- 22 - ฉันกลับมาช้า

ตลอดทางแม้เธอพยายามเอ่ยถามถึงเขตถกรแค่ไหนแต่กิตติธรและนพดลก็ไม่ตอบเธอเลยสักคำ เธอถูกพามาที่พิพัตรตรา ภายในบ้านหลังใหญ่เงียบสนิทและเต็มไปด้วยความอึมครึมจนใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงอย่างกังวล

เมื่อก้าวมาถึงห้องนั่งเล่นก็เจอคุณหฤทัยกับขวัญนรีนั่งอยู่ ดวงตากลมพยายามกวาดมองหาคนที่เธอรอคอยแต่กลับไม่พบเขา นั่นยิ่งทำให้ความคิดเธอเตลิดไปไกล

"คุณเขตละคะ?" ฉันถามเสียงสั่น รอบดวงตายังคงบวมช้ำจากการร้องไห้ พยายามกวาดสายตามองทุกคนเพื่อหาคำตอบแต่ได้รับมาเพียงแค่การหลบตาของทุกคนเท่านั้น

"ปลอดภัยดีใช่ไหมสาวน้อย?" ขวัญนรีเอ่ยถามเธอแต่กลับไม่ยอมตอบคำถาม ยิ่งทำให้ความคิดในหัวของนิลินตีรวนไปไกล เธอส่ายหัวไปมาอย่างไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น

"คุณขวัญ ฮึก คุณเขตละคะ..."

"......"

"ทำไมทุกคนถึงเงียบกันหมด ฮึก คุณเขตละคะ ฮืออ" หยาดน้ำตาไหลลงมาพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ไม่อาจปิดกลั้น เธอไม่อยากเสียเขาไป เธออยากให้เขตถกรกลับมาดูแลอย่างที่เคยเป็นมาเสมอ

"นิลิน!..." เสียงเรียกแสนคุ้นหูปนความกระหืดกระหอบจากการวิ่งมาทำให้เธอหันไปมอง ตาเธอเบิกกว้างแล้วยิ่งร้องไห้หนักกว่าเก่าเมื่อเห็นว่าเป็นใครที่กำลังยืนหอบอยู่ตรงนั้น เขาคงจะรีบวิ่งมาหาเธอใช่ไหม... แขนของเขาใส่เฝือกดามแขนเอาไว้ด้วย

"คุณเขต..." เสียงสั่นเครือเรียกชื่อเขาพร้อมกับขาเรียวที่วิ่งเข้าไปหาทันที นิลินโผเข้ากอดเขาแน่นส่วนเขาเองก็ใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บโอบกอดเธอตอบกลับ ปลายจมูกโด่งก้มลงบนผมนุ่มทั้งขยับมือมาลูบหัวเธออย่างซึมซับความรู้สึกแสนโหยหา

"เธอเป็นยังไงบ้าง?" เมื่อเขาผละออกก็รีบถามทันที มือหนาลูบแก้มนิ่มที่มีรอยมือแดงจางๆ ทั้งมุมปากที่มีบาดแผลเล็กน้อย แต่สองสิ่งที่เขาเห็นนั้นยังไม่ทำให้อารมณ์ของเขาแทบระเบิดเท่ารอยจ้ำสีแดงตามลำคอของเธอ

"คุณหายไปไหนมาคะ ฮึก" น้ำตาที่ยังไหลอาบแก้มไม่หยุดถูกเขาบรรจงเช็ดออกให้แล้วเขาก็หอมลงบนหน้าผากมลแทนการปลอบประโลม

"กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่ดูแลนิลิน!! ตามกูไปที่มาเก๊าทำไม!!" เขตถกรหันไปต่อว่าเก่งกาจด้วยความหัวเสีย ลูกน้องคนสนิทได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าเถียงอะไร เขตถกรกำลังโมโหจนถึงขีดสุด ถ้าเกิดว่าเขาไม่ฟื้นมาก่อนแล้วโทรบอกให้กิตติธรกับนพดลที่กลับมาไทยก่อนแล้วไปจัดการเรื่องนี้ให้ ก็ไม่รู้ว่านิลินจะเป็นยังไงบ้าง

"อย่าโทษเก่งกาจเลยลูก ตอนนั้นแม่ตกใจ ไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยรีบตามตัวเก่งกาจไป"

"คะ คุณเขตคะ แม่ของหนู...."

"จัดการเรียบร้อยแล้วละ" กิตติธรรีบตอบทันที 

"แล้วคุณเจ็บมากไหมคะ? ฮึก"

"ไม่เจ็บเลยสักนิด ฉันขอโทษ ฉันกลับมาช้า" นิลินส่ายหัวปฏิเสธคำต่อว่าตัวเองของเขาก่อนเธอจะโผเข้ากอดเขาอีกครั้ง ซึมซับกลิ่นกายหอมของเขาให้มั่นใจว่าเขาอยู่ตรงหน้าเธอ และมันเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่ความฝัน

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่คุณกลับมาก็พอแล้ว หนูคิดว่า...หนูจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว" น้ำเสียงสั่นของเธอนั้นบ่งบอกเขตถกรได้ดีว่าเธอหวาดกลัวแค่ไหน เขากัดฟันกรอดแล้วพรูลมหายใจเพื่อให้คลายความโกรธลง ในตอนนี้เขาต้องมีสติเพื่อที่จะจัดการเรื่องทุกอย่าง

หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมงนิลินก็เดินลงมาในชุดเดรสของขวัญนรีที่ให้เธอเปลี่ยนใส่แทนชุดแต่งงานที่ขาดวิ่น ทุกคนยังคงรวมตัวกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นในยามดึกดื่นเพื่อพูดคุยเรื่องบางอย่าง

นิลินหันซ้ายทีขวาทีเพื่อฟังพวกเขาคุยกัน สรุปว่าเรื่องงานที่มาเก๊ามีปัญหาไม่มีอะไรเกี่ยวกับภัครวัตร แค่มันบังเอิญและประจวบเหมาะกันก็เท่านั้น เขตถกรหยิบเอกสารที่นพดลยื่นให้ขึ้นมาดูแล้วขมวดคิ้ว เขาปาลงโต๊ะเต็มแรงแล้วใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความโมโห

"เพราะคิดว่ากูตายไปแล้วละมั้ง ถึงได้ตุกติกกับกูแบบนี้" 

เขาโมโหจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อเห็นว่าหุ้นส่วนบริษัทที่เขาต้องการทวงคืนและเขาพึ่งไล่ซื้อมากำลังจะถูกขายต่อไปให้กับนภัทร พวกนั้นคงรู้แล้วว่าเขาไล่ซื้อหุ้นส่วนจำนวนมากมาก่อนหน้านี้ 

"มึงจะเอาไงต่อ" กิตติธรถามขึ้นเมื่อเขาหยิบเอกสารที่เขตถกรโยนทิ้งไปดูต่อด้วยอีกคน

"ในสัญญาซื้อหุ้นมีประโยคเล็กๆว่าถ้าพวกแม่งตุกติกเอาหุ้นของกูไปขายต่อให้คนอื่น จะโดนปรับสิบเท่ากับที่กูจ่ายและคืนเงินปันผลทั้งหมด"

"ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้โอนเป็นชื่อมึงถูกไหม?" นพดลขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ถ้าโอนแล้วคนพวกนั้นก็ไม่น่าคิดที่จะขายหุ้นต่อไปได้

"กำลังจะโอน แต่เกิดเรื่องที่มาเก๊าซะก่อน"

"แต่พี่ว่าดูยังไงเขตก็เสียเปรียบนะ หุ้นยังไม่ได้โอน ให้เงินไปก่อนแล้ว แถมมันยังเอาไปขายต่อให้นิราอีกทอด ส่วนนิราก็ใช้เงินของเขตซื้อ ดูยังไงเขตก็เสียเปรียบชัดๆ"

"ไม่เสียเปรียบเสมอไปหรอก ถึงหุ้นจะไม่ได้โอน แต่สัญญาเซ็นแล้ว แค่ยังมีชีวิตอยู่ มันก็ต้องคืนทุกอย่างมาและยอมโอนแต่โดยดี ส่วนเรื่องของที่ภัครวัตรใช้เงินผม พี่กับแม่ไม่ต้องห่วง ผมจะทวงคืนทุกบาท "

"แต่ลูกกับนิราจดทะเบียนสมรสกันนะ ทุกอย่างที่ได้หลังจากจดทะเบียนถือเป็นสินสมรส" เขตถกรหันไปมองแม่เขาที่ออกความเห็นแล้วถอนหายใจ ไม่มีอะไรที่คนอย่างเขาคิดจะทำแล้วทำไม่ได้ อะไรที่เขาควรได้เขาต้องได้ และอะไรที่เขาไม่ยอมสูญเสียไป เขาก็จะไม่มีวันสูญเสียเด็ดขาด

"ผมบอกแล้วไงครับแม่ ว่าจะทวงคืนจากภัครวัตรทั้งหมด"

"คุณเขตจะทำยังไงคะ?"

"ก็ทำให้ทุกอย่างคืนกลับมา ฉันต้องได้หุ้นเพิ่มอีก และที่สำคัญต้องทำให้ภัครวัตรหมดตัวจนไม่มีเงินไปฟ้องร้องเกี่ยวกับสินสมรสได้"  เขาพูดด้วยความมุ่งมั่นด้วยแผนมากมายที่มีในหัว ก่อนจะหันไปมองเก่งกาจที่รับสายโทรศัพท์แล้ววางด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขาขมวดคิ้วถามไปทันทีด้วยความอยากรู้ อย่าบอกว่ามีเรื่องเกิดขึ้นอีกแล้ว

"คุณเขตครับ ดูเหมือนคุณนิราจะให้คนไปค้นคอนโดตอนที่คุณเขตรักษาตัวอยู่ที่มาเก๊า ตอนนี้เอกสารหุ้นหายไปหมดแล้วครับ แล้วก็บัตรเครดิตอีกหลายใบด้วย" เขตถกรลุกขึ้นยืนอย่างหัวเสีย เขายกมือยีผมตัวเองด้วยความหงุดหงิดที่ไม่มีอะไรได้ดั่งใจเลยสักอย่าง 

"ถึงว่าสิ...พี่นิราถึงมีเงินให้ข้อเสนอพี่ปราณ"

"ข้อเสนออะไร?" นิลินอึกอักไปตอนเขตถกรถามกลับ เธอก้มหน้าลงแต่สายตาที่กดดันของเขาเร้าให้เธอต้องเม้มปากแล้วเงยหน้าขึ้นมอง 

"พี่นิรากับคุณพ่อสั่งให้พี่ปราณ....ปล้ำหนูค่ะ แล้วบอกว่าถ้าทำให้หนูท้องได้ ก็จะให้เงินก้อนหนึ่งกับพี่ปราณ เพราะพี่นิรากลัวว่าคุณจะกลับมา อย่างน้อยถ้าคุณเขตหายดีแล้วกลับมาจริงๆจะเกิดเรื่อง แต่ถ้าวันหนึ่งหนูเกิดท้องลูกของพี่ปราณขึ้นา คุณเขตก็คงรับไม่ได้"

เพล้ง!!! เสียงแก้วที่เขตถกรปาใส่กำแพงแตกละเอียด เขาโมโหจนอยากจะบุกไปฆ่าพวกมันทุกคนให้ตายตั้งแต่ตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ในระหว่างที่หงุดหงิดอยู่เก่งกาจก็ส่งไอแพดที่แสดงข้อมูลการใช้บัตรเครดิตของนิราช่วงที่เขาไม่อยู่

"พรุ่งนี้มึงดูรายละเอียดตามรายการบัตรเครดิตว่านิราเอาไปใช้ร้านไหนบ้าง แล้วไปเอากล้องวงจรทุกร้านมาให้ได้"

"ครับคุณเขต"

"เรื่องเอกสารหุ้นมึงจะเอายังไง ทางนั้นคงไม่คืนมึงง่ายๆ อีกอย่างภัครวัตรก็ยังมีหุ้นมากกว่ามึงอีกเยอะ" กิตติธรถามแล้วส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ ในตอนนี้มันเหมือนทางตันที่แทบจะหาทางออกไม่ได้เลย ถ้าในตอนแรกที่แต่งงานเขตถกรทำทีเป็นรักนิราจริงแล้วหลอกให้ยกบริษัทให้ยังจะเป็นไปได้ซะกว่า แต่เพื่อนเขามันซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองเกินไป

"เรื่องนั้นกูจะจัดการเอง ระหว่างนี้วานมึงสองคนช่วยดูแลนิลินหน่อย"

"ทำไมต้องให้คุณกิตกับคุณดลดูแลหนูละคะ?" นิลินขมวดคิ้วแน่นปกติไม่ว่าจะไปจัดการเรื่องอะไร ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขตถกรจะเอ่ยคำพูดนี้ เขาเคยดูแลเธอเสนมอแต่ครั้งนี้กลับพูดเหมือนจะไม่สามารถดูแลเธอได้

"ครั้งนี้ฉันคงทำตัวแบบเดิมไม่ได้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปจากที่ฉันคิด เพราะงั้นฉันต้องเปลี่ยนแผนใหม่ทั้งหมด ฉันต้องกลับไปอยู่ที่เรือนหอกับนิรา ส่วนเธออยู่ที่พิพัตรตราไปก่อน ฉันเชื่อว่าจะไม่มีใครรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ แล้วก็ไม่มีใครกล้าสืบด้วย"

"หมายความว่ายังไงคะ? คุณเขตกำลังจะทำอะไร?"

"ฉันจำเป็นต้องกลับไปทำหน้าที่สามีที่ดีของนิรา เพื่อเอาทุกอย่างคืนมา..." ประโยคนั้นของเขาทำหัวใจของนิลินกระตุกวูบ หน้าที่สามีที่ดีหรอ...คงไม่ใช่ว่าเขตถกรจะต้องไปทำเรื่องอย่างว่ากับนิราด้วยใช่ไหม