- 19 - ห้องลองชุดแต่งงาน NC

Rosé wedding

ปราณรีบวิ่งไปเปิดประตูให้นิลินทันทีเมื่อรถแล่นมาถึงร้านสำหรับลิงชุดแต่งงานเขานัดเอาไว้ ใบหน้าหล่อฉายแววดีใจปิดไม่มิด ต่างจากเธอที่สีหน้าเรียบนิ่ง แม้จะรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขตถกรวางไว้ แต่คนที่ไม่ชอบเสแสร้งอย่างเธอก็รู้สึกอึดอัดกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้

ไม่นานนักรถคันหรูก็จอดเทียบรถของปราณ เป็นเขตถกรที่เดินลงมาจากรถ นิรารีบก้าวจ้ำไปคล้องแขนเข้าเอาไว้ในทันที นิลินมองภาพนั้นอย่างช่างใจแล้วเม้มปาก แต่เมื่อเห็นว่าเขตถกรสะบัดแขนของนิราออกไปเธอก็รู้สึกอุ่นวาบไปทั้งใจ

ดวงตาสองคู่ที่สบกันสื่อความหมายถึงกันโดยไม่ต้องพูด เธอถูกปราณดึงรั้งข้อมือเพื่อให้เดินตามเข้าไปในร้าน ทันที่เข้ามาถึงทุกอย่างก็ถูกจัดเตรียมไว้ให้เลือกสรรแล้ว

"แบบนี้ลินชอบไหม?" เสียงของปราณเอ่ยถามตลอดเวลาแต่กลับไม่ได้ทำให้นิลินสนใจ เธอเอาแต่มองเขตถกรที่ยืนคู่กับนิราและช่วยเลือกการ์ดงานแต่งให้

"ขอลองชุดนี้แล้วกันค่ะ" นิ้วเรียวจิ้มลงไปทั้งที่ไม่ได้ก้มมองดูด้วยซ้ำว่าเป็นแบบไหน เธอเดินตามพนักงานแล้วรับชุดแต่งงานเข้าไปเพื่อลอง

นิลินเอื้อมมือจะรูดซิปด้านหลังอยูาพักใหญ่แต่ก็ไม่เป็นผล เธอแง้มประตูออกไปอล้วเรียกหาพนักงานเสียงแผ่วเบาเพราะคิดว่าพนักงานคงรออยู่แถวนี้แล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างเก่า

"ช่วยรูดซิปให้หน่อยได้ไหมคะ?" เธอพูดทั้งที่ไม่ได้หันไปมองว่าคนที่เข้ามานั้นไม่ใช่พนักงานของร้านชุดแต่งงาน

"รูดขึ้นหรือรูดลงดี?"

"คุณเขต!" นิลินหันไปมองตามเสียงที่คุ้นเคย เธอตาเบิกกว้างที่เห็นเขาอยู่ในนี้ ก่อนจะถูกเขาปิดปากเอาไว้แน่น ห้องลองชุดที่ไม่ใหญ่มากนักทำให้คนสองคนแนบชิดกันเล็กน้อย มือหนาเอื้อมไปลงกลอนประตูเอาไว้

"เบาๆ หน่อย เดี๋ยวข้างนอกก็ได้ยินหรอก"

"คุณเขตมาทำอะไรในนี้คะ เดี๋ยวคนอื่เห็นนะ ออกไปเร็ว" เขตถกรรวบมือเล็กที่ออกแรงผลักเขาเพื่อจะให้ออกไปจากห้อง ก่อนเขาจะดันเธอชิดกับกำแพงกระจกของห้องลองชุด

"สองคนนั้นมัวแต่ยุ่งเรื่องวัดชุด กับเรื่องอื่น ไม่มีเวลามาสนใจเราหรอก"

“แล้วเข้ามาทำไมคะ?” เธอเลิ่กคิ้วถามด้วยความสงสัย ทั้งที่สถานการณ์ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะมาใกล้ชิดกันเลยสักนิด แต่เขตถกรกลับบุกเข้ามาในนี้หน้าตาเฉย

“ทำไมพูดอย่างนั้นละ? ไม่เจอกันตั้งสองวัน ไม่คิดถึงหรือไง?” แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรอบเอวบางของเธอ แล้วใช้อีกข้างลูบแก้มของคนในอ้อมกอดแผ่วเบา ทั้งที่เขาอุตส่าห์บุกเข้ามาหาในนี้ทั้งที่รู้ว่ามันเสี่ยงแต่เธอกลับถามคำถามแบบนั้นออกมา น่าน้อยใจจริงๆ….

“คิดถึงสิคะ คุณเขตต่างหากที่จะไม่คิดถึงหนู”

“ถ้าไม่คิดถึงจะบุกเข้ามาหาถึงในนี้หรอ” เขาสวนกลับทันควันเมื่อได้ยินประโยคนั้นของเธอ ใบหน้าหล่อขยับไปซุกที่ซอคอขาวของนิลินแล้วขบเม้มแผ่วเบา

“อื้ม คุณเขต…ทำอะไรคะ? ไม่ได้นะคะคุณเขต”

“ไม่เอาน่า ดูสิ มันเรียกร้องเธอขนาดนี้ ใจร้ายกับฉันหรอ?” เขาใช้แววตาออดอ้อนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น มือหนาจับเอามือของเธอมาวางที่เป้ากางเกงของเขา แก่นกายที่บวมเป่งอยู่ด้านในจนดุนดันกางเกงออกมาทำให้เธอรอบกลืนน้ำลาย เขายกขาเรียวขึ้นก่อนจะล้วงเข้าไปในกางเกงชั้นในอย่างเอาแต่ใจ

“คุณเขตคะ อื้อ อึ๊ เดี๋ยวชุดเลอะนะคะ “

“แฉะขนาดนี้ ยังจะปฏิเสธอีกหรอ? เอาเป็นว่าจะระวังแล้วกันนะ ถ้าไม่อยากให้ใครได้ยินก็อย่าส่งเสียงดังสิ” เขตถกรดันเรียวนิ้วของเขาเข้าไปในช่องทางรักของเธอทันที เพราะในสถานการณ์นี้ไม่มีเวลาให้เขาเร้าอารมณ์เธอได้มากนักอย่างทุกที

“หนูไม่ได้เอายามานะคะ” ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ฟังที่เธอพูดสักนิดเขตถกรหมุนให้เธอหันหน้าเข้าหากระจก เขาก้มลงรั้งกางเกงชั้นในของเธอไปกองไว้ที่ข้อเท้า จับขาเธอให้ยืนอ้าออก ก่อนจะโน้มสะโพกเธอลงนิดหน่อยเพื่อให้เขาสอดใส่เข้าไปได้ถนัด

“ไม่ได้เอามาก็ไม่ต้องกินสิ” เสียงแหบพร่าเอ่ยบอกข้างหู เขาดุนดันแก่นกายเข้าไปในช่องทางรักของเธอจนสุดลำ ก่อนจะขยับทันทีแล้วดึงรั้งใบหน้าของเธอให้มาจูบกับเขาด้วย

“อื้ม คุณเขต” นิลินยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงครางท่อาจเล็ดลอกออกมา ครั้งนี้เขตถกรปล่อยให้เธอปิดปากได้ ถึงยังไงที่นี่ก็คงไม่เหมาะกับการส่งเสียงเท่าไหร่นัก

“อดทนหน่อยนะคนดี อ่าส์ ฉันจะรีบทำให้เธอเสร็จให้เร็วที่สุด” เขาจับเอวคอดเอาไว้แล้วกระแทกกระทั้นเข้าไป เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้แต่เขตถกรก็ไม่ได้หยุด ความปรารถนาของเขามันมากเกินกว่าจะหยุด สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงแค่เร่งให้ถึงความสุขสมเร็วขึ้นก็เท่านั้น

“เวลาได้เห็นตอนเอาเธอแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันคลั่งจนอยากจะบ้าตาย” สะโพกสอบของเขาออกแรงซอยไม่ยอมหยุด เขตถกรครางอื้ออึงในลำคอ เขาเองก็ต้องควบคุมเสียงครางไม่ให้เล็ดรอดออดมาเช่นเดียวกันกับเธอ

นิลินถูกประคองให้นอนลงบนพื้นของห้องลองชุด เขาขยับแนบชิดแล้วสอดใส่เข้าไปอีกครั้ง ขาสองข้างถูกเขาจับพาดบ่า แก่นกายของเขาเข้าไปลึกมากจนเธอต้องกัดปากแน่น เขาทำท่านี้สักพักเพื่อเร่งเร้า

“อื้อ อึ๊ คุณเขต เร่งหน่อยค่ะ” เขตถกรทำตามที่เธอขอ เขาขยับทั้งเร็วและแรงขึ้นเพื่อให้ปลายทางมาถึงเร็วขึ้นอีก หยาดเหงื่อไหลเต็มใบหน้าของทั้งสองคน เขาเอามือเกลี่ยเช็ดซับเหงื่อของเธอออกให้

“จำเอาไว้ ซี๊ด เธอจะใส่ชุดเจ้าสาวให้ใครไม่ได้ทั้งนั้น เพราะเธอเป็นของฉัน”

“อื้ม นี่ก็แค่ตามแผน อย่าหึงสิคะ”

“ถึงจะรู้ว่าเป็นแค่แผน แต่แค่คิดาพว่าเธอต้องเดินควงมันเข้างานแต่ง ฉันก็หงุดหงิดจนจะบ้าแล้ว” เขตถกรกระแทกย้ำเข้าไปเต็มแรง เขารับรู้ได้ถึงอาการเกร็งของเธอ เขาขยับสะโพกกระแทกถี่รัว แล้วดึงแก่นกายออกมาก่อนที่ธารน้ำรักขาวขุ่นจะพุ่งเปรอะเปื้อนไปตามชุดเจ้าสาวที่เธอสวมอยู่

“คุณเขตคะ ชุดเลอะหมดแล้ว” เขารั้งเธอขึ้นมาแล้วนัวจูบอย่างหื่นกระหาย เสียงเคาะประตูของพนักงานเร้าให้เขาหันไปมอง ก่อนเขาจะดึงเธฮให้ลุกขึ้นยืน

“ถอดชุดออก”

“คุณเขตทำอีกไม่ได้นะคะ!” ปลายนิ้วของเขาตีแผ่วเบาที่จมูกรั้นของเด็กทีกำลังทำหน้าตาตื่น

“เด็กทะลึ่ง ฉันแค่ให้ถอดแล้วเปลี่ยนเป็นชุดที่เธอใส่มาซะ ชุดนี้ฉันจะจัดการเอง” นิลินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยกมือเกาต้นคอด้วยความเขินอายที่เข้าใจผิด เขตถกรช่วยดูความเรียบร้อยของการเปลี่ยนสื้อผ้าของเธอ เขารวบชุดแต่งงานนั้นม้วนเอาไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินออกไปพร้อมเธออย่างไม่ปิดบัง

“เอาชุดนี้ไปทิ้งซะ” พนักงานทำหน้าเหรอหราอย่างไม่เข้าใจ เพราะราคาของชุดแต่งงานนี้แพงมาก ทันทีที่เห็นว่าพนักงานที่เขายื่นชุดให้กำลังจะคลี่ดูเขาก็รีบหยุดเอาไว้ เขตถกรหยิบเอาบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินแล้วยื่นให้

“ฉันให้สามเท่าของราคาชุด รูดได้เลย แล้วเอาไปทิ้งซะ พอดีน้องเมียของฉันเผลอทำเลอะ” เขาพูดอย่างมีเลศนัยแล้วมองนิลินด้วยแววตาเจ้าเล่ห์จนเธอขยับเข้ามาหยิกที่หลังเขาไม่แรงนักก่อนจะผละออกไปตอนที่นิรากับปราณเดินเข้ามา

“พี่เขตไปไหนมาคะ? นิหาตั้งนาน”

“ฉันแค่ไปเข้าห้องน้ำ ทำไม? ฉันไปไหนจะต้องรายงานเธอด้วยหรือไง” เขตถกรทำน้ำเสียงไม่พอใจเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น เขาส่งสัญญาณให้พนักงานห้ามพูดอะไรจนพนักงานรีบเดินออกไป นิลินที่กำลังจะเดินไปถูกปราณรั้งเอาไว้แล้วจับที่คางของเธอ

“คอลินไปโดนอะไรมา!? ทำอะไรกับมันมาใช่ไหม!!”

เพี๊ยะ! เขาตีมือที่จับคางของนิลินออกไปเต็มแรงแล้วรั้งเธอมาไว้ข้างกาย ทันทีที่นิราทำท่าจะพุ่งใส่เขาก็เอาแขนแกร่งกันเอาไว้

“ทั้งที่ลินจะแต่งงานกับกูแล้ว แต่มึงก็ยัง…..”

“กูยอมให้มึงแต่งงานกับคนของกู แต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่ากูจะเลิกเอากัน” เขตถกรเดินเข้าไปประจันหน้ากับปราณโดยที่ยังจับมือของนิลินเอาไว้แน่น

“งานแต่งได้จัดแน่นอน มึงไม่ต้องห่วง แล้วก็รอรับของขวัญงานแต่งจากกูไว้ให้ดีละ มันจะต้องเด็ดจนมึงรับแทบไม่ไหวแน่นอน…”