- 23 - ยานอนหลับ

เขตถกรนั่งอยู่ในห้องทำงานของคอนโดมิเนียมหรูตลอดอาทิตย์มานี้เขาใช้เวลาอยู่กับนิราตลอดในช่วงเย็นของวัน เขาหลอกอีกคนว่าเขาความจำเสื่อมและจำอะไรไม่ได้ ดูเหมือนภัครวัตรเองก็ไม่นึกสงสัยอะไร ร่วมสัปดาห์แล้วที่เขาไม่ได้เจอกับนิลินเลย บางวันโทรคุยกับเธอสองสามนาที แต่บางวันก็ไม่ได้พูดคุยกันแม้สักคำ

เขาพลิกเอกสารในมือไปมาอ่านดูข้อมูลต่างๆอย่างละเอียดและถี่ถ้วน หยิบเอาบิลค่าบัตรเครดิตเทียบกับภาพจากกล้องวงจรปิดที่นิราไปใช้รูดซื้อของแล้วก็ทำความเข้าใจ เพราะไม่สามารถหาเงินสดหรือใช้บัตรถอนเงินได้ ภัครวัตรเลยใช้วิธีเอาบัตรเขาไปรูดซื้อของและปล่อยขายเพื่อเอาเงินสดมาแทน

"มึงยื่นเรื่องขอร่วมทุนกับนุกูลไปรึยัง?" เขาหันไปถามเก่งกาจในขณะที่ยังมองจดจ้องอยู่ที่เอกสารในมือ นุกุลเป็นอีกหนึ่งในบุคคลสำคัญที่ถือหุ้นของบริษัทที่เขาต้องการเอาไว้ ถ้าเขาได้มันมาและหลอกเอาจะภัครวัตรมาได้อีกแค่สิบเปอร์เซ็นต์ เขาก็จะกลายเป็นประธานบริษัทใหญ่ในทันที

"ยื่นแล้วครับคุณเขต ทางนั้นตอบรับมาแล้วเมื่อวาน"

"บอกหรือเปล่าว่ากูยื่นในนามสามีของนิรา"

"ครับ พอทางนั้นเห็นว่าเป็นคุณเขตและเห็นว่าเป็นสามีของคุณนิราก็ไม่มีคำถามอะไรเลย" เขาพยักหน้ารับด้วยความพอใจ รวบเอาเอกสารสำคัญเก็บไว้ในซองเดียวกัน สายเรียกเข้าของนิราดังขึ้น เขาทำทีตอบรับด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร และเมื่อได้ยินว่าปลายสายบอกว่านภัทรชวนไปทานมื้อเย็นที่ภัครวัตร เขาก็รีบตอบตกลงในทันที

"คุณเขตจะไปภัครวัตรเย็นนี้หรอครับ?"

"อืม กูต้องหาวิธีนอนค้างที่นั่นให้ได้ เพราะกูคิดว่าเอกสารทั้งหมดที่กูต้องการ น่าจะอยู่ที่ภัครวัตร" เขตถกรพูดไปพลางคิดหาวิธีต่อไปว่าเขาควรทำยังไงให้ได้นอนค้างที่ภัครวัตรโดยที่ไม่ให้เกิดความสงสัย

"คุณเขตอยากให้ผมเตรียมอะไรไหมครับ?"

"ให้คนเตรียมไวน์ที่แพงและดีที่สุดให้กู ซื้อดอกไม้กับสร้อยคอด้วย" เขาสั่งออกไปแล้วยิ้มมุมปาก พวกคนไม่ระวังตัวอย่างภัครวัตรไม่มีทางที่จะรู้ตัวได้ไว เรื่องหุ้นส่วนถ้าเขาไม่เกิดเรื่องจนพวกคนที่ขายหุ้นทั้งหลายมันมีช่องทางหาเงินเพิ่ม ทุกอย่างก็คงไม่จบลงแบบนี้ แต่คำว่ายอมแพ้ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของเขตถกรเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว

ตระกูลภัครวัตร

บรรยากาศมื้อเย็นเป็นไปอย่างมความสุข เสียงเอ่ยคุยเจื้อยแจ้วตั้งแต่ช่วงเย็นจนืดค่ำราวกับเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เขตถกรนั่งดื่มไวน์ราคาแพงที่เขาให้เก่งกาจเตรียมไว้อยู่กับนภัทร บทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจนั้นคุยกันแสนถูกคอ ไม่ว่านภัทรจะเสนอโปรเจคอะไรมาเขาก็เอ่ยปากตอบรับในทันที

เขาหันไปมองนิราที่เดินลงด้วยชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวที่เขตถกรสั่งทำเป็นพิเศษและพึ่งให้อีกคนไปเป็นของขวัญเมื่อไม่กี่วันก่อน เขารอบยิ้มมุมปากก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นเป็นเชิงหยอกเย้าแล้วยกกระดกจนหมดแก้ว 

"พ่อไม่กวนเวลาคู่รักกันแล้วดีกว่า" นภัทรพูดขึ้นด้วยสีหน้าและแววตากรุ่มกริ่มซึ่งเขตถกรรู้ดีว่าอีกคนหมายความว่ายังไง เขารีบรั้งนภัทรเอาไว้แล้วพยักหน้ากับเก่งกาจให้เอาของที่เขาให้เตรียมเข้ามา

"อะไรคะเนี่ยพี่เขต?" นิราเดินปรี่เข้ามาด้วยรอยยิ้มดีอกดีใจ เขตถกรรับเอาดอกไม้ช่อใหญ่จากเก่งกาจมาส่งให้นิราด้วยรอยยิ้ม เขามองดูคนตรงหน้าที่ก้มลงดมกลิ่นดอกไม้นั้นแล้วส่งสายตาเย้ายวนมาให้เขา ก่อนที่จะยกมือที่กำอยู่ไปตรงหน้าแล้วแบออกให้สร้อยที่เขาถือเอาไว้ห้อยลงมาให้นิราได้เห็น

"พี่ให้ครับ ตรงจี้เป็นเพชรแท้นะ หวังว่านิจะชอบ"

"ชอบสิคะ" ฟอด! นิราเขามาหอมแก้มเขตถกรฟอดใหญ่โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ก็ทำได้เพียงยิ้มตอบกลับไปเท่านั้น

"แหม หวานกันจริงๆ"

"ผมมีของมาให้คุณลุง...ไม่สิ คุณพ่อด้วยนะครับ" เขายื่นน้ำหอมราคาแพงส่งไปให้เรียกความพอใจได้ไม่น้อย เขตถกรยิ้มมุมปากเมื่อนภัทรหยิบออกมาแล้วฉีดมันลงที่แขนเพื่อดมกลิ่น

"กลิ่นหอมมาก ช่วงนี้ซื้อของให้พ่อกับนิราเยอะเลย"

"นิเป็นภรรยา ส่วนคุณพ่อก็เป็นพ่อตาผมนี่ครับ เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมากเลย" 

หลังจากสร้างความประทับใจนั้นแล้วเขตถกรก็ถูกจับจูงมือให้เดินขึ้นไปด้านบน เขากวาดมองทั่วบริเวณเพื่อสำรวจว่าห้องไหนคือห้องอะไร ก่อนจะเดินตามนิราเข้าไปในห้องนอนของอีกคนอย่างว่าง่าย กายหนาถูกผลักลงให้นั่งที่ปลายเตียง แล้วนิราก็ขึ้นมานั่งคร่อมบนตักเขา

"พี่เขตคะ คืนนี้เรา...." เขามองตามปลายนิ้วที่ไล้ไปตามอกแกร่ง เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นแต่นิราเป็นคนหยิบขึ้นมาดู ชื่อของขวัญนรีแสดงขึ้นมา นิราโยนมันออกไปให้ห่างตัว ก่อนจะประคองหน้าของเขตถกรเอาไว้มั่น เขาตอบสนองด้วยการรั้งเอวเธอให้เข้ามาแนบชิด โดยที่ไม่รู้เลยว่าสายเรียกเข้านั้นกระทบกับผ้าห่มและถูกกดรับโดยไม่ได้ตั้งใจ

"สวยจังเลยครับ" เขตถกรไล้ปลายนิ้วไปตามกรอบหน้าก่อนจะขยับมาล่นแขนสายเดี่ยวของชุดนอนคนบนตักลง

"พี่เขตใจร้อนจังเลยค่ะ"

"ก็นิยั่วขนาดนี้นี่ครับ" เขาขยับปลายจมูกไปใกล้ต้นคอขาว มือหนาไล้ไปตามแผ่นหลังแล้วบีบที่เอวคอด แสงหน้าจอโทรศัพท์ดับลงเมื่อปลายสายกดวางสายไป ก่อนนิราจะทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงมา เขตถกรผละออกแล้วเห็นว่านิราสลบไปแล้ว เขาผลักคนบนตักลงบนที่นอนแล้วปัดไปตามเนื้อตัวราวกับรังเกียจ

เขตถกรหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาตั้งใจกดโทรกลับไปเพราะกลัวว่าพี่สาวเขาจะโทรมาบอกว่าเกิดเรื่องกับนิลิน แต่ทันทีที่โทรออกกลับไม่มีการตอบรับ เมื่อเขาโทรหานิลินอีกคน เธอก็ไม่รับสายเขาเช่นเดียวกัน เขาแค่มองโทรศัพท์อย่างไม่เข้าใจก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกง และไม่รู้เลยว่าปลายสายเมื่อครู่ของขวัญนรีนั้นไม่ใช่พี่สาวเขาที่ฟังอยู่ แต่เป็นนิลิน....

"ยานอนหลับมีผลกี่ชั่วโมง?" เขตถกรลงมาด้านล่างเจอเก่งกาจที่ยืนอยู่แล้วเอ่ยถามทันที เขามองคนของภัครวัตรที่เดินไปมาอยู่ด้านนอกอย่างระวัง ก่อนจะรีบนำทางเก่งกาจขึ้นไปด้านบน

"ทั้งในดอกไม้และในน้ำหอมออหฤทธิ์หกชั่วโมงครับ"

"ดี ค้นทุกห้อง อย่าให้เหลือแม้แต่ห้องเดียว ยังไงก็ต้องหาให้เจอ"

เขตถกรและเก่งกาจใช้เวลาร่วมสามชั่วโมงก็ยังไม่พบกับของที่ตามหา จนกระทั่งมาหยุดกันอยู่ที่ห้องทำงานของนภัทร เขาหาจนทั่วก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าตู้เซฟขนาดใหญ่ในห้องทำงาน เขายืนมองดูและครุ่นคิด บางทีที่หาไม่เจออาจเพราะเก็บในที่ที่ไม่สามารถมองเห็น

เขาพยักหน้าให้เก่งกาจลองจัดการแต่กลับไม่ได้ผล ตู้เซฟแข็งแรงเกินไปและไม่สามารถทำลายได้ สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ตอนนี้คือหารหัสมาให้ได้ เขตถกรกอดอกมองดูอย่างครุ่นคิดเขามองเห็นที่สแกนลายนิ้วมือของตู้เซฟ

"ไปช่วยกูแบกลุงนภัทรมา" เขาใช้เวลาอยู่คู่ใหญ่กว่าจะช่วยกันแบกนภัทรมาถึงที่ห้องทำงาน ประคับประคองมือของคนที่สลบอยู่ขึ้นมาสแกนเพียงไม่นานตู้เซฟก็เปิดออก เขารีบค้นหาจนกระทั่งเจอซองสีน้ำตาลที่คุ้นตา เขตถกรหยิบออกมาเพื่อดูด้านในให้แน่ใจ ก่อนที่เขาจะส่งให้เก่งกาจเก็บมันไว้ เขารับเอาเอกสารอีกซองที่ตั้งใจเตรียมาไว้ตบตาแล้วเอาเก็บเข้าที่เดิม 

"ใกล้หมดฤทธิ์ยาแล้ว รีบเคลีย"

เขากลับมาที่ห้องนอนของนิราอีกครั้ง พร้อมกับดนัยที่ถูกเก่งกาจจับเข้ามา เขาออกแรงถีบมันให้ไปตรงเตียงนอนที่นิรายังนอนหลับสนิทเพราะยานอนหลับ มือหนาออกแรงดึงให้นิราหันหน้ามา แขนเสื้อชุดนอนที่ล่นลงจนแทบจะเห็นเนินอกทำให้เขาเสมองไปทางอื่น

"ได้ข่าวว่ามึงชอบนิรา เอาให้เสร็จ"

"อะ...อะไรนะ?"

"กูบอกให้เอาให้เสร็จไง มึงชอบไม่ใช่หรอ? นี่กูให้โอกาสมึงเลยนะ ถ้าไม่ทำตอนนี้ก็ไม่มีโอกาสแล้วนะ" เขตถกรพูดอย่างท้าทาย มองดนัยที่กลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อมองนิรา เขาให้เก่งกาจแก้เชือกที่มัดแขนของดนัยออก แล้วดึงรั้งชายกระโปรุดชุดนอนให้ดนัยได้เห็นขาอ่อนของคนที่หมดสติชัดขึ้น

เขาแค่นยิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าดนัยเริ่มจูบซับตามกรอบหน้าของนิราแล้วไล้ลงมาเรื่อยๆ ผู้หญิงนอนยั่วตรงหน้าแถมเป็นผู้หญิงที่ชอบมีหรอที่ผู้ชายจะอดทนได้ เขตถกรกับเก่งกาจออกไปรอด้านนอก ปล่อยให้บทรักเร่าร้อนในห้องนั้นดำเนินไปจนกระทั่งเสียงของดนัยเงียบลงแล้วถึงเปิดประตูเข้าไป

ปลายกระบอกปืนถูกเขาจ่อไปที่หัวของดนัยตอนที่อีกคนกำลังนอนหอบอยู่บนเตียงทั้งมีผ้าห่มปดช่วงล่างอยู่ เขตถกรพยักเพยิดหน้าให้เก่งกาจขยับท่าทางของนิราให้ดี ก่อนที่เขาจะก้มไปหาดนัยด้วยแววตาดุดัน

"ถ้ามึงปากพล่อยละก็...กูยิงหัวมึงกระจุยแน่ แต่ถ้ามึงอยู๋แบบนี้มึงจะได้ทั้งผู้หญิงที่มึงรัก ได้เงิน แล้วก็ไม่ต้องเป็นเบี้ยล่างของลุงนิภัทรอีก" พยักเพยิดหน้าให้เก่งกาจเอานาฬิกาที่เตรียมมาไปใส่ที่ข้อมือของดนัยทันที

"ครับ ผมจะไม่พูดครับคุณเขต"

"ดี เอาเงินให้มัน แล้วพามันกลับไป อย่าคิดจะตุกติกกับกูเพราะกูได้ยินทุกอย่างที่มึงพูด" เขตถกรไม่ได้กำลังขู่ แต่นาฬิกาข้อมือของดนัยมีเครื่องดักฟังของเขาอยู่ และที่สำคัญเขาทำแบบพิเศษเพื่อไม่ให้อีกคนถอดมันออกได้

ดวงตาคมมองตามเก่งกาจที่เอาตัวดนัยออกไป ก่อนจะหันไปมองนิราที่นอนอยู่ เขารู้ว่าสิ่งที่เขาพึ่งทำไปมันไม่ได้ต่างอะไรกับการให้คนมาข่มขืนนิรา แต่อีกคนก็ทำอย่างนี้กับนิลินไม่ต่างกัน แบบนี้แล้วก็อย่ามาหาว่าเขาใจร้ายเลย เพราะคนอย่างเขตถกรไม่เคยปล่อยให้ใครมาทำร้ายคนของเขาฟรีๆ

'พี่มีงานแต่เช้า เอาไว้เจอกันนะครับ' เขาเขียนโน๊ตหนึ่งใบติดไว้บนหัวเตียง จงใจจัดฉากให้คิดว่าระหว่างเขากับนิราในคืนนี้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันและเดินจากไป เขตถกรก้าวจ้ำไปที่รถด้วยความรวดเร็ว เขาอยากเจอนิลินใจจะขาด ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน หรืออาจเป็นเพราะเขาแค่คิดถึงเธอไปหน่อย