บทที่ 3

ฉันเรียกรถแท็กซี่ขับตามรถของฉีถิงสือไป ทั้งที่เขาไม่ได้อยากเห็นหน้าฉันเลย

ฉันแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าฮันโม่หรานจะตั้งครรภ์จริง ๆ และที่ฉันตามมาด้วย ก็เพียงอยากอธิบายว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับฉันเลย

แต่พอฉีถิงสือส่งหานโม่หรานเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว เขาก็หันมามองฉันอย่างเย็นชา “เฉิงซวง ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ใจร้ายได้ขนาดนี้ โม่หรานแค่อยากมาดีใจและอวยพรงานแต่งของเธอด้วยตัวเอง ทำไมเธอต้องทำกันถึงขั้นนี้ด้วย?!”

พอได้ยินเสียงคำรามที่เขาพยายามกลั้นอารมณ์เอาไว้ ฉันก็หมดแรงจะอธิบายอะไรอีกต่อไป

“ถ้าเด็กในท้องของโม่หรานไม่รอด เงินค่าสินสอดที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอ ฉันจะยกให้โม่หรานทั้งหมด ถือเป็นการชดเชย”

พอได้ยินถึงตรงนี้ ฉันก็มองไปที่ฉีถิงสือด้วยความตกตะลึง

ฉีถิงสือเคยบอกว่า การแต่งงานก็ต้องมีขั้นตอนแบบการแต่งงาน คนอื่นมีอะไร ฉันก็ต้องมีเหมือนกัน แถมอาจจะได้มากกว่าด้วยซ้ำ

เขาเคยเสนอว่าจะโอนหุ้นของบริษัทครึ่งหนึ่งมาไว้ในชื่อของฉัน เพื่อใช้เป็นค่าสินสอด

แต่พอคำพูดพวกนี้หลุดออกมาจากปากเขา ไม่ว่าเด็กในท้องของฮันโม่หรานจะยังอยู่หรือไม่ สิ่งเหล่านั้นก็จะไม่เป็นของฉันอีกแล้ว

ในใจของเขา เหมือนจะตัดสินฉันไปแล้วว่าเป็นผู้หญิงใจร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย

ฉันหัวเราะเยาะในใจอย่างเย็นชา แต่ก็ยังคงเงียบ

ฉีถิงสือเห็นว่าฉันยังไม่พูดอะไร สีหน้าของเขายิ่งตึงขึ้น แสดงความรำคาญอย่างชัดเจน ก่อนจะโบกมือไล่ฉัน “เธอกลับไปก่อน คืนนี้ฉันจะอยู่ดูแลโม่หราน พรุ่งนี้จะมีรถขบวนแต่งงานไปรับเธอ”

พูดจบ เขาก็ไม่หันมามองฉันอีกเลย เอาแต่ยืนมองไปที่ห้องผ่าตัดอย่างเหม่อลอย

เมื่อมองดูท่าทางเหม่อลอยปนหลงใหลของเขา ฉันก็หันหลังเดินจากไป

เดิมทีฉันตั้งใจจะบอกฉีถิงสือว่า เด็กในท้องของฮันโม่หรานไม่ได้เป็นความผิดหรือฝีมือของฉัน

ยิ่งไปกว่านั้น เด็กในท้องของฮันโม่หรานก็มีที่มาไม่ชัดเจน

ก่อนที่ตระกูลเฉิงของฉันจะล้มละลาย ในตอนที่ยังผูกสัมพันธ์ทางการแต่งงานกันอยู่กับตระกูลซูอยู่ ทุกปีทั้งสองตระกูลจะเข้ารับการตรวจสุขภาพเป็นประจำด้วยกัน

ฉันเคยเห็นเข้าโดยบังเอิญว่า ซูซินอวี่เป็นภาวะไม่มีอสุจิ

แผนของฮันโม่หรานนี่ช่างแยบยลจริง ๆ ได้ผลทีเดียวสองต่อ และที่เจ็บใจยิ่งกว่านั้นคือ ฉีถิงสือเลือกเชื่อเธอ ไม่เชื่อฉัน

พอคิดมาถึงตรงนี้ ฉันก็เก็บข้าวของ เตรียมตัวจะจากไป

เดิมทีฉันวางแผนจะหนีไปในวันแต่งงาน เพื่อสวนกลับ “ฉีถิงสือ” ไอ้เศรษฐีหน้าใหม่เมืองไห่เฉิงให้สาสม ทำให้เขากลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมือง

แต่ตอนนี้ฉันกลับคิดว่า หากฉันไม่ไปเดี๋ยวนี้ คนที่ถูกทั้งเมืองไห่เฉิงหัวเราะเยาะในวันถัดไป ก็คงยังเป็นฉันอยู่ดี

พอเก็บข้าวของเรียบร้อย ก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว และฉีถิงสือก็ไม่กลับบ้านจริง ๆ

คิดดูแล้วก็น่าขำดี ก่อนวันแต่งงานหนึ่งวัน คู่หมั้นของฉันไปอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนผู้หญิงอื่น ส่วนฉันต้องนั่งเฝ้าบ้านว่างเปล่าอยู่คนเดียว

หลังจากซื้อตั๋วเครื่องบินเรียบร้อย ฉันก็ปิดประตูลง หันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวแลอีกเลย

ฉันจองตั๋วเครื่องบินไฟลต์ตอนตีสาม จึงนั่งรออยู่ที่สนามบินตลอดเวลา

ตลอดช่วงเวลานั้น โทรศัพท์ของฉันไม่เคยได้รับข้อความหรือสายโทรศัพท์จากฉีถิงสือแม้แต่ครั้งเดียว

กลับกลายเป็นว่าฉันได้รับข้อความจากฮันโม่หรานมาหลายข้อความ ในรูปที่เธอส่งมา ฉีถิงสือดูง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น แต่ก็ยังคอยเฝ้ามองสายน้ำเกลือให้เธออยู่

“ถิงสือต้องลำบากมากจริง ๆ เลย ซวงเอ๋อร์ต่อไปเธอต้องมีความสุขมากแน่ ๆ ที่ได้แต่งงานกับผู้ชายที่ใส่ใจขนาดนี้～”

จากนั้นเธอก็ส่งคลิปมืดสนิทมาให้ฉันอีกหนึ่งคลิป แต่บทสนทนาในคลิปนั้นกลับทำให้หัวใจฉันเย็นเฉียบไปทั้งดวง

“ถิงสือ คุณไม่ต้องมาดูแลฉันหรอก รีบกลับบ้านเถอะ พรุ่งนี้คุณเป็นเจ้าบ่าวนะ ต้องพักผ่อนให้มีสภาพจิตใจและร่างกายที่ดี”

ในคลิปนั้น ฉีถิงสือดูเหมือนกำลังง่วนอยู่กับอะไรบางอย่าง มีเสียงขยุกขยิกดังขึ้น ก่อนที่เขาจะพูดว่า “ไม่เป็นไร ถ้าเธอไม่อยากให้ซินอวี่มา ฉันก็จะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง ยังไงก็ไม่ปล่อยให้เธออยู่ที่นี่คนเดียว เรื่องแต่งงานค่อยว่ากัน พรุ่งนี้ฉันตั้งใจจะไปสาย ต้องให้เฉิงซวงได้บทเรียนบ้าง!”

“ล้างเสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันช่วยจัดให้เองนะ”

คลิปวิดีโอจบลงเพียงเท่านี้

ฮันโม่หรานรีบส่งข้อความมาอธิบายทันที “เป็นถิงสือที่ช่วยฉันซักชุดชั้นในที่เปื้อนเลือดให้เองนะ ซวงเอ๋อร์อย่าเพิ่งคิดมากเลย ฉันเพิ่งแท้ง ห้ามโดนน้ำเย็น เธอน่าจะเข้าใจฉันได้ใช่ไหม”

ฉันขี้เกียจจะเปิดโปงความเสแสร้งของเธอ จึงไม่ได้ตอบกลับไป

โชคดีที่ถึงเวลาเรียกขึ้นเครื่องพอดี ฉันถอดซิมการ์ดออกแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะก้าวขึ้นเครื่องบิน

มองดูทะเลเมฆยามตีสาม ฉันถึงได้ตระหนักว่า…ฉันจากที่นี่ไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว