคางถูกเขาจับให้เงยขึ้นแล้วบีบเต็มแรง ใจดวงน้อยได้แต่ร้องขอให้เขตถกรมาช่วยแต่ความเงียบด้านนอกนั้นกลับทำให้ความหวังของเธอหมดสิ้น หรือว่าเป็นเพราะเขตถกรจัดการเรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว แต่ตอนนี้เขาเองก็ยังคงไม่กลับมาเช่นกัน เธอได้แต่คิดทบทวนอย่างว้าวุ่นก่อนที่จะถูกนิราจิกผมให้ลุกขึ้น

"แกนี่มันเจ้าเล่ห์นักนะ"

"คิดว่าลินจะยอมแต่งง่ายๆหรือไง!" นิราขยุ้มผมเธอเต็มแรงทั้งออกแรงกระชาก คนตัวเล็กไม่ได้ยอมโดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียว เธอขยุ้มผมอีกคนกลับเต็มแรงก่อนทั้งคู่จะฉุดกระชากกันไปมา เป็นดนัยที่เข้ามาช่วยยึดเธอเอาไว้ให้นิราได้ตบเข้าที่ใบหน้าเธอเต็มแรง

"นิราพอได้แล้วลูก"

"แต่คุณพ่อคะ มันตั้งใจวางแผนล่มงานแต่งแน่ๆ"

"นิลินคนเดียวไม่น่าจะทำแบบนี้ได้ พ่อคิดว่าตาเขตอาจเป็นคนวางแผนไว้ให้ตั้งแต่แรก" ยิ่งได้ยินอย่างนั้นแววตาของนิราที่มองมาก็เชือดเฉือนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เธอถอยหลังหนีนภัทรที่เดินเข้ามาหา

"เราจะทำยังไงดีคะคุณพ่อ หรือว่าพี่เขตจะยังปลอดภัยดี ถ้าพี่เขตกลับมา แล้วงานแต่งของนังนิลินก็ยังล่ม...."

"มันจะไปยากอะไร ปราณถ้าคืนนี้แกทำให้นิลินเป็นของแกได้ ฉันจะให้เงินลงทุนโปรเจคใหม่ และยิ่งทำให้ท้องได้ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่"

"จริงด้วยค่ะคุณพ่อ ลองดูสิว่าถ้าแกท้องลูกคนอื่น พิพัตรตรายังจะรับแกได้อยู่ไหม" เมื่อได้ยินอย่างนั้นเธอก็พยายามดิ้นก่อนจะถูกลากขึ้นไปบนห้องของโรงแรมที่เปิดไว้สำหรับเป็นห้องหอ นภัทรกับนิราเดินออกไปทั้งยิ้มเย้นหยัน

กายเล็กถูกผลักลงบนเตียงจนดอกกุหลาบแดงที่จัดเรียงไว้กระจายไปทั่วห้อง เธอขยับตัวหนีเขาแต่ข้อเท้าเล็กกับถูกเขากระชากให้ไปหา ยามที่จมูกเขาซุกไซร้ที่ซอกคอนั้นทำให้เธอรู้สึกถึงความดิบเถื่อนที่เขาปกปิดเอาไว้มานาน

นิลินไม่มีความคิดในหัวว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะเกิดขึ้น ถึงเธอจะไม่เคยรักปราณเลยแต่ก็รู้สึกสบายใจเมื่ออยู่กับเขา ไม่คิดว่าอีกคนจะมีด้านมืดที่น่ากลัวขนาดนี้

"ปล่อย!! พี่ปราณปล่อยลิน!!"

"ทำไม! ทีนอนกลับผัวพี่สาวตัวเองยังกล้านอนเลย!"

"คุณเขตไม่ได้เป็นอะไรกับพี่นิ!!" เธอยังคงดิ้นต่อไปจนคนด้านบนจับแขนเธอตรึงไว้เหนือหัว แววตาของปราณที่เคยมองเธออย่างอ่อนโยนบัดนี้มีแต่ความเครียดแค้นมากมายในนั้น

"เดิมทีพี่ไม่ได้อยากทำกับลินแบบนี้เลยนะ แต่ลินบีบบังคับพี่เอง ถ้าแต่งงานดีๆแต่แรก ก็คงไม่มีวันนี้" ทันทีที่พูดจบเขาก็พยายามที่จะกระชากชุดแต่งงานของเธอ นิลินใช้หัวเข่ากระแทกเขาก่อนจะรีบวิ่งแต่ดันสะดุดล้มเพราะกระโปรงที่ยาว ปราณลงมากระชากข้อเท้าเธอเอาไว้แล้วดึงเข้าไปใกล้

ทั้งปลายจมูกที่พยายามไล้ไปตามสันคอและริมฝีปากขบเม้มให้เกิดรอยแดงราวกับพยายามเร้าอารมณ์ของเธอ แต่นิลินกลับไม่รู้สึกถึงมันเลย ในตอนที่เธอเกือบจะยอมแพ้ไปบานประตูก็เปิดเข้ามาพร้อมกับร่างของดนัยที่ถูกเหวี่ยงมาด้านในเต็มแรง 

"ใครว่ะ...." ยังไม่ทันที่แราณจะมองให้ชัดก็ถูกถีบเข้าที่อกเต็มแรงจนล้มกระเด็นไปด้านหลัง นิลินเงยขึ้นมองถึงได้เห็นว่าเป็นกิตติธรที่ยืนถือปืนอยู่ ส่วนนพดลก็ก้มลงมาดูเธอ

"คุณกิต...คุณดล"

"เป็นยังไงบ้าง?" นพดลเอ่ยถามแล้วข่วยพยุงเธอขึ้นมา พวกเขาสั่งให้ลูกน้องจัดการเก็บกวาดตรงนี้นี้ก่อนจะพาคนตัวเล็กขึ้นรถไปและออกตัวไปทันที

"พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?"

"ไอ้เขตบอกให้มาช่วย" กิตติธรตอบทั้งสายตายังคงกวาดมองไปตามกระจกเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมา

"แล้วคุณเขตอยู่ไหนคะ? คุณเขตเป็นยังไงบ้างคะ?"

"คือว่าไอ้เขตมัน...." ยิ่งเห็นนพดลเว้นจังหวะการพูดด้วยความหนักใจ เธอก็ยิ้งรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลหรือว่าเขาจะบาดเจ็บหนัก หรือว่าเขาจะจากเธอไปจริงๆ

"ได้โปรดเถอะค่ะ ฮึก บอกลินที...คุณเขต ฮึก อยู่ไหนคะ?"