- 18 - แต่ฉันสนใจ

"นิลินหยุดก่อน" เขตถกรลงจากรถแล้ววิ่งตามคนที่หนีขึ้นแท็กซี่กลับมาก่อนหลังจากบทสนทนาที่งานเลี้ยงเปิดตัวโปรเจคของภัครวัตรจบลง เขารู้ดีว่าเธอคงโกรธมาก แต่อย่างน้อยก็น่าจะฟังเขาสักหน่อย ไม่ใช่หนีกลับมาที่บ้านพักของตัวเองแบบนี้

เขายังคงก้าวตามเธอเข้าไป เจ้าของบ้านพักเพียงแค่เห็นเขาก็ไม่กล้าวิ่งเข้ามาห้าม เขตถกรตามมาคว้าแขนเรียวได้ทัน เขาดึงรั้งไว้แต่เธอก็ยังออกแรงผลักเขาก่อนจะเดินหนีไปอีก

"นิลิน!! อย่ามาเดินหนีแบบนี้นะ!" เสียงแข็งของเขาทำให้นิลินหยุดชะงัก เธอหันมามองเขาด้วยดวงตาวูบไหว เขตถกรพรูลมหายใจออกมาแล้วเดินเข้าไปหา 

"คุณจะยอมให้หนูแต่งงานกับพี่ปราณจริงๆหรอคะ?"

"เด็กโง่" เขาลูบหัวเธอแผ่วเบาแล้วหอมลงบนหน้าผากมลด้วยความรักใคร่ ทำไมเธอถึงได้ไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเขาเลยนะ ว่าที่เขาทำอย่างนี้ ทุกอย่างก็เพื่อเธอทั้งนั้น

"คุณเบื่อหนูแล้วหรอ"

"คิดว่าฉันจะยอมเสียเธอให้ใครหรอ ก็บอกแล้วไงว่าเธอคือของฉัน แต่ถ้าเราประกาศยกเลิกงานแต่งตอนนี้ ชื่อเสียงของเธอต่างหากที่จะเสียหาย"

"แต่หนูไม่ได้สนใจชื่อเสียงพวกนั้นเลย"

"แต่ฉันสนใจ" เขตถกรมองนิิลินที่มองเขามาด้วยความผิดหวัง เธอส่ายหน้าแล้วพยายามจะถอยหนี แต่เขารั้งที่เอวบางของเธอเอาไว้ โอบรัดแน่นไม่ให้คนตรงหน้ามีโอกาสได้หนี น้ำตาที่ไหลลงมาทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังเข้าใจผิดอีกครั้ง

เขาเช็ดซับหยดน้ำตาให้เธอแล้วจูบซับที่ดวงตาทั้งสองข้างหวังเพียงให้เธอหยุดร้องไห้ เขตถกรพร้อมปกป้องเธอเสมอ แต่เขาก็อยากให้เธอเข้มแข็งมากกว่านี้ เขาชอบสายตาที่สู้คนเหมือนตอนที่เขาเห็นเธอที่ภัครวัตรวันแรก 

ในช่วงนี้ทุกอย่างคงถาโถมเกินไปจนนิลินแทบลืมความเข้มแข็งนั้นไปแล้ว ยิ่งภัครวัตรเอาเรื่องแม่เธอมาขู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันก็ยิ่งทำให้เธอมีแต่ความกังวลเพิ่มมากขึ้น

"ไปกับฉัน" เขตถกรพูดเพียงเท่านั้นแต่น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความจริงจัง เขาจำเป็นต้องคุยกับเธอให้เข้าใจ เพื่อให้ผลลัพธ์หลังจากนี้เป็นไปตามที่เขาคิด

เขาพานิลินกลับมาที่ตระกูลพิพัตรตรา เด็กสาวยืนนิ่งอยู่พักใหญ่คงคิดไม่ถึงว่าเขาจะพาเธอมาที่นี่ เขตถกรจับมือเธอแล้วพาเดินเข้ามาในตัวบ้าน นิลินมองไปโดยรอบ พิพัตรตราใหญ่โตกว่าภัครวัตรหลายเท่า ไม่น่าแปลกใจที่พ่อและนิราอยากจะจับเขาให้อยู่หมัด

"สาวน้อยย มาได้ไงเนี่ย" ขวัญนรีรีบรุดเดินมาหาคนตัวเล็กแล้วจับมือบางขึ้นอย่างทะนุถนอม นิลินรู้วึกว่ารอยยิ้มของคนตรงหน้าแสนอบอุ่นถ้าเธอมีพี่สาวแบบขวัญนรีก็คงจะดีไม่น้อยเลย

"แม่อยู่ไหม? นอนรึยัง?"

"แม่พึ่งขึ้นห้องไปเอง เขตเป็นอะไรรึเปล่า? ทำไมพานิลินมาถึงนี่?"

"เรื่องสำคัญ...ผมจะพานิลินไปคุยกับแม่ที่ห้อง พี่ก็มาด้วยสิ" ขวัญนรีพยักหน้ารับแล้วโอบไหล่นิลินพาคนตัวเล็กเดินไปก่อนเขา เขตถกรมองพี่สาวแล้วหันมองอ้อมแขนที่ว่างเปล่าแล้วส่ายหัว

"หน้าตาน่ารักเชียว" นิลินยกมือเกาต้นคออย่างเขินอายในคำชมนั้น คนตรงหน้าเธอคือ หฤทัย พิพัตรตรา แม่ของเขตถกรที่ใครต่อใครว่าทั้งสวยทั้งสง่า เธอพึ่งเคยได้พบในวันนี้และมันไม่ต่างไปจากที่คนพูดถึงกันแม้สักนิด

เขตถกรเอ่ยเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่เขาฟัง ทั้งแม่ทั้งพี่สาวเขาพยักหน้ารับด้วยใบหน้าจริงจัง นิลินได้แต่ฟังอย่างเงียบเชียบและซึมซับข้อมูล แอบแปลกใจที่ทุกคนดูตั้งใจฟังเรื่องที่เธอต้องเผชิญมากขึ้นนี้ มือเล็กของเธอถูกหฤทัยจับไปลูบแผ่วเบา ดวงตาตากลมสบกับดวงตาที่มองมาด้วยความเห็นใจแล้วรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งหัวใจ

"แบบที่เขตตัดสินใจน่ะดีแล้ว ให้ทางนั้นคิดไปก่อนว่างานแต่งจะเกิดขึ้น" ขวัญนรีเสริมความคิดของน้องชายอย่างเห็นด้วย

"ทางที่ดีลูกหาวิธีที่จะล่มงานแต่งให้ได้ แต่อย่าล่มก่อนวันงาน ในเมื่อภัครวัตรประกาศงานแต่งในที่แจ้ง เราก็ต้องทำลายงานแต่งในที่แจ้งเหมือนกัน" 

"ล่มงานแต่งหรอคะ?"

"ใช่ ในเมื่องานแต่งจำเป็นต้องจัดเพราะพ่อเธอป่าวประกาศไปแล้ว เราก็จะจัด เพียงแต่...ฉันจะทำให้ปราณเป็นคนที่ทำผิดต่อเธอ และภัครวัตรต้องรับผิดชอบที่คิดจะเอาเธอไปจากฉัน"

"อุ้ย ดูลูกชายคุณแม่สิคะ หลงเด็กเข้าเต็มๆเลย" เขตถกรหันไปมองพี่สาวเขาที่เอ่ยปากแซวไม่หยุดแล้วถอนหายใจ ทั้งที่กำลังจริงจังอยู่แท้ๆ ขวัญนรีก็ยังเอาแต่พูดเล่นไม่ยอมหยุด

"แม่ได้ยินเรื่องหนูจากตาเขตมาบ้าง พอเจอตัวจริงแล้วถึงได้เข้าใจว่าทำไมตาเขตถึงหลงขนาดนี้" นิลินนึกแปลกใจที่คนที่พิพัตรตราไม่มีใครนึกรังเกียจที่เธอเป็นเพียงลูกจากคนใช้ เธอเป็นเด็กที่ภัครวัตรแทบไม่ให้การยอมรับและไม่เคยเห็นหัวเลย แต่คนที่นี่ก็ยังต้อนรับเธออย่างดี

"หนูมีเรื่องอยากถามตามตรงจะได้ไหมคะ?"

"ได้สิลูก"

"ที่คุณหฤทัยให้คุณเขตไปแต่งงานกับพี่นิรา เพราะต้องการอะไรของภัครวัตรใช่ไหมคะ?" ทั้งสามคนนิ่งงันไปกับคำถามนั้น แต่นิลินยังคงจดจ่อกับคำตอบอย่างไม่ลดละ เขตถกรพยายามส่ายหัวเพื่อให้แม่เขาเลี่ยงคำตอบ แต่แม่เขากลับเลือกตอบตามตรง

"แต่ที่ฉันเข้าหาเธอ...ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่ฉันจะทวงบริษัทของคุณปู่คืนนะ" เขตถกรรีบปฏิเสธเป็นพัลวัน เขาไม่อยากให้นิลินเข้าใจผิด เรื่องของเธอกับเขา มันคนละเรื่องกันกับเรื่องความแค้นระหว่างพิพัตรตราและภัครวัตร

"หนูรู้ค่ะ"

"เธอไม่โกรธหรอ?" เขาถามออกไปอย่างประหม่า เพราะนิลินรักคุณปู่ของเธอมาก เขาเลยคิดว่าเธออาจจะโกรธ แต่นิลินกับส่ายหัวทั้งส่งรอยยิ้มให้เขา

"หนูไม่โกรธหรอกค่ะ ถ้าคุณปู่ทำผิดจริง ถึงหนูจะรักคุณปู่มาก แต่หนูก็แยกแยะได้นะคะ ก็เหมือนที่คุณยังมองหนูแตกต่างออกไป ทั้งที่ในตัวหนูก็มีเลือดของภัครวัตรอยู่ครึ่งหนึ่ง" 

เขตถกรฟังคำพูดแสนลึกซึ้งนั้นก่อนเขาจะเผยรอยยิ้มออกมา เด็กสาวตรงหน้าเขาเป็นเด็กดีตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันจนวันนี้เธอก็ยังเหมือนเดิม เชื่อฟัง เข้าใจง่าย และนั่นมันคือเสน่ห์ที่ทำเอาเขาติดกับดักจนแทบหนีไปไหนไม่ได้

"หนูเป็นเด็กดีจริงๆนะ ภัครวัตรเสียเพชรเม็ดงามไปแล้วสิ แต่ไม่เป็นไรนะลูก พิพัตรตราจะรับเพชรเม็ดงามเม็ดนี้เอาไว้เอง" เธอมองสบตาของหฤทัยอย่างไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกมา คำพูดของคนตรงหน้าทำให้นิลินรู้สึกถึงคุณค่าในตัวเองที่ไม่เคยได้รู้สึกมานาน 

ดึกสงัดนิลินยืนอยู่นอกระเบียงห้องนอนของเขตถกรในตระกูลพิพัตรตรา เพราะแม่ของเขาเชิญให้อยู่ที่นี่ก่อนเลยไม่สามารถกลับไปได้ในทันที คนตัวเล็กใส่ชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวที่ขวัญนรีเป็นคนเอามาให้ ชายกระโปรงปลิวสไวไปตามสายลม

เขตถกรเดินเข้าห้องมาหลังจากเขาไปเตรียมนมอุ่นมาให้เธอ วันนี้นิลินเจอเรื่องวุ่นวายมามากมายคงหลับไม่สบายเท่าไหร่นัก ดื่มนมอุ่นๆที่เธอชอบ อาจทำให้เธอผ่อนคลายขึ้นบ้าง

เขาเดินออกไปที่ระเบียงอย่างระมัดระวังให้แน่ใจว่าไม่รบกวนการชมวิวสวนหลังบ้านของเธอ แขนแกร่งโอบกอดเธอจากด้านหังแล้วกดจูบลงบนไหล่เล็กแผ่วเบา

"ไม่หนาวหรอ?"

"นิดหน่อยค่ะ แต่พอคุณกอดแบบนี้ หนูก็ไม่หนาวแล้ว" เขตถกรจูบย้ำที่ต้นคอสวยของเด็กขี้อ้อนอีกครั้ง พอนึกถึงเหตุการณ์วันนี้ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เขาไม่มีวันยอมเสียเธอให้ใครเด็ดขาด

"อาทิตย์หน้าต้องไปลองชุดแต่งงานใช่ไหม?"

"ค่ะ เห็นคุณพ่อบอกแบบนั้น"

"เอาไว้ฉันจะไปเป็นเพื่อน จะได้มั่นใจว่ามันจะไม่ยุ่มย่ามกับคนของฉัน" เขตถกรจับเธอให้หมุนหันมาหาแล้วเขาก็หอมลงที่หน้าผาก เพียงแค่มองใบหน้าหวานแล้วคิดว่าจะต้องเสียเธอให้คนอื่น เขาก็หงุดหงิดจนอยากจะฆ่าคน

"คุณเขตไปได้หรอคะ? จะไม่น่าสงสัยหรอ?'

"ฉันมีวิธี แค่พานิราไปด้วยก็จบแล้ว" เธอพยักหน้ารับคำด้วยรอยยิ้ม อย่างน้อยถ้ามีเขาไปด้วยก็อุ่นใจขึ้นอีกเยอะเลย

"อย่าลืมละว่าเป็นแค่การแสดง แล้วก็อย่าเผลออินกับงานแต่งครั้งนี้เด็ดขาด ไม่งั้นก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" คำเตือนจากความหวงแหนนั้นไม่ได้ทำให้หวาดกลัว แต่ทำให้หีวใจเต้นไม่เป็นร่ำสัน ยิ่งเห็นว่าเขาไม่ต้องการสูญเสียเธอไปมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งตกหลุมรักเขามากขึ้นเท่านั้น แม้จะรู้ว่าอันตรายต่อใจเพียงใด..แต่ก็ไม่อาจปิดกั้นความรู้สึกได้อีกแล้ว