Short
แฝดน้องผู้แสนอาภัพ

แฝดน้องผู้แสนอาภัพ

By:  ซูเหอCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
16Chapters
3.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

วันนั้นที่ฉันตาย เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของฉันกับพี่สาวฝาแฝด มีน้ำตาอยู่ที่บริเวณหางตาของเธอ ถูกแฟนหนุ่มของฉันโอบเอาไว้ในอ้อมแขน แม่ของฉันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว โทรศัพท์หาฉันครั้งแล้วครั้งเล่า พี่ชายเดือดดาลยิ่งกว่า ส่งข้อความมาต่อว่า “คนอย่างแก มันใจแคบจริง ๆ ทนเห็นคนอื่นมีความสุขไม่ได้” พ่อที่เอาแต่เงียบขรึมมาตลอดก็ต่อว่าอย่างรุนแรง “แกมันเป็นคนอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่อง” ฉันกุมหน้าอก ยังดี ที่ตรงนี้ไม่เจ็บปวดแล้ว...

View More

Chapter 1

บทที่ 1

会社で20億のプロジェクトをまとめた後、ボーナス600万を手にして、新車に乗り換えようとしていたところだった。

社長である夫の宗像研人(むなかた あきと)が、みすぼらしい粥の入ったどんぶりと、【ボーナス0円】と書いている給与明細を持って、私、須藤安奈(すどう あんな)の前に現れた。

「すまない、安奈。会社の赤字が本当に深刻でね。僕の手作りのお粥を君がプロジェクトをまとめたご褒美にしよう。資金繰りが戻り次第、必ず新車を贈るから、ね」

ところがすぐに、研人の後輩である女性、紀野愛雲(きの あいも)のSNSを見て、いつもはケチな研人が彼女に6000万のボーナスを特別に承認し、さらに4000万のBMWの新車を贈ったことを知った。

【業績が良くなくても、先輩が私を思いっきり甘やかしてくれるもん】

お金がないのは、ただ研人が私のために金を使いたくないだけの嘘だった。

私は騒がず、黙って彼女の投稿にいいねとコメントを残した。

【末永くお幸せに】

間もなく、研人から電話がかかり、焦った様子で言った。

「変に思わないでくれ。愛雲の母親が癌でね、同窓のよしみで特別にボーナスを承認したんだ。

車を買ったのも、病院への往復の時間を短縮して、仕事に専念できるようにするためだ。すべて会社の利益を考えてのことだ。

君が余計なことをするから、みんなに愛雲が僕たちの結婚に割り込む悪者だと思われてしまう。すぐにコメントを消して誤解を解いてくれ。前に君が行きたいと言っていた新婚旅行、一緒に行ってやるから」

私は【ボーナス0円】と書いている給与明細を破いた。

「もう行かない。市役所に離婚届を出しに行きましょう」

私の言葉が終わると、研人は一瞬固まり、すぐに不満のこもった問い詰める声が電話の向こうから聞こえてきた。

「そんなつまらないことで、僕と離婚するというのか?君にボーナスはやれなかったが、ご褒美はやっただろう。

それは社長である僕が、自ら君のために作ってやった粥だった。他の者がいくら求めても得られないものだぞ。ありがたく思え」

彼がどんなに素晴らしく言おうと、それはただの普通の粥にすぎない。

彼は以前、会社の業績が悪いから支給が遅れると泣きついた。

私は彼が自ら作ってくれたこの粥が、ボーナス支給遅延の埋め合わせなのだと思っていた。

なのに彼は、この粥で私が徹夜で働き、必死に稼いだ600万のボーナスを相殺しようだなんて。

「あなたの一碗のお粥が600万の価値があるの?そんなに高いなら、紀野さんに何碗か作って、病院に持たせて、彼女の母の医療費の代わりにすればいいのに」

研人はこの言葉を聞いても、少しも恥じる様子はなく、むしろ鼻で笑った。

「やはり愛雲のことで、そんなに駄々をこねているのか。

何度も説明しただろう、愛雲の母親が病気で、彼女は急にお金が必要なんだ。雇い主として、当然できる限りの手助けをする。

それに、社員を思いやるというのは、君が教えてくれたことだ。その通りにしただけなのに、なぜ怒る?

それなのに余計なことをして、愛雲はネットで叩かれ、今はトイレに隠れて泣いている。

すぐに彼女にちゃんと謝りなさい。他の社員に、君が権力を私物化して新入社員をいじめていると思われてはいけない……」

彼が言い終わらないうちに、私はいら立って電話を切った。

社員を思いやるだなんて、私を誤魔化すための嘘にすぎない。

彼は今日、重病の父親を介護しなければならない社員をクビにしたばかりだ。

今、その社員は目を赤くしてみんなに別れを告げている。

同じ境遇なのに、全く異なる扱いを受けている。

唯一の違いは、この一般社員が、研人の愛人ではないということだ。

この点で、私も同じだった。

愛雲以外の人間は、彼にとっては少しも心を砕く価値のない、価値がなくなればすぐに蹴り飛ばされる、ただの道具でしかない。

そういうことなら、私が未練を持つこともない。

手持ちのタバコに火をつけ、私はライターの火を消し、同時に研人への最後の愛も消し去った。そして振り返らずに自分の席へと向かった。

「どんなに頑張ったって無駄なんだよね。残業して徹夜してヘトヘトになっても、私が甘えて可哀想なふりをして手に入れるものの方がずっと多いのよ」

中に入ると、愛雲の挑発する声が聞こえてきた。

彼女はだらりとリクライニングチェアに横たわり、BMWのキーを指の関節で回している。

彼女は同僚たちに囲まれていた。

肩を揉んでもらう者もいれば、お茶を差し出す者もいる。

愛雲は満足そうな表情を浮かべ、私と目を合わせて挑発的に言った。

「須藤課長、羨ましい?それならひざまずいてお辞儀をして、私を師と仰ぎなさい。そうすれば、男を手なずける術を教えてあげるわ。あなたが汗水垂らして働くより、ずっと稼げるからね」

私はスマホを握りしめ、この醜い顔を研人に撮って見せてやりたいと思った。彼が思い描く可憐でいじらしい女が、どれほど醜い顔を晒しているかを。

しかし考え直して、やめた。

研人は馬鹿ではない。愛雲の計算高さに気づいていないはずはない。ただ深く愛しているから、許しているのだ。

私が動かないのを見て、彼女たちは私が怖気づいたと思ったらしく、さらに好き放題に嘲笑った。

「あの人が愛雲さんに比べられるわけないでしょ?会社中、誰もが知ってるのよ。彼女はただの玉の輿に乗っただけの金目当ての女で、今の立場は全部社長のおかげだって。

彼女のような役立たずをすぐにでも捨てないのが、社長がまだ情けをかけている証拠よ」

「そうそう、愛雲さんこそが社長の本当に愛してる人なの。居候のくせに、分をわきまえてさっさと席を譲るべきよ」

私はトップセールスなのに。

彼女たちは愛雲に取り入るために、よくもそんなでたらめを言えるものだ。

しかし、彼女たちの言うことが一つだけ正しい。

愛雲こそが研人の本当に愛してる人なのだ。

以前、私が40度の熱を出して彼に電話をすると、彼は愛雲と一緒に、下痢をした彼女の猫を動物病院に連れて行っていた。

「安奈、あれは愛雲の父親が残した遺品なんだ。それに彼女はまだこの土地に慣れていないし、まずは彼女に付き添うよ。用事が済んだらすぐに帰って君のそばにいるから」

その後、彼は私の手柄を愛雲に与え、こう言った。

「彼女は来たばかりで、自信とやる気が必要なんだ。君がこの業界に入ったばかりの時も、もしこんな先輩がいてくれたら、あんなに遠回りしなくて済んだはずだ。

今は君が一人前になったんだから、若い者に助け舟を出してやることを覚えなさい。安心しろ、ボーナスや歩合はきちんと君に出すから」

かつて私は彼の言葉を信じていた。

本当にただの普通の気遣いだと思っていた。

このボーナスの件で、初めて気づいた。

彼は以前、今回のボーナスは会社に納めなくていい、稼いだ分は自由に使っていいと約束していたのに。

私が10年乗って壊れかけていた車がちょうど故障し、新車に乗り換えるために一生懸命働いた。

1か月必死に働き、毎日車を受け取る日を楽しみにしていた。

なのに――最後に手に入れたのは、冷めた白米の粥だけだった。

一方、彼女、愛雲は毎日遅刻しては早退し、プリンターさえ使えない役立たずなのに、6000万のボーナスと高級車をただで手に入れた。

なんて皮肉で、なんて滑稽なことか!

目の前の同僚たちはまだ騒ぎ立て、席を譲れと迫っている。

私は静かにうなずいた。

「いいよ、欲しいなら、あなたにやるわ」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
16 Chapters
บทที่ 1
ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กน้อย คุณยายมักจะบอกกับฉันว่า บนโลกใบนี้มีเพียงแม่เท่านั้นที่ดีแต่ฉันคิดว่า คุณยายหลอกฉันมาตลอดเนื่องจากตอนแปดขวบ เป็นเวลานานมากกว่าที่แม่ของฉันจะยอมมารับฉันหลังจากกลับบ้าน ฉันเห็นเธอกำลังโอ๋หลินก่วน ซึ่งก็คือพี่สาวฝาแฝดของฉันฉันกับเธอมีหน้าตาละม้ายคล้ายกัน เพียงแค่ฉันมีไฝที่บริเวณหางตาข้างซ้ายเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเม็ด“แม่คะ เธอเป็นใครเหรอคะ?”“เธอคือเล่อขุย น้องสาวที่บ้านนอกของลูก”การซักถามที่ไม่พอใจและคำตอบที่เย็นชา ทำให้ในใจของฉันแอบไม่สบายใจบ้านนอกก็ได้กลายมาเป็นชื่อเรียกของฉัน ทำให้เกิดความห่างเหินขึ้นมาทันทีหลินเจ๋อผู้เป็นพี่ชายใช้สายตารังเกียจจ้องมองฉัน เหมือนกับว่าฉันเป็นผู้บุกรุกที่บุกเข้ามาที่บ้านของเขาในเวลานั้น ยิ่งทำให้ฉันอยากถามคุณยายว่า แม่มีดีตรงไหนกันแน่?และตอนนี้ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของพวกเรา ถ้าพูดให้ถูกต้อง เป็นพิธีหมั้นหมายของพี่สาวแม่ของฉันต้อนรับแขกเสร็จเรียบร้อยแล้ว หยิบโทรศัพท์มือถือมาหลบอยู่ที่บริเวณบันได โทรศัพท์หาฉันครั้งแล้วครั้งเล่าตอนที่โทรถึงครั้งที่ห้า ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ถูกปิดเครื่องแม่ของฉันโมโหจนหลุดปากสบถด่า
Read more
บทที่ 2
เมื่อลอยมาถึงห้องแต่งตัว ในที่สุดฉันก็ได้เห็นหลินก่วนมีน้ำตาที่บริเวณหางตาของเธอ เบะปาก อิงอยู่ในอ้อมอกของเสิ่นเหยียนซิงการแต่งหน้าอันประณีต ทำให้เธอยิ่งดูน่าสงสาร“ฉันนี่มันโง่เหลือเกิน ฉลองวันเกิดดี ๆ ก็ดีอยู่แล้ว จะต้องเลือกหมั้นวันนี้”“เล่อขุยไม่มา เป็นเพราะว่ายังโมโหฉันอยู่ใช่ไหมคะ?”“ถึงยังไงเมื่อก่อนคุณก็เป็นแฟนของเธอ เธอรักคุณมากขนาดนั้น”เสิ่นเหยียนซิงลูบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหลังจากได้ยินชื่อของฉัน ความรังเกียจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “คนอย่างเธอ เดิมทีก็ไม่ควรเกิดวันเดียวกันกับคุณอยู่แล้ว”“พอนึกถึงความรักของยายนั่นขึ้นมาก็ทำให้ผมขยะแขยง”“ส่วนการหมั้น ยิ่งไม่เกี่ยวอะไรกับยายนั่นเลย”ฉันยิ้มเยาะทันที ที่หลินก่วนเลือกหมั้นวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากให้ฉันลำบากใจหรอกเหรอ?“แต่เธอเป็นน้องสาวฉัน ฉันยิ่งอยากจะได้รับคำอวยพรจากเธอ”หลินก่วนพูดด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้มหลังจากเสิ่นเหยียนซิงได้ฟัง ก็ประทับจูบลงบนหน้าผากของเธอ “หลินก่วน ความสุขของคุณ ให้เป็นหน้าที่ผมเอง”หัวใจของฉันเจ็บปวดขึ้นมาทันทีคำพูดประโยคนี้ เขาเคยพูดกับฉันมาก่อน แล้วก็จริงจังแบบน
Read more
บทที่ 3
ถึงเวลาของงานเลี้ยง หลินก่วนเช็ดน้ำตา แล้วก็ให้ช่างแต่งหน้าเติมเครื่องสำอางอย่างประณีตพ่อของฉันยืนอยู่ข้าง ๆ พี่สาว จับมือของเธอเอาไว้แน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พ่อคะ เล่อขุยไม่มา หนูไม่โทษน้องหรอกค่ะ เพียงแค่อยากบอกสุขสันต์วันเกิดกับเธอเท่านั้น”“เป็นเพราะหนูทำหน้าที่พี่สาวได้แย่มาก ทำร้ายจิตใจของเธอ”เธอพยายามบังคับตัวเอง ไม่ให้ร้องไห้ออกมาพ่อที่ทำตัวเฉยชาต่อหน้าของฉัน ตบที่บ่าของเธอเบา ๆ “อย่าโทษตัวเอง ลูกเป็นความภาคภูมิใจของพวกเรามาตลอด”“ขอแค่เจอตัวนังลูกอกตัญญูคนนั้น พ่อจะให้มันมารับผิดกับลูกแน่นอน”แม่ของฉันยืนอยู่ด้านข้าง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความปลื้มอกปลื้มใจ เอาแต่พยักหน้าเห็นด้วย“คนอกตัญญูแบบนี้ ยังไงก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรมเถอะ” หลินเจ๋อบ่นพึมพำอยู่ในปากแม่ของฉันตีเขาทีหนึ่ง วันมงคล ห้ามพูดสิ่งที่ไม่เป็นมงคลหลินก่วนถูกพวกเขาแหย่จนหัวเราะ โอบแขนของเสิ่นเหยียนซิง เดินไปทางเวทีฉันถูกบังคับให้มองดูพวกเขา ฉากหยอกล้อกันพวกนี้ ฉันไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลยสักครั้งโชคดีที่ฉันเคยชินแล้ว ไม่รู้สึกเจ็บปวดใจแล้วท่ามกลางเสียงเปียโนอันไพเราะ พวกเขาเริ่มสวมแ
Read more
บทที่ 4
ตอนกลางคืน งานหมั้นปิดฉากลงด้วยดีไม่มีใครสนใจว่าเป็นวันเกิดของใครเลยสักนิดหลังจากส่งแขกกลับแล้ว พ่อของฉันก็สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ให้หลินเจ๋อโทรศัพท์หาฉันต่อโทรศัพท์เปลี่ยนจากปิดเครื่องเป็นไม่รับสายอีกครั้งหลินก่วนดึงมือของหลินเจ๋อที่อารมณ์ฉุนเฉียวไว้ “พี่คะ ชั่งเถอะ เล่อขุยแค่ไม่อยากเห็นหน้าหนู ไม่เป็นไรค่ะ”เธอมักจะเป็นคนเข้าอกเข้าใจผู้อื่นแบบนี้เสมอผลเป็นไปตามคาด นัยน์ตาของพ่อฉันเต็มไปด้วยความสงสาร“ไม่มาก็ดีเหมือนกัน แม้แต่ยายของตัวเองมันยังทำให้ตายได้ มาก็เป็นตัวอัปมงคล”“คลอดมันออกมาก็มีแต่หายนะ น่าจะบีบคอให้ตาย ๆ ไปซะ”เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ของพ่อฉัน ร่างของฉันที่ลอยอยู่ก็สั่นระริกทันทีพวกเขาไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยถึงคุณยายของฉันตอนนั้นตอนที่ฉันคลอด แม่ของฉันเสียเลือดมาก เกือบจะตายคาเตียงผ่าตัดพี่สาวขาดอากาศหายใจ ถูกส่งเข้าไปอยู่ในตู้อบมีแต่ฉัน ที่แข็งแรงเป็นปกติจากนั้น กิจการของพ่อก็ได้รับผลกระทบพวกเขาเอาความซวยทั้งหมดมาโยนให้ฉัน หาว่าฉันเป็นตัวซวย มีแต่จะนำโชคร้ายมาให้พ่อของฉันเลยตัดสินใจส่งตัวฉันไปเป็นเพราะคุณยายไม่เห็นด้วย บอกว่าพวกเขางมงาย
Read more
บทที่ 5
หลินก่วนปลอบพ่อกับแม่มาตลอดทางกลับบ้าน แสดงออกถึงความกตัญญูอย่างสุดความสามารถเพื่อเป็นการชดเชยให้พี่ แม่ฉันตั้งใจทำบะหมี่อายุยืนให้เธอหนึ่งชามโดยเฉพาะ“ลูกสาวสุดที่รักของแม่ วันนี้ทำให้ลูกต้องได้รับความลำบากใจแล้ว”“กินบะหมี่ชามนี้ซะนะ ต่อไปจะได้อายุยืนร้อยปี”หลินก่วนอิงเข้าไปในอ้อมอกของแม่อย่างออดอ้อน บอกว่าชาตินี้ตนมีความสุขเหลือเกิน“เฮ้อ ถ้าหากเล่อขุยอยู่ด้วย ก็คงดี”ตอนที่หลินก่วนพูดถึงฉัน กัดริมฝีปากเอาไว้ ท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้หลินเจ๋อผู้มีอารมณ์ฉุนเฉียวเบ้ปาก “ก๋วนก่วน เพราะเธอจิตใจดีแบบนี้ไง ถึงได้ถูกรังแกตลอด”ฉันยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองพวกเขา รู้สึกน่าขยะแขยงเป็นอย่างยิ่งคนในครอบครัวลำเอียงไปทางพี่สาว ค่อนข้างชัดเจนมากแล้ว แต่พี่รู้สึกว่ายังไม่เพียงพอฉันรู้ว่า เป็นเพราะพี่จงเกลียดจงชังการมีอยู่ของฉันอันที่จริงตอนแรกเริ่ม แม่ของฉันไม่ได้ปฏิบัติกับฉันแย่ถึงขนาดนี้ตอนวันเกิดของฉัน แม่ก็เคยทำบะหมี่อายุยืนให้ฉันหนึ่งถ้วยด้วยเหมือนกันฉันดีใจจนเกือบจะกระโดดโลดเต้นคำพูดขอบคุณยังไม่ทันได้พูดออกจากปาก หลินก่วนก็น้ำตาคลอ “เพียงแค่นึกถึงความลำบากที่แม่ได้รับตอนคล
Read more
บทที่ 6
วันต่อมา เพื่อโอ๋ให้หลินก่วนดีใจแล้ว เสิ่นเหยียนซิงได้เตรียมกุญแจบ้านใหม่ไว้ให้เธอเธอพาคนทั้งครอบครัวไปดูด้วยความดีใจและฉัน ตามอยู่ด้านหลังของพ่อกับแม่และหลินเจ๋อเมื่อถึงบ้านหลังใหม่ พ่อกับแม่ของฉันนั่งลงบนโซฟาด้วยความอ่อนล้าฉันได้ยินพวกเขาวิจารณ์ความผิดของฉันอีกครั้ง“เล่อขุยใช้ไม่ได้เกินไปแล้วจนถึงตอนนี้ยังไม่แม้แต่โทรกลับ”“ฉันล้มเหลวมากเกินไปแล้ว ที่มีลูกสาวแบบนี้”แม่ของฉันมองดูโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง มีเพียงสายโทรออกที่เรียงยาวเป็นพรืดเท่านั้น“จิตใจแกอำมหิตเหลือเกิน เป็นคนอกตัญญู ถ้ามีปัญญาต่อไปก็ไม่ต้องกลับมาอีก” พ่อของฉันจับมือแม่เอาไว้ฉันเขยิบเข้าไปใกล้เพื่อดูสีหน้าของพวกเขานอกจากความเกลียดชังแล้ว พวกเขาไม่ได้มีความเป็นห่วงฉันเลยแม้แต่นิดเดียวไม่ว่าฉันจะพยายามมากแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สนใจพ่อของฉันนวดคลึงหว่างคิ้ว เมื่อพูดถึงฉันขึ้นมาก็รู้สึกไม่เป็นสุขใจแม่ของฉันกำลังหลับตา เพียงแค่ถอนหายใจออกมาทีหนึ่งเท่านั้นตั้งแต่ฉันหายตัวไปจนป่านนี้ พวกเขาไม่มีใครสักคน ที่กลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปฉันเช็ดน้ำตาที่บริเวณหางตา “แม่คะ หนูแย่มากขนาดนั้นเลยเหรอคะ แม่ถึงได้รังเกี
Read more
บทที่ 7
ก่อนหน้าวันเกิดหนึ่งวัน ฉันพยายามทำงานที่มีอยู่ให้เสร็จแม่ของฉันโทรศัพท์มา ให้ฉันรีบกลับมา บอกว่าที่บ้านมีงานมงคลแต่ฉันอยากไปเยี่ยมหลุมศพของคุณยายในวันเกิดวันนี้มากกว่าคุณยายทิ้งพระพุทธรูปองค์เล็กเอาไว้ให้ฉัน ยังอยู่ที่ในบ้านทันทีที่ฉันมาถึงชั้นล่าง ก็เจอกับหลินก่วนกับเสิ่นเหยียนซิง“เล่อขุย พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของพวกเรา อยากฉลองด้วยกันไหม?”“อีกเรื่อง ฉันกับเหยียนซิง จะหมั้นกันวันนี้ เธอต้องมาให้ได้นะ”พี่แอบอิงอยู่ในอ้อมอกของเสิ่นเหยียนซิง ยิ้มอย่างงดงามฉันถึงได้รู้ว่าเป็นงานมงคลของพี่ ฉันเดินมุ่งหน้าตรงไปข้างหน้า โดยไม่ได้สนใจพี่“เล่อขุย เป็นเพราะเธอทนเห็นฉันมีความสุขไม่ได้ใช่ไหม?” พี่ดึงแขนของฉันเอาไว้ จับเอาไว้แน่นพี่ไม่ได้เชิญฉันด้วยใจจริง เพียงแค่อยากจะโอ้อวดเท่านั้น“ได้ ฉันอยากจะเห็นว่าพวกพี่มีความสุขกันมากขนาดไหน”ในขณะที่พี่ชักสีหน้า เดิมทีอยากจะแค่ยั่วโมโหพี่เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะต้องถึงแก่ชีวิตค้นหาทั่วทั้งบ้านแล้ว ก็หาพระพุทธรูปองค์นั้นไม่เจอ ฉันร้อนใจจนน้ำตาไหลออกมาเรื่องไม่ดี กำลังจะเกิดขึ้น“เล่อขุย กำลังตามหาพระพุทธรูปอยู่ใช่ไหม?” เหมือนว่าหลิน
Read more
บทที่ 8
เมื่อตอนที่ฉันลอยขึ้นมา ยังเห็นคนนั้นนอนซบอยู่บนตัวของฉันคนที่อยู่ข้าง ๆ ยังหยิบโทรศัพท์มือถือของฉันขึ้นมาอีกด้วย“ตายแล้ว ตายได้ยังไง?”“ไม่สนุกเลยว่ะ ซวยชิบหายเลย!”พวกเขาลนลานขึ้นมา นำศพของฉันยัดใส่ในกระสอบเป็นเพราะมืดเกินไป ฉันมองเห็นหน้าตาไม่ชัด รู้เพียงแค่ว่ามีกันสองคนแต่เสียงของพวกเขา ยังดังวนเวียนอยู่ในแก้วหูของฉันกระสอบเล็กแค่นั้น ยังถูกพวกเขาใช้เท้าถีบอยู่หลายที เพื่อพยายามยัดเข้าไปฉันวิ่งหนีไปข้างหน้าด้วยความหวาดกลัว ทะลุออกไป ได้ยินเสียงหมาเห่าดังมาจากที่ห่างออกไปดุเหลือเกิน!ฉันหันหลังกลับไปอีกครั้ง ก็มาอยู่ที่งานหมั้นของหลินก่วนแสงไฟภายในโถงห้องจัดเลี้ยงสว่างไสว โคมไฟระย้าอันหรูหราสวยงาม จัดวางด้วยอาหารรสเลิศและไวน์ชั้นดีนานาชนิดคนในครอบครัวของฉันแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสวยหรูมาร่วมงาน กำลังกล่าวอวยพร แต่เมื่อนึกถึงฉัน ถึงจะด่าออกมาสองสามคำมันแตกต่างกับห้องเล็ก ๆ อันดำมืด ก่อนหน้าที่ฉันจะตายห้องนั้นอย่างสิ้นเชิงตอนหลัง แม้แต่ศพอยู่ที่ไหน ฉันก็ยังไม่รู้ที่นั่นมืดเกินไป แม้ว่าฉันจะเป็นวิญญาณ ก็ยังไม่กล้าไปอยู่ดีถ้าหากคุณยายยังอยู่ คุณยายจะกอดฉันไว้ในอ
Read more
บทที่ 9
เป็นเพราะถูกตัดสาย หลินเจ๋อจึงเอาแต่พูดว่าตัวซวยหลินก่วนปลอบพ่อกับแม่อย่างร้อนตัว“เล่อขุยไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ยังจะล้อเล่นแบบนี้อีก”“พูดจาแบบนี้ในวันเกิดวันนี้ของพวกเรา อัปมงคลจริง ๆ”พ่อของฉันโมโหจนพ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่ง “ถ้ามันตายจริง ๆ ก็ดีนะสิ”“เดรัจฉานนี่ อยู่ไปก็เป็นหายนะเปล่า ๆ”หลังจากที่ฉันถูกรับตัวมาจากคุณยาย กิจการของพ่อก็เติบโตอย่างรวดเร็ว ออร์เดอร์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทรัพย์สินก็เพิ่มขึ้นตามหลายเท่าตัวเขาเอาความโชคดีทั้งหมด ไปไว้ที่หลินก่วนภรรยาออกจากโรงพยาบาล ลูกสุขภาพแข็งแรง แม้แต่ดอกบ้านในบ้าน ก็งามสะพรั่งกว่าแต่ก่อนแต่เป็นเพราะพ่อรังเกียจฉัน คิดว่าฉันเพิ่มความซวยให้มากขึ้นฉันจดจำสายตาที่รังเกียจนั่น ตอนที่พ่อมองเห็นฉันได้เสมอพ่อบอกแม่ของฉันว่า ต่อไปให้เรียกฉันว่าเล่อขุย สำหรับสำมะโนครัว ก็ไม่ต้องย้ายมาเพื่อที่จะได้ไม่พลอยต้องพาตระกูลหลินเดือดร้อนไปด้วยฉันมีบ้านแล้ว แต่ก็เหมือนไม่มีพ่อสามารถจ่ายเงินก้อนโต เพื่อส่งหลินก่วนกับหลินเจ๋อเข้าโรงเรียนดี ๆ ได้ เพื่อให้การศึกษาที่ดีที่สุดแก่พวกเขาแต่ฉัน คู่ควรแค่กับการยืมชื่อคนอื่นเพื่อเข้าเรียน มีโรงเร
Read more
บทที่ 10
ฉันเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วน ถ้าหากพวกเขารู้ว่าฉันตายแล้ว จะเป็นยังไง?จะมีอารมณ์โศกเศร้าบ้างไหม?แต่แม่ของฉันวางสายโทรศัพท์อย่างนิ่งเฉย จัดการธุระของตัวเองต่อไปจนกระทั่งหลินเจ๋อที่กลับมาพร้อมกับความลนลาน “แม่ ผมได้รับสาย บอกว่าเล่อขุยตายแล้ว”“หลอกลวง นี่ก็คือวิธีการใหม่ของมัน” แม่ของฉันตอบกลับด้วยประโยคนี้ทันทีฉันแย่มากขนาดไหนกัน แม้แต่ตายแล้ว แม่ก็ยังไม่เชื่อ“เรื่องจริงครับ มันตายแล้วจริง ๆ”หลินเจ๋อจับมือของแม่เอาไว้ เพื่อให้แม่สงบลงสีหน้าของแม่ซีดขาวเล็กน้อย มือของแม่สั่นเทานิดหน่อยไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหฉัน หรือเป็นเพราะว่าได้รับความสะเทือนใจกันแน่พวกเขาเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่เดินไปถึงประตู ก็เจอกับหลินก่วน สีหน้าของพี่ยิ่งลุกลี้ลุกลน“หนูไปที่ห้องใต้ดินก่อน ไปเอาของอะไรบางอย่าง”แม่ของฉันจับมือที่ลุกลี้ลุกลนของพี่ “ไปที่นั่นทำไม?”หลินก่วนยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกลากตัวออกจากบ้านเมื่อสองวันก่อน เธอเคยวิ่งมาดูที่ประตูห้องชั้นใต้ดิน แม่กุญแจของประตูหลุดไปแล้ว เธอยังร้องเรียกฉันเบา ๆแต่อาจจะเป็นเพราะร้อนตัว เธอเลยเริ่มลุกลี้ลุกลนตอนที่มาถึงสถานีตำร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status