Short
แฝดน้องผู้แสนอาภัพ

แฝดน้องผู้แสนอาภัพ

By:  ซูเหอCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
16Chapters
2.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

วันนั้นที่ฉันตาย เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของฉันกับพี่สาวฝาแฝด มีน้ำตาอยู่ที่บริเวณหางตาของเธอ ถูกแฟนหนุ่มของฉันโอบเอาไว้ในอ้อมแขน แม่ของฉันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว โทรศัพท์หาฉันครั้งแล้วครั้งเล่า พี่ชายเดือดดาลยิ่งกว่า ส่งข้อความมาต่อว่า “คนอย่างแก มันใจแคบจริง ๆ ทนเห็นคนอื่นมีความสุขไม่ได้” พ่อที่เอาแต่เงียบขรึมมาตลอดก็ต่อว่าอย่างรุนแรง “แกมันเป็นคนอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่อง” ฉันกุมหน้าอก ยังดี ที่ตรงนี้ไม่เจ็บปวดแล้ว...

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Disclaimer: This book starts from book two in ther series. To read book one, find The Girl Who Loved Two Princes completed on GN

2017, June 4th

(Caines, Terres Somnia)

Another insufferable ball.

The excuse for it?

It was his birthday.

Lord Bartholomew Arden would rather be sitting in his room preparing for midterms. Duke Arden took Bart around the room to meet with the nobles in attendance. Their dealings with the Arden House were drilled into Bart's head. As though Bart weren't already aware of them all. He would have given many things to not have to endure this night.

Grievances aside, there was one thing Bart looked forward to about tonight. He might get to see Caroline. Things between their families were still very unstable. Bart hadn't seen CC since the last time she came home from boarding school.

Unknown to King Henry, electing to spend the year abroad was step one in shunning his wishes for her. She intended to attend fashion school next year.

Bart didn't know if his birthday was a good enough reason to bring her home right before midterms.

Relief washed over Bart as his mother approached with a friend in tow.

“Look who I found,” she said in greeting, shutting down Duke Arden’s potential deal. The nobleman Duke Arden and Bart were talking to, excused himself.

“Ethan Maine.”

Bart held out his hand, a ghost of a smile on his face.

“Hey Barry,” Ethan grinned. He picked Bart up and crushed his arms around his ribs.

Duke Arden scowled at his wife.

“You have the best timing, don’t you?” Duke Arden hissed.

“Play nice, dear. It’s Bart’s birthday,” she said, holding out her hand to her husband.

Duke Arden watched his too serious son’s face soften for the first time in days and took his wife’s hand.

“I know,” he said with a grunt as they walked off.

“Don’t hurt yourself now,” Bart mocked as Ethan set him down.

Ethan held onto his lower back. He wasn’t a freaking giant like Bart. Being the captain of an army necessitated a rigorous routine. Still, no one could keep up with this guy. Ethan had never seen anything like it.

Didn’t matter what it was, Bart seemed to do it better than the rest of them. Bart kept telling Ethan that he’d been slacking off since he got to Terres Somnia, which was likely true. Ethan was sure combat training would be a bitch to get back into when he went home in a few weeks.

“Shit, Barry, you must have gained 20 pounds since the last time I saw you three months ago, all pure muscle too. Look at you, you’re a fucking beast!”

“Mind your language, Your Highness,” Bart chided. “How was the visit back home?”

“Oh, you know how it is. King’s on my case about coming back full time. Same old,” Ethan said, shrugging the serious stuff off as usual. “I brought someone with me this time that I want you to meet,” he continued, changing the subject. “Better be quick about it too. I bet the chicks are lining up to check you out.”

Ethan put his hand on Bart’s bicep. Bart slapped it away. Bart wouldn’t know if they were and it didn’t matter anyway. They would never be her.

“This isn’t UC, you dweeb. And you’re here representing your country. Act like it,” Bart whispered, himself straightening up.

Ethan was about to respond when they walked in and Bart’s deep blue eyes glazed over. Bart folded his arms and zeroed in on her.

She was a tall goddess with long, silky, chestnut brown hair pulled back behind her. She had piercing, blue—green eyes and beautiful fair skin. Everything about her seemed to alert you that she’d arrived even before her party was announced. The dress, the shoes, the tiara on her head. Her stance, every elegant step she took.

Ethan had seen enough of them to know when a princess walked into the room. She was definitely a princess.

“Presenting Their Majesties King Henry and Queen Mary. Presenting Their Highnesses, Princess Caroline and Prince Aaron." Following this announcement, she started looking until her eyes found Bart’s. When she found him, she broke out into a dazzling smile. Bart, in true Bart fashion, continued to stare, making no effort to show pleasure. But Ethan was becoming familiar with reading his new best friend.

“That's her then. Your girl,” said Ethan, watching Bart intently.

“She’s not my anything,” Bart returned , turning his back on her.

“Someone should tell her that then. She's coming for you, dude," Ethan said, watching her make her way through the crowd.

Every few seconds, she threw a glance back up to where they were standing on the second floor.

Bart struggled against his rapidly beating heart, telling him to turn back around. To go out and meet her, to give himself a dance with her as a birthday gift. A dance was hardly a proposal. A dance was okay. But Bart was an Arden and Ardens made decisions with their heads. So instead, he pulled Ethan toward him, so that his back was now to her too.

“That bad, huh? Hey, I get it. She is a bombshell,” Ethan grinned, throwing another glance at her over his shoulder.

“Stop looking at her,” Bart growled.

Ethan snickered, raising his hands in the air in surrender.

“It’s not me you should worry about.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
16 Chapters
บทที่ 1
ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กน้อย คุณยายมักจะบอกกับฉันว่า บนโลกใบนี้มีเพียงแม่เท่านั้นที่ดีแต่ฉันคิดว่า คุณยายหลอกฉันมาตลอดเนื่องจากตอนแปดขวบ เป็นเวลานานมากกว่าที่แม่ของฉันจะยอมมารับฉันหลังจากกลับบ้าน ฉันเห็นเธอกำลังโอ๋หลินก่วน ซึ่งก็คือพี่สาวฝาแฝดของฉันฉันกับเธอมีหน้าตาละม้ายคล้ายกัน เพียงแค่ฉันมีไฝที่บริเวณหางตาข้างซ้ายเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเม็ด“แม่คะ เธอเป็นใครเหรอคะ?”“เธอคือเล่อขุย น้องสาวที่บ้านนอกของลูก”การซักถามที่ไม่พอใจและคำตอบที่เย็นชา ทำให้ในใจของฉันแอบไม่สบายใจบ้านนอกก็ได้กลายมาเป็นชื่อเรียกของฉัน ทำให้เกิดความห่างเหินขึ้นมาทันทีหลินเจ๋อผู้เป็นพี่ชายใช้สายตารังเกียจจ้องมองฉัน เหมือนกับว่าฉันเป็นผู้บุกรุกที่บุกเข้ามาที่บ้านของเขาในเวลานั้น ยิ่งทำให้ฉันอยากถามคุณยายว่า แม่มีดีตรงไหนกันแน่?และตอนนี้ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของพวกเรา ถ้าพูดให้ถูกต้อง เป็นพิธีหมั้นหมายของพี่สาวแม่ของฉันต้อนรับแขกเสร็จเรียบร้อยแล้ว หยิบโทรศัพท์มือถือมาหลบอยู่ที่บริเวณบันได โทรศัพท์หาฉันครั้งแล้วครั้งเล่าตอนที่โทรถึงครั้งที่ห้า ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ถูกปิดเครื่องแม่ของฉันโมโหจนหลุดปากสบถด่า
Read more
บทที่ 2
เมื่อลอยมาถึงห้องแต่งตัว ในที่สุดฉันก็ได้เห็นหลินก่วนมีน้ำตาที่บริเวณหางตาของเธอ เบะปาก อิงอยู่ในอ้อมอกของเสิ่นเหยียนซิงการแต่งหน้าอันประณีต ทำให้เธอยิ่งดูน่าสงสาร“ฉันนี่มันโง่เหลือเกิน ฉลองวันเกิดดี ๆ ก็ดีอยู่แล้ว จะต้องเลือกหมั้นวันนี้”“เล่อขุยไม่มา เป็นเพราะว่ายังโมโหฉันอยู่ใช่ไหมคะ?”“ถึงยังไงเมื่อก่อนคุณก็เป็นแฟนของเธอ เธอรักคุณมากขนาดนั้น”เสิ่นเหยียนซิงลูบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหลังจากได้ยินชื่อของฉัน ความรังเกียจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “คนอย่างเธอ เดิมทีก็ไม่ควรเกิดวันเดียวกันกับคุณอยู่แล้ว”“พอนึกถึงความรักของยายนั่นขึ้นมาก็ทำให้ผมขยะแขยง”“ส่วนการหมั้น ยิ่งไม่เกี่ยวอะไรกับยายนั่นเลย”ฉันยิ้มเยาะทันที ที่หลินก่วนเลือกหมั้นวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากให้ฉันลำบากใจหรอกเหรอ?“แต่เธอเป็นน้องสาวฉัน ฉันยิ่งอยากจะได้รับคำอวยพรจากเธอ”หลินก่วนพูดด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้มหลังจากเสิ่นเหยียนซิงได้ฟัง ก็ประทับจูบลงบนหน้าผากของเธอ “หลินก่วน ความสุขของคุณ ให้เป็นหน้าที่ผมเอง”หัวใจของฉันเจ็บปวดขึ้นมาทันทีคำพูดประโยคนี้ เขาเคยพูดกับฉันมาก่อน แล้วก็จริงจังแบบน
Read more
บทที่ 3
ถึงเวลาของงานเลี้ยง หลินก่วนเช็ดน้ำตา แล้วก็ให้ช่างแต่งหน้าเติมเครื่องสำอางอย่างประณีตพ่อของฉันยืนอยู่ข้าง ๆ พี่สาว จับมือของเธอเอาไว้แน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พ่อคะ เล่อขุยไม่มา หนูไม่โทษน้องหรอกค่ะ เพียงแค่อยากบอกสุขสันต์วันเกิดกับเธอเท่านั้น”“เป็นเพราะหนูทำหน้าที่พี่สาวได้แย่มาก ทำร้ายจิตใจของเธอ”เธอพยายามบังคับตัวเอง ไม่ให้ร้องไห้ออกมาพ่อที่ทำตัวเฉยชาต่อหน้าของฉัน ตบที่บ่าของเธอเบา ๆ “อย่าโทษตัวเอง ลูกเป็นความภาคภูมิใจของพวกเรามาตลอด”“ขอแค่เจอตัวนังลูกอกตัญญูคนนั้น พ่อจะให้มันมารับผิดกับลูกแน่นอน”แม่ของฉันยืนอยู่ด้านข้าง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความปลื้มอกปลื้มใจ เอาแต่พยักหน้าเห็นด้วย“คนอกตัญญูแบบนี้ ยังไงก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรมเถอะ” หลินเจ๋อบ่นพึมพำอยู่ในปากแม่ของฉันตีเขาทีหนึ่ง วันมงคล ห้ามพูดสิ่งที่ไม่เป็นมงคลหลินก่วนถูกพวกเขาแหย่จนหัวเราะ โอบแขนของเสิ่นเหยียนซิง เดินไปทางเวทีฉันถูกบังคับให้มองดูพวกเขา ฉากหยอกล้อกันพวกนี้ ฉันไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลยสักครั้งโชคดีที่ฉันเคยชินแล้ว ไม่รู้สึกเจ็บปวดใจแล้วท่ามกลางเสียงเปียโนอันไพเราะ พวกเขาเริ่มสวมแ
Read more
บทที่ 4
ตอนกลางคืน งานหมั้นปิดฉากลงด้วยดีไม่มีใครสนใจว่าเป็นวันเกิดของใครเลยสักนิดหลังจากส่งแขกกลับแล้ว พ่อของฉันก็สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ให้หลินเจ๋อโทรศัพท์หาฉันต่อโทรศัพท์เปลี่ยนจากปิดเครื่องเป็นไม่รับสายอีกครั้งหลินก่วนดึงมือของหลินเจ๋อที่อารมณ์ฉุนเฉียวไว้ “พี่คะ ชั่งเถอะ เล่อขุยแค่ไม่อยากเห็นหน้าหนู ไม่เป็นไรค่ะ”เธอมักจะเป็นคนเข้าอกเข้าใจผู้อื่นแบบนี้เสมอผลเป็นไปตามคาด นัยน์ตาของพ่อฉันเต็มไปด้วยความสงสาร“ไม่มาก็ดีเหมือนกัน แม้แต่ยายของตัวเองมันยังทำให้ตายได้ มาก็เป็นตัวอัปมงคล”“คลอดมันออกมาก็มีแต่หายนะ น่าจะบีบคอให้ตาย ๆ ไปซะ”เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ของพ่อฉัน ร่างของฉันที่ลอยอยู่ก็สั่นระริกทันทีพวกเขาไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยถึงคุณยายของฉันตอนนั้นตอนที่ฉันคลอด แม่ของฉันเสียเลือดมาก เกือบจะตายคาเตียงผ่าตัดพี่สาวขาดอากาศหายใจ ถูกส่งเข้าไปอยู่ในตู้อบมีแต่ฉัน ที่แข็งแรงเป็นปกติจากนั้น กิจการของพ่อก็ได้รับผลกระทบพวกเขาเอาความซวยทั้งหมดมาโยนให้ฉัน หาว่าฉันเป็นตัวซวย มีแต่จะนำโชคร้ายมาให้พ่อของฉันเลยตัดสินใจส่งตัวฉันไปเป็นเพราะคุณยายไม่เห็นด้วย บอกว่าพวกเขางมงาย
Read more
บทที่ 5
หลินก่วนปลอบพ่อกับแม่มาตลอดทางกลับบ้าน แสดงออกถึงความกตัญญูอย่างสุดความสามารถเพื่อเป็นการชดเชยให้พี่ แม่ฉันตั้งใจทำบะหมี่อายุยืนให้เธอหนึ่งชามโดยเฉพาะ“ลูกสาวสุดที่รักของแม่ วันนี้ทำให้ลูกต้องได้รับความลำบากใจแล้ว”“กินบะหมี่ชามนี้ซะนะ ต่อไปจะได้อายุยืนร้อยปี”หลินก่วนอิงเข้าไปในอ้อมอกของแม่อย่างออดอ้อน บอกว่าชาตินี้ตนมีความสุขเหลือเกิน“เฮ้อ ถ้าหากเล่อขุยอยู่ด้วย ก็คงดี”ตอนที่หลินก่วนพูดถึงฉัน กัดริมฝีปากเอาไว้ ท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้หลินเจ๋อผู้มีอารมณ์ฉุนเฉียวเบ้ปาก “ก๋วนก่วน เพราะเธอจิตใจดีแบบนี้ไง ถึงได้ถูกรังแกตลอด”ฉันยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองพวกเขา รู้สึกน่าขยะแขยงเป็นอย่างยิ่งคนในครอบครัวลำเอียงไปทางพี่สาว ค่อนข้างชัดเจนมากแล้ว แต่พี่รู้สึกว่ายังไม่เพียงพอฉันรู้ว่า เป็นเพราะพี่จงเกลียดจงชังการมีอยู่ของฉันอันที่จริงตอนแรกเริ่ม แม่ของฉันไม่ได้ปฏิบัติกับฉันแย่ถึงขนาดนี้ตอนวันเกิดของฉัน แม่ก็เคยทำบะหมี่อายุยืนให้ฉันหนึ่งถ้วยด้วยเหมือนกันฉันดีใจจนเกือบจะกระโดดโลดเต้นคำพูดขอบคุณยังไม่ทันได้พูดออกจากปาก หลินก่วนก็น้ำตาคลอ “เพียงแค่นึกถึงความลำบากที่แม่ได้รับตอนคล
Read more
บทที่ 6
วันต่อมา เพื่อโอ๋ให้หลินก่วนดีใจแล้ว เสิ่นเหยียนซิงได้เตรียมกุญแจบ้านใหม่ไว้ให้เธอเธอพาคนทั้งครอบครัวไปดูด้วยความดีใจและฉัน ตามอยู่ด้านหลังของพ่อกับแม่และหลินเจ๋อเมื่อถึงบ้านหลังใหม่ พ่อกับแม่ของฉันนั่งลงบนโซฟาด้วยความอ่อนล้าฉันได้ยินพวกเขาวิจารณ์ความผิดของฉันอีกครั้ง“เล่อขุยใช้ไม่ได้เกินไปแล้วจนถึงตอนนี้ยังไม่แม้แต่โทรกลับ”“ฉันล้มเหลวมากเกินไปแล้ว ที่มีลูกสาวแบบนี้”แม่ของฉันมองดูโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง มีเพียงสายโทรออกที่เรียงยาวเป็นพรืดเท่านั้น“จิตใจแกอำมหิตเหลือเกิน เป็นคนอกตัญญู ถ้ามีปัญญาต่อไปก็ไม่ต้องกลับมาอีก” พ่อของฉันจับมือแม่เอาไว้ฉันเขยิบเข้าไปใกล้เพื่อดูสีหน้าของพวกเขานอกจากความเกลียดชังแล้ว พวกเขาไม่ได้มีความเป็นห่วงฉันเลยแม้แต่นิดเดียวไม่ว่าฉันจะพยายามมากแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สนใจพ่อของฉันนวดคลึงหว่างคิ้ว เมื่อพูดถึงฉันขึ้นมาก็รู้สึกไม่เป็นสุขใจแม่ของฉันกำลังหลับตา เพียงแค่ถอนหายใจออกมาทีหนึ่งเท่านั้นตั้งแต่ฉันหายตัวไปจนป่านนี้ พวกเขาไม่มีใครสักคน ที่กลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปฉันเช็ดน้ำตาที่บริเวณหางตา “แม่คะ หนูแย่มากขนาดนั้นเลยเหรอคะ แม่ถึงได้รังเกี
Read more
บทที่ 7
ก่อนหน้าวันเกิดหนึ่งวัน ฉันพยายามทำงานที่มีอยู่ให้เสร็จแม่ของฉันโทรศัพท์มา ให้ฉันรีบกลับมา บอกว่าที่บ้านมีงานมงคลแต่ฉันอยากไปเยี่ยมหลุมศพของคุณยายในวันเกิดวันนี้มากกว่าคุณยายทิ้งพระพุทธรูปองค์เล็กเอาไว้ให้ฉัน ยังอยู่ที่ในบ้านทันทีที่ฉันมาถึงชั้นล่าง ก็เจอกับหลินก่วนกับเสิ่นเหยียนซิง“เล่อขุย พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของพวกเรา อยากฉลองด้วยกันไหม?”“อีกเรื่อง ฉันกับเหยียนซิง จะหมั้นกันวันนี้ เธอต้องมาให้ได้นะ”พี่แอบอิงอยู่ในอ้อมอกของเสิ่นเหยียนซิง ยิ้มอย่างงดงามฉันถึงได้รู้ว่าเป็นงานมงคลของพี่ ฉันเดินมุ่งหน้าตรงไปข้างหน้า โดยไม่ได้สนใจพี่“เล่อขุย เป็นเพราะเธอทนเห็นฉันมีความสุขไม่ได้ใช่ไหม?” พี่ดึงแขนของฉันเอาไว้ จับเอาไว้แน่นพี่ไม่ได้เชิญฉันด้วยใจจริง เพียงแค่อยากจะโอ้อวดเท่านั้น“ได้ ฉันอยากจะเห็นว่าพวกพี่มีความสุขกันมากขนาดไหน”ในขณะที่พี่ชักสีหน้า เดิมทีอยากจะแค่ยั่วโมโหพี่เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะต้องถึงแก่ชีวิตค้นหาทั่วทั้งบ้านแล้ว ก็หาพระพุทธรูปองค์นั้นไม่เจอ ฉันร้อนใจจนน้ำตาไหลออกมาเรื่องไม่ดี กำลังจะเกิดขึ้น“เล่อขุย กำลังตามหาพระพุทธรูปอยู่ใช่ไหม?” เหมือนว่าหลิน
Read more
บทที่ 8
เมื่อตอนที่ฉันลอยขึ้นมา ยังเห็นคนนั้นนอนซบอยู่บนตัวของฉันคนที่อยู่ข้าง ๆ ยังหยิบโทรศัพท์มือถือของฉันขึ้นมาอีกด้วย“ตายแล้ว ตายได้ยังไง?”“ไม่สนุกเลยว่ะ ซวยชิบหายเลย!”พวกเขาลนลานขึ้นมา นำศพของฉันยัดใส่ในกระสอบเป็นเพราะมืดเกินไป ฉันมองเห็นหน้าตาไม่ชัด รู้เพียงแค่ว่ามีกันสองคนแต่เสียงของพวกเขา ยังดังวนเวียนอยู่ในแก้วหูของฉันกระสอบเล็กแค่นั้น ยังถูกพวกเขาใช้เท้าถีบอยู่หลายที เพื่อพยายามยัดเข้าไปฉันวิ่งหนีไปข้างหน้าด้วยความหวาดกลัว ทะลุออกไป ได้ยินเสียงหมาเห่าดังมาจากที่ห่างออกไปดุเหลือเกิน!ฉันหันหลังกลับไปอีกครั้ง ก็มาอยู่ที่งานหมั้นของหลินก่วนแสงไฟภายในโถงห้องจัดเลี้ยงสว่างไสว โคมไฟระย้าอันหรูหราสวยงาม จัดวางด้วยอาหารรสเลิศและไวน์ชั้นดีนานาชนิดคนในครอบครัวของฉันแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสวยหรูมาร่วมงาน กำลังกล่าวอวยพร แต่เมื่อนึกถึงฉัน ถึงจะด่าออกมาสองสามคำมันแตกต่างกับห้องเล็ก ๆ อันดำมืด ก่อนหน้าที่ฉันจะตายห้องนั้นอย่างสิ้นเชิงตอนหลัง แม้แต่ศพอยู่ที่ไหน ฉันก็ยังไม่รู้ที่นั่นมืดเกินไป แม้ว่าฉันจะเป็นวิญญาณ ก็ยังไม่กล้าไปอยู่ดีถ้าหากคุณยายยังอยู่ คุณยายจะกอดฉันไว้ในอ
Read more
บทที่ 9
เป็นเพราะถูกตัดสาย หลินเจ๋อจึงเอาแต่พูดว่าตัวซวยหลินก่วนปลอบพ่อกับแม่อย่างร้อนตัว“เล่อขุยไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ยังจะล้อเล่นแบบนี้อีก”“พูดจาแบบนี้ในวันเกิดวันนี้ของพวกเรา อัปมงคลจริง ๆ”พ่อของฉันโมโหจนพ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่ง “ถ้ามันตายจริง ๆ ก็ดีนะสิ”“เดรัจฉานนี่ อยู่ไปก็เป็นหายนะเปล่า ๆ”หลังจากที่ฉันถูกรับตัวมาจากคุณยาย กิจการของพ่อก็เติบโตอย่างรวดเร็ว ออร์เดอร์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทรัพย์สินก็เพิ่มขึ้นตามหลายเท่าตัวเขาเอาความโชคดีทั้งหมด ไปไว้ที่หลินก่วนภรรยาออกจากโรงพยาบาล ลูกสุขภาพแข็งแรง แม้แต่ดอกบ้านในบ้าน ก็งามสะพรั่งกว่าแต่ก่อนแต่เป็นเพราะพ่อรังเกียจฉัน คิดว่าฉันเพิ่มความซวยให้มากขึ้นฉันจดจำสายตาที่รังเกียจนั่น ตอนที่พ่อมองเห็นฉันได้เสมอพ่อบอกแม่ของฉันว่า ต่อไปให้เรียกฉันว่าเล่อขุย สำหรับสำมะโนครัว ก็ไม่ต้องย้ายมาเพื่อที่จะได้ไม่พลอยต้องพาตระกูลหลินเดือดร้อนไปด้วยฉันมีบ้านแล้ว แต่ก็เหมือนไม่มีพ่อสามารถจ่ายเงินก้อนโต เพื่อส่งหลินก่วนกับหลินเจ๋อเข้าโรงเรียนดี ๆ ได้ เพื่อให้การศึกษาที่ดีที่สุดแก่พวกเขาแต่ฉัน คู่ควรแค่กับการยืมชื่อคนอื่นเพื่อเข้าเรียน มีโรงเร
Read more
บทที่ 10
ฉันเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วน ถ้าหากพวกเขารู้ว่าฉันตายแล้ว จะเป็นยังไง?จะมีอารมณ์โศกเศร้าบ้างไหม?แต่แม่ของฉันวางสายโทรศัพท์อย่างนิ่งเฉย จัดการธุระของตัวเองต่อไปจนกระทั่งหลินเจ๋อที่กลับมาพร้อมกับความลนลาน “แม่ ผมได้รับสาย บอกว่าเล่อขุยตายแล้ว”“หลอกลวง นี่ก็คือวิธีการใหม่ของมัน” แม่ของฉันตอบกลับด้วยประโยคนี้ทันทีฉันแย่มากขนาดไหนกัน แม้แต่ตายแล้ว แม่ก็ยังไม่เชื่อ“เรื่องจริงครับ มันตายแล้วจริง ๆ”หลินเจ๋อจับมือของแม่เอาไว้ เพื่อให้แม่สงบลงสีหน้าของแม่ซีดขาวเล็กน้อย มือของแม่สั่นเทานิดหน่อยไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหฉัน หรือเป็นเพราะว่าได้รับความสะเทือนใจกันแน่พวกเขาเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่เดินไปถึงประตู ก็เจอกับหลินก่วน สีหน้าของพี่ยิ่งลุกลี้ลุกลน“หนูไปที่ห้องใต้ดินก่อน ไปเอาของอะไรบางอย่าง”แม่ของฉันจับมือที่ลุกลี้ลุกลนของพี่ “ไปที่นั่นทำไม?”หลินก่วนยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกลากตัวออกจากบ้านเมื่อสองวันก่อน เธอเคยวิ่งมาดูที่ประตูห้องชั้นใต้ดิน แม่กุญแจของประตูหลุดไปแล้ว เธอยังร้องเรียกฉันเบา ๆแต่อาจจะเป็นเพราะร้อนตัว เธอเลยเริ่มลุกลี้ลุกลนตอนที่มาถึงสถานีตำร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status