Short
แฝดน้องผู้แสนอาภัพ

แฝดน้องผู้แสนอาภัพ

By:  ซูเหอCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
16Chapters
2.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

วันนั้นที่ฉันตาย เป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของฉันกับพี่สาวฝาแฝด มีน้ำตาอยู่ที่บริเวณหางตาของเธอ ถูกแฟนหนุ่มของฉันโอบเอาไว้ในอ้อมแขน แม่ของฉันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว โทรศัพท์หาฉันครั้งแล้วครั้งเล่า พี่ชายเดือดดาลยิ่งกว่า ส่งข้อความมาต่อว่า “คนอย่างแก มันใจแคบจริง ๆ ทนเห็นคนอื่นมีความสุขไม่ได้” พ่อที่เอาแต่เงียบขรึมมาตลอดก็ต่อว่าอย่างรุนแรง “แกมันเป็นคนอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่อง” ฉันกุมหน้าอก ยังดี ที่ตรงนี้ไม่เจ็บปวดแล้ว...

View More

Chapter 1

บทที่ 1

فاليريا.

"هل… أنتِ متأكدة يا إستر؟" سألتُ بصوت منكسر.

كان قلبي يخفق بسرعة، مفعمًا بالسعادة.

"متأكدة جدًا، لونا. أنتِ حامل."

"لكن… لماذا لم أتمكّن أنا ولا والده من الشعور بذلك؟" سألتُ بقلق.

"الأمر لا يزال حديثًا جدًا، ربما لهذا السبب. امنحيه بضعة أيام أخرى، وستبدئين باستشعار الفيرومونات."

أجابتني، فأومأتُ برأسي، ودموعي تحجب الرؤية عن عينَي.

أنا لونا قطيع غابة الخريف.

قبل ثلاث سنوات، تزوّجت الرجل الذي أحببته بجنون، رغم أننا لسنا رفيقين مقدّرين زوجي، الألفا دوريان.

قدّمت كل ما أملك لأكون اللونا المثالية، الركيزة التي يستند إليها. لكن ظلّ يخيّم موضوع الوريث على زواجنا.

لم أستطع الحمل من قبل، وأعترف أنني لا أشاركه الفراش كثيرًا. لكنني أعلم أن مسؤولياته كألفا تُثقله بالانشغال والضغوط.

"أرجوكِ، لا تخبري أحدًا في القطيع. أريد أن أفاجئ زوجي."

"لا تقلقي، لونا، لن أبوح بشيء. مبارك لكِ!" ابتسمت لي، فرددت لها الابتسامة، وقلبي يغمره الفرح والامتنان.

ورغم أنني غريبة عن هذا القطيع، ولست من أبنائه أصلًا، إلا أنّه منذ وفاة والديّ وتكفّل الألفا السابق برعايتي، لم أشعر يومًا بالرفض أو الاحتقار.

ولهذا كرّست نفسي كليًا لواجباتي كلونا.

أنا ممتنّة لحياتي، وللرجل الرائع الذي تزوّجته.

...

"ما كل هذا الطعام؟ هل ستكون هناك حفلة؟"

"ابتعدي!" أصدّت بيدي مخالب صوفيا الجشعة، صديقتي المقرّبة، التي تسلّلت من باب المطبخ الخلفي.

"لكن يا إلهي، معجنات الباف بستري وكل شيء!" قالت بدهشة وهي تجلس على مقعد البار.

بصراحة، ربما بالغت قليلًا في إعداد الأطباق، لكنني سعيدة جدًا وأردت أن يكون كل شيء مثاليًا.

كل الأطباق المفضّلة لدى دوريان أصبحت جاهزة!

"اليوم ذكرى زواجي أنا ودوريان. أردت أن أحتفل بعشاء حميمي"، قلتُ وأنا أعود إلى الكراميل فوق الموقد.

لم أسمع منها ردًّا، فالتفتُّ نصف التفاتة بدافع الفضول.

"ما الأمر؟"

"لا... لا شيء، لقد سمعتُ أن الألفا واجه حالة طارئة اليوم. ألم يخبرك؟" سألتني، فعبستُ بوجهي.

في الحقيقة، دوريان لا يشرح الكثير فيما يتعلق بعمله.

أظن أنّه يفعل ذلك ليتجنّب قلقي.

"لا، لكنه سيعود على أيّ حال. إنّه يعلم أنّ اليوم مميّز."

أجبتُ بيقين كامل.

حدّقت بي باستغراب.

مؤخرًا، لم أعد أستطيع فهمها تمامًا، لكنّها أوّل من اقترب مني في هذا القطيع ،وكانت دومًا إلى جانبي.

أنا أُقدّرها كثيرًا كصديقة.

"صوفي، هناك أمر أريد أن أخبرك به، ولكن... سأخبرك به غدًا. إنّه مهم جدًّا بالنسبة لي." قلت فجأة، أرغب في مشاركة الخبر السعيد معها، لكن ليس قبل أن أعترف به لدوريان.

"حقًا؟ ألا يمكنكِ أن تخبريني الآن؟" سألت، وقد تفعّل لديها طور الفضول، وهي تنحني فوق المنضدة بينما تقضم قطعة بسكويت منزلية.

"لا، لا. غدًا. أعدكِ بأنّكِ ستكونين الثانية التي تعرف." أجبتُ، وأنا أشعر بفرحتي تتفجّر من كل مسامّ في جسدي.

"حسنًا، سأترككِ مع غموضك إذن. لديّ أشياء لأفعلها. ليلة ذكرى زواج سعيدة." تمتمت باستياء، منزعجة لأنني لم أفشِ لها السر، ثم غادرت بالطريقة ذاتها التي دخلت بها.

نظرتُ إلى الساعة. ما زال هناك وقت.

خلعت مئزر المطبخ وصعدتُ إلى الطابق الثاني للاستحمام وارتداء ملابس أنيقة.

كل شيء يجب أن يكون مثاليًا هذه الليلة، احتفالًا مع رفيقي العزيز.

رمقتُ الساعة للمرة الألف، جالسةً على الأريكة. لقد تجاوز منتصف الليل، ودوريان لم يصل بعد.

نظرتُ إلى الأطباق الباردة على مائدة الطعام، ونهضتُ مستسلمة لإعادة تسخينها من جديد.

كنتُ في وسط ذلك عندما سمعتُ باب المنزل يُفتح ويُغلق. تسلل عبق رائحته اللذيذة إلى أنفي، فأشعل دفئًا في معدتي.

ألقيتُ نظرة على فستاني الكستنائي، أُسوّيه بيدي، وأُصلح شعري أمام مرآة الردهة.

شعري الأسود القاتم مربوطٌ في ذيل حصان عالٍ، وعيناي الزرقاوان اللتان برزتا بالمكياج تحدّقان بي من انعكاس الزجاج.

خطوتُ إلى البهو، أراقب الألفا المهيب وهو يدخل عبر الباب.

"حبيبي، كيف كان يومك؟ الكثير من العمل، أليس كذلك؟" أمسكتُ بالمعطف الذي يحمله لأعلّقه.

رأيته يقبض على بعض الأوراق، لكنني افترضتُ أنّها شؤون تخصّ القطيع.

اقتربتُ منه لأقبّله، لكنّه تراجع خطوة.

"أنا متسخ ومُرهق من الطريق. لا تلوّثي نفسكِ." قال، وعيناه العسليتان النافذتان تحدّقان بي، عينان أعشقهما رغم برودتهما الدائمة.

إنها فقط طبيعة شخصيّته.

إنه يحمل الكثير من المسؤوليات بعد أن ورث المهام صغيرًا إثر وفاة والده.

شعره الأشقر مبعثر بطريقة مثيرة، ولسببٍ ما بدا رطبًا.

حتى إنني التقطتُ رائحة جل استحمام غريب.

لماذا استحمّ قبل أن يعود إلى المنزل؟ وهو يقول إنه متسخ، بينما من الواضح أنه قد اغتسل للتو.

"بـ... بالطبع، امنحني دقيقة لأُعيد تسخين العشاء. لا بد أنك جائع..."

"لستُ جائعًا. فاليريا، علينا أن نتحدث."

"لكن العشاء."

"انسَي أمر العشاء. فلنذهب إلى غرفة المعيشة. عليّ أن أخبرك بشيء." نبرة صوته السلطوية اشعلت التوتر بداخلي.

تبعته، وبدأ القلق يتسرّب إلى داخلي.

تسللت يدي إلى جيب تنورتي، ممسكة بالوثيقة المطوية التي تُثبت أنني حامل.

"لماذا كانت الطاولة ممتلئة بالأطباق هكذا؟ هل كنتِ تخطّطين لحفل؟" سأل وهو يُلقي نظرة على غرفة الطعام. انقبض قلبي.

"حبيبي، أعلم أنك مشغول بمهام القطيع. لكن... لا تقل إنك نسيت ذكرى زواجنا؟ اليوم يُتم ثلاث سنوات على اقتراننا." قلتُ وأنا أجلس على الأريكة.

توقعت أن يجلس بجانبي، لكنه اختار الكرسي المقابل.

دوريان لم يكن يومًا حنونًا، لكن الليلة بدا أبعد من المعتاد. أبرد من المعتاد.

دقّ ناقوس خطر داخلي.

"بالطبع، تذكرت. ليس لديكِ فكرة كم انتظرتُ ذكرانا الثالثة." أجاب، لكنني لم أرَ أثرًا للفرح في ملامحه.

كنتُ واثقة أن كل شيء سيتغيّر مع خبري هذا.

علاقتنا لم تكن مثالية بسبب الأمر ذاته. شيوخ القطيع يواصلون الضغط عليه من أجل وريث.

وحين أخبره عن الطفل، سيغمره السرور.

"سأكون سريعًا لأنني لم أعُد أحتمل هذا..."

"انتظر! انتظر يا دوريان. دعني أريك شيئًا أولًا، ثم قُل ما أردتَ قوله." قاطعته، وشعور قوي ينهشني بأنني لن أحبّ كلماته القادمة.

أخفضت رأسي، وأخرجت الورقة المطوية، ثم قدّمتها له، وقلبي يخفق بعاطفة جياشة.

أخذها، يقرأ بصمت، فيما أنا أراقبه بلهفة، أترقب أن يتطابق فرحه مع فرحي.

"أنا حامل! أحمل طفلك في رحمي! سيكون لدينا وريث للقطيع. أنا متأكدة أن الإلهة قد باركتنا بابن!"

لم أتمالك نفسي، فصرحتُ بها مباشرة.

والدموع تملأ عيني، نهضتُ وتقدمتُ نحوه، أرغب في معانقته.

لكن، على الرغم من عشقي له، لم أستطع أن أتجاهل أنّ ردة فعله لم تكن ما توقعتُه من والد طفلي.

"هل أنتِ واثقة من هذا؟ أم أنّها خدعة لتبقيني مربوطًا بكِ؟" قال فجأة، ينهض ويدفعني بعيدًا حين حاولتُ احتضانه.

"دوريان... بالطبع أنا واثقة. انظر، هذا خط كتابة الداية. لماذا أكذب في أمر بهذه الأهمية؟ حبيبي، ما الخطب؟ ما الذي يحدث، يا ألفا؟"

"لا، لا. تبا!" راقبته وهو يتجوّل في الغرفة كذئب محبوس. "لا يمكن أن يحدث هذا الآن!"

"دوريان..."

"هل أخبرتِ أمي؟ أحدًا آخر؟!" سأل فجأة، متقدّمًا نحوي، ممسكًا كتفيّ بقوة.

"لـا... لا، حبيبي. كنتُ أنتظر أن أخبرك أولًا. ظننتُ... أنك ستفرح. أعلم أنهم يضغطون عليك. يا ألفا، لم يعد عليك أن تقلق. سيكون لدينا عائلة."

رفعتُ يدي المرتجفة لأُداعب وجنته، لكنه اكتفى بالتحديق فيّ بعينيه الذهبيتين، صامتًا.

لم أستطع أن أفهم ما يدور في رأسه.

"أنتِ محقة... لقد كنتُ مرهقًا جدًّا. أنا آسف." فجأة، جذبني إلى ذراعيه، فتنفستُ بارتياح، أبادله العناق برقة.

للحظة، خفتُ أنه لم يكن سعيدًا.

"سنتجاوز هذا معًا، يا ألفا. سأكون اللونا المثالية كي لا يجرؤ أحد على الحكم عليك." همستُ وأنا أرفع رأسي.

كنتُ أرغب أن يقبّلني، أن يعانقني بشغف كما لم يفعل منذ زمن طويل.

"لنخرج للركض. ليلة ذكرى زواج برية بلا قيود."

اقترح فجأة، ممسكًا بيدي وجاذبًا إياي نحو خلف المنزل، حيث تمتد غابة القطيع.

"تحوّلي إلى هيئة الذئبة الخاصة بكِ." أمرني، بينما كنتُ أراقبه يخلع ملابسه.

"إنه مثير وقوي للغاية."

يتلألأ شعره تحت ضوء القمر، وأبدأ أنا التحوّل إلى هيئتي الذئبية، إحدى أعظم الأكاذيب والأسرار في حياتي أمر لم يعرفه حتى دوريان.

نركض بحرية عبر أراضي القطيع.

لكنني ألاحظ أننا نبتعد أكثر فأكثر، حتى نعبر الحدود، ومع ذلك أواصل متابعة الذئب الأبيض الضخم، دوريان، الذي يركض أمامي بجنون.

وصلنا إلى مكان ناءٍ، على حافة منحدر سحيق، وفوقنا يسطع القمر بسطوع مبهر، والغابة تمتد تحتنا بلا نهاية.

"ما هذا المكان؟ نحن خارج أراضي القطيع... ألسنا نتعدى على أرض أحدهم؟"

أنظر إلى الأفق من الحافة، مسحورة بجمال المنظر، وقد عدت بالفعل إلى هيئتي البشرية، لكن لم يجبني أحد.

شعرتُ بالقلق، وبدأت ألتفت. غير أن شيئًا داخليًا أثار الإنذار. صوت نعيق غرابٌ من بعيد لكن الأوان كان قد فات.

"... دوريان، ما...؟! آه!" صرختُ وأنا أشعر بمخالب ذئب تشقّ بطني، تمزّقني بعمق.

ارتعبتُ، مذهولة من هذا الهجوم المفاجئ، وحاولت أن أركض.

سعيتُ إلى التحوّل من جديد إلى هيئة الذئبة لأهرب إلى الغابة، بعيدًا عمّا يحدث، بعيدًا عن هذا الألفا الهائج الذي تحدّق عيناه الحمراء كالدم فيّ بحقدٍ كبير لكن الهرب بات مستحيلًا.

"آه! دعني! دوريان، ماذا تفعل؟! ماذا تفعل؟! آه! النجدة! النجدة!" صرختُ وهو ينقضّ عليّ حين حاولتُ الفرار.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
16 Chapters
บทที่ 1
ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กน้อย คุณยายมักจะบอกกับฉันว่า บนโลกใบนี้มีเพียงแม่เท่านั้นที่ดีแต่ฉันคิดว่า คุณยายหลอกฉันมาตลอดเนื่องจากตอนแปดขวบ เป็นเวลานานมากกว่าที่แม่ของฉันจะยอมมารับฉันหลังจากกลับบ้าน ฉันเห็นเธอกำลังโอ๋หลินก่วน ซึ่งก็คือพี่สาวฝาแฝดของฉันฉันกับเธอมีหน้าตาละม้ายคล้ายกัน เพียงแค่ฉันมีไฝที่บริเวณหางตาข้างซ้ายเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเม็ด“แม่คะ เธอเป็นใครเหรอคะ?”“เธอคือเล่อขุย น้องสาวที่บ้านนอกของลูก”การซักถามที่ไม่พอใจและคำตอบที่เย็นชา ทำให้ในใจของฉันแอบไม่สบายใจบ้านนอกก็ได้กลายมาเป็นชื่อเรียกของฉัน ทำให้เกิดความห่างเหินขึ้นมาทันทีหลินเจ๋อผู้เป็นพี่ชายใช้สายตารังเกียจจ้องมองฉัน เหมือนกับว่าฉันเป็นผู้บุกรุกที่บุกเข้ามาที่บ้านของเขาในเวลานั้น ยิ่งทำให้ฉันอยากถามคุณยายว่า แม่มีดีตรงไหนกันแน่?และตอนนี้ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของพวกเรา ถ้าพูดให้ถูกต้อง เป็นพิธีหมั้นหมายของพี่สาวแม่ของฉันต้อนรับแขกเสร็จเรียบร้อยแล้ว หยิบโทรศัพท์มือถือมาหลบอยู่ที่บริเวณบันได โทรศัพท์หาฉันครั้งแล้วครั้งเล่าตอนที่โทรถึงครั้งที่ห้า ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ถูกปิดเครื่องแม่ของฉันโมโหจนหลุดปากสบถด่า
Read more
บทที่ 2
เมื่อลอยมาถึงห้องแต่งตัว ในที่สุดฉันก็ได้เห็นหลินก่วนมีน้ำตาที่บริเวณหางตาของเธอ เบะปาก อิงอยู่ในอ้อมอกของเสิ่นเหยียนซิงการแต่งหน้าอันประณีต ทำให้เธอยิ่งดูน่าสงสาร“ฉันนี่มันโง่เหลือเกิน ฉลองวันเกิดดี ๆ ก็ดีอยู่แล้ว จะต้องเลือกหมั้นวันนี้”“เล่อขุยไม่มา เป็นเพราะว่ายังโมโหฉันอยู่ใช่ไหมคะ?”“ถึงยังไงเมื่อก่อนคุณก็เป็นแฟนของเธอ เธอรักคุณมากขนาดนั้น”เสิ่นเหยียนซิงลูบแผ่นหลังของเธอเบา ๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดหลังจากได้ยินชื่อของฉัน ความรังเกียจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “คนอย่างเธอ เดิมทีก็ไม่ควรเกิดวันเดียวกันกับคุณอยู่แล้ว”“พอนึกถึงความรักของยายนั่นขึ้นมาก็ทำให้ผมขยะแขยง”“ส่วนการหมั้น ยิ่งไม่เกี่ยวอะไรกับยายนั่นเลย”ฉันยิ้มเยาะทันที ที่หลินก่วนเลือกหมั้นวันนี้ ไม่ใช่เพราะอยากให้ฉันลำบากใจหรอกเหรอ?“แต่เธอเป็นน้องสาวฉัน ฉันยิ่งอยากจะได้รับคำอวยพรจากเธอ”หลินก่วนพูดด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้มหลังจากเสิ่นเหยียนซิงได้ฟัง ก็ประทับจูบลงบนหน้าผากของเธอ “หลินก่วน ความสุขของคุณ ให้เป็นหน้าที่ผมเอง”หัวใจของฉันเจ็บปวดขึ้นมาทันทีคำพูดประโยคนี้ เขาเคยพูดกับฉันมาก่อน แล้วก็จริงจังแบบน
Read more
บทที่ 3
ถึงเวลาของงานเลี้ยง หลินก่วนเช็ดน้ำตา แล้วก็ให้ช่างแต่งหน้าเติมเครื่องสำอางอย่างประณีตพ่อของฉันยืนอยู่ข้าง ๆ พี่สาว จับมือของเธอเอาไว้แน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“พ่อคะ เล่อขุยไม่มา หนูไม่โทษน้องหรอกค่ะ เพียงแค่อยากบอกสุขสันต์วันเกิดกับเธอเท่านั้น”“เป็นเพราะหนูทำหน้าที่พี่สาวได้แย่มาก ทำร้ายจิตใจของเธอ”เธอพยายามบังคับตัวเอง ไม่ให้ร้องไห้ออกมาพ่อที่ทำตัวเฉยชาต่อหน้าของฉัน ตบที่บ่าของเธอเบา ๆ “อย่าโทษตัวเอง ลูกเป็นความภาคภูมิใจของพวกเรามาตลอด”“ขอแค่เจอตัวนังลูกอกตัญญูคนนั้น พ่อจะให้มันมารับผิดกับลูกแน่นอน”แม่ของฉันยืนอยู่ด้านข้าง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความปลื้มอกปลื้มใจ เอาแต่พยักหน้าเห็นด้วย“คนอกตัญญูแบบนี้ ยังไงก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรมเถอะ” หลินเจ๋อบ่นพึมพำอยู่ในปากแม่ของฉันตีเขาทีหนึ่ง วันมงคล ห้ามพูดสิ่งที่ไม่เป็นมงคลหลินก่วนถูกพวกเขาแหย่จนหัวเราะ โอบแขนของเสิ่นเหยียนซิง เดินไปทางเวทีฉันถูกบังคับให้มองดูพวกเขา ฉากหยอกล้อกันพวกนี้ ฉันไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลยสักครั้งโชคดีที่ฉันเคยชินแล้ว ไม่รู้สึกเจ็บปวดใจแล้วท่ามกลางเสียงเปียโนอันไพเราะ พวกเขาเริ่มสวมแ
Read more
บทที่ 4
ตอนกลางคืน งานหมั้นปิดฉากลงด้วยดีไม่มีใครสนใจว่าเป็นวันเกิดของใครเลยสักนิดหลังจากส่งแขกกลับแล้ว พ่อของฉันก็สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ให้หลินเจ๋อโทรศัพท์หาฉันต่อโทรศัพท์เปลี่ยนจากปิดเครื่องเป็นไม่รับสายอีกครั้งหลินก่วนดึงมือของหลินเจ๋อที่อารมณ์ฉุนเฉียวไว้ “พี่คะ ชั่งเถอะ เล่อขุยแค่ไม่อยากเห็นหน้าหนู ไม่เป็นไรค่ะ”เธอมักจะเป็นคนเข้าอกเข้าใจผู้อื่นแบบนี้เสมอผลเป็นไปตามคาด นัยน์ตาของพ่อฉันเต็มไปด้วยความสงสาร“ไม่มาก็ดีเหมือนกัน แม้แต่ยายของตัวเองมันยังทำให้ตายได้ มาก็เป็นตัวอัปมงคล”“คลอดมันออกมาก็มีแต่หายนะ น่าจะบีบคอให้ตาย ๆ ไปซะ”เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ของพ่อฉัน ร่างของฉันที่ลอยอยู่ก็สั่นระริกทันทีพวกเขาไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยถึงคุณยายของฉันตอนนั้นตอนที่ฉันคลอด แม่ของฉันเสียเลือดมาก เกือบจะตายคาเตียงผ่าตัดพี่สาวขาดอากาศหายใจ ถูกส่งเข้าไปอยู่ในตู้อบมีแต่ฉัน ที่แข็งแรงเป็นปกติจากนั้น กิจการของพ่อก็ได้รับผลกระทบพวกเขาเอาความซวยทั้งหมดมาโยนให้ฉัน หาว่าฉันเป็นตัวซวย มีแต่จะนำโชคร้ายมาให้พ่อของฉันเลยตัดสินใจส่งตัวฉันไปเป็นเพราะคุณยายไม่เห็นด้วย บอกว่าพวกเขางมงาย
Read more
บทที่ 5
หลินก่วนปลอบพ่อกับแม่มาตลอดทางกลับบ้าน แสดงออกถึงความกตัญญูอย่างสุดความสามารถเพื่อเป็นการชดเชยให้พี่ แม่ฉันตั้งใจทำบะหมี่อายุยืนให้เธอหนึ่งชามโดยเฉพาะ“ลูกสาวสุดที่รักของแม่ วันนี้ทำให้ลูกต้องได้รับความลำบากใจแล้ว”“กินบะหมี่ชามนี้ซะนะ ต่อไปจะได้อายุยืนร้อยปี”หลินก่วนอิงเข้าไปในอ้อมอกของแม่อย่างออดอ้อน บอกว่าชาตินี้ตนมีความสุขเหลือเกิน“เฮ้อ ถ้าหากเล่อขุยอยู่ด้วย ก็คงดี”ตอนที่หลินก่วนพูดถึงฉัน กัดริมฝีปากเอาไว้ ท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้หลินเจ๋อผู้มีอารมณ์ฉุนเฉียวเบ้ปาก “ก๋วนก่วน เพราะเธอจิตใจดีแบบนี้ไง ถึงได้ถูกรังแกตลอด”ฉันยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองพวกเขา รู้สึกน่าขยะแขยงเป็นอย่างยิ่งคนในครอบครัวลำเอียงไปทางพี่สาว ค่อนข้างชัดเจนมากแล้ว แต่พี่รู้สึกว่ายังไม่เพียงพอฉันรู้ว่า เป็นเพราะพี่จงเกลียดจงชังการมีอยู่ของฉันอันที่จริงตอนแรกเริ่ม แม่ของฉันไม่ได้ปฏิบัติกับฉันแย่ถึงขนาดนี้ตอนวันเกิดของฉัน แม่ก็เคยทำบะหมี่อายุยืนให้ฉันหนึ่งถ้วยด้วยเหมือนกันฉันดีใจจนเกือบจะกระโดดโลดเต้นคำพูดขอบคุณยังไม่ทันได้พูดออกจากปาก หลินก่วนก็น้ำตาคลอ “เพียงแค่นึกถึงความลำบากที่แม่ได้รับตอนคล
Read more
บทที่ 6
วันต่อมา เพื่อโอ๋ให้หลินก่วนดีใจแล้ว เสิ่นเหยียนซิงได้เตรียมกุญแจบ้านใหม่ไว้ให้เธอเธอพาคนทั้งครอบครัวไปดูด้วยความดีใจและฉัน ตามอยู่ด้านหลังของพ่อกับแม่และหลินเจ๋อเมื่อถึงบ้านหลังใหม่ พ่อกับแม่ของฉันนั่งลงบนโซฟาด้วยความอ่อนล้าฉันได้ยินพวกเขาวิจารณ์ความผิดของฉันอีกครั้ง“เล่อขุยใช้ไม่ได้เกินไปแล้วจนถึงตอนนี้ยังไม่แม้แต่โทรกลับ”“ฉันล้มเหลวมากเกินไปแล้ว ที่มีลูกสาวแบบนี้”แม่ของฉันมองดูโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง มีเพียงสายโทรออกที่เรียงยาวเป็นพรืดเท่านั้น“จิตใจแกอำมหิตเหลือเกิน เป็นคนอกตัญญู ถ้ามีปัญญาต่อไปก็ไม่ต้องกลับมาอีก” พ่อของฉันจับมือแม่เอาไว้ฉันเขยิบเข้าไปใกล้เพื่อดูสีหน้าของพวกเขานอกจากความเกลียดชังแล้ว พวกเขาไม่ได้มีความเป็นห่วงฉันเลยแม้แต่นิดเดียวไม่ว่าฉันจะพยายามมากแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สนใจพ่อของฉันนวดคลึงหว่างคิ้ว เมื่อพูดถึงฉันขึ้นมาก็รู้สึกไม่เป็นสุขใจแม่ของฉันกำลังหลับตา เพียงแค่ถอนหายใจออกมาทีหนึ่งเท่านั้นตั้งแต่ฉันหายตัวไปจนป่านนี้ พวกเขาไม่มีใครสักคน ที่กลัวว่าฉันจะเป็นอะไรไปฉันเช็ดน้ำตาที่บริเวณหางตา “แม่คะ หนูแย่มากขนาดนั้นเลยเหรอคะ แม่ถึงได้รังเกี
Read more
บทที่ 7
ก่อนหน้าวันเกิดหนึ่งวัน ฉันพยายามทำงานที่มีอยู่ให้เสร็จแม่ของฉันโทรศัพท์มา ให้ฉันรีบกลับมา บอกว่าที่บ้านมีงานมงคลแต่ฉันอยากไปเยี่ยมหลุมศพของคุณยายในวันเกิดวันนี้มากกว่าคุณยายทิ้งพระพุทธรูปองค์เล็กเอาไว้ให้ฉัน ยังอยู่ที่ในบ้านทันทีที่ฉันมาถึงชั้นล่าง ก็เจอกับหลินก่วนกับเสิ่นเหยียนซิง“เล่อขุย พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของพวกเรา อยากฉลองด้วยกันไหม?”“อีกเรื่อง ฉันกับเหยียนซิง จะหมั้นกันวันนี้ เธอต้องมาให้ได้นะ”พี่แอบอิงอยู่ในอ้อมอกของเสิ่นเหยียนซิง ยิ้มอย่างงดงามฉันถึงได้รู้ว่าเป็นงานมงคลของพี่ ฉันเดินมุ่งหน้าตรงไปข้างหน้า โดยไม่ได้สนใจพี่“เล่อขุย เป็นเพราะเธอทนเห็นฉันมีความสุขไม่ได้ใช่ไหม?” พี่ดึงแขนของฉันเอาไว้ จับเอาไว้แน่นพี่ไม่ได้เชิญฉันด้วยใจจริง เพียงแค่อยากจะโอ้อวดเท่านั้น“ได้ ฉันอยากจะเห็นว่าพวกพี่มีความสุขกันมากขนาดไหน”ในขณะที่พี่ชักสีหน้า เดิมทีอยากจะแค่ยั่วโมโหพี่เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะต้องถึงแก่ชีวิตค้นหาทั่วทั้งบ้านแล้ว ก็หาพระพุทธรูปองค์นั้นไม่เจอ ฉันร้อนใจจนน้ำตาไหลออกมาเรื่องไม่ดี กำลังจะเกิดขึ้น“เล่อขุย กำลังตามหาพระพุทธรูปอยู่ใช่ไหม?” เหมือนว่าหลิน
Read more
บทที่ 8
เมื่อตอนที่ฉันลอยขึ้นมา ยังเห็นคนนั้นนอนซบอยู่บนตัวของฉันคนที่อยู่ข้าง ๆ ยังหยิบโทรศัพท์มือถือของฉันขึ้นมาอีกด้วย“ตายแล้ว ตายได้ยังไง?”“ไม่สนุกเลยว่ะ ซวยชิบหายเลย!”พวกเขาลนลานขึ้นมา นำศพของฉันยัดใส่ในกระสอบเป็นเพราะมืดเกินไป ฉันมองเห็นหน้าตาไม่ชัด รู้เพียงแค่ว่ามีกันสองคนแต่เสียงของพวกเขา ยังดังวนเวียนอยู่ในแก้วหูของฉันกระสอบเล็กแค่นั้น ยังถูกพวกเขาใช้เท้าถีบอยู่หลายที เพื่อพยายามยัดเข้าไปฉันวิ่งหนีไปข้างหน้าด้วยความหวาดกลัว ทะลุออกไป ได้ยินเสียงหมาเห่าดังมาจากที่ห่างออกไปดุเหลือเกิน!ฉันหันหลังกลับไปอีกครั้ง ก็มาอยู่ที่งานหมั้นของหลินก่วนแสงไฟภายในโถงห้องจัดเลี้ยงสว่างไสว โคมไฟระย้าอันหรูหราสวยงาม จัดวางด้วยอาหารรสเลิศและไวน์ชั้นดีนานาชนิดคนในครอบครัวของฉันแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสวยหรูมาร่วมงาน กำลังกล่าวอวยพร แต่เมื่อนึกถึงฉัน ถึงจะด่าออกมาสองสามคำมันแตกต่างกับห้องเล็ก ๆ อันดำมืด ก่อนหน้าที่ฉันจะตายห้องนั้นอย่างสิ้นเชิงตอนหลัง แม้แต่ศพอยู่ที่ไหน ฉันก็ยังไม่รู้ที่นั่นมืดเกินไป แม้ว่าฉันจะเป็นวิญญาณ ก็ยังไม่กล้าไปอยู่ดีถ้าหากคุณยายยังอยู่ คุณยายจะกอดฉันไว้ในอ
Read more
บทที่ 9
เป็นเพราะถูกตัดสาย หลินเจ๋อจึงเอาแต่พูดว่าตัวซวยหลินก่วนปลอบพ่อกับแม่อย่างร้อนตัว“เล่อขุยไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ยังจะล้อเล่นแบบนี้อีก”“พูดจาแบบนี้ในวันเกิดวันนี้ของพวกเรา อัปมงคลจริง ๆ”พ่อของฉันโมโหจนพ่นลมหายใจออกมาทีหนึ่ง “ถ้ามันตายจริง ๆ ก็ดีนะสิ”“เดรัจฉานนี่ อยู่ไปก็เป็นหายนะเปล่า ๆ”หลังจากที่ฉันถูกรับตัวมาจากคุณยาย กิจการของพ่อก็เติบโตอย่างรวดเร็ว ออร์เดอร์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ทรัพย์สินก็เพิ่มขึ้นตามหลายเท่าตัวเขาเอาความโชคดีทั้งหมด ไปไว้ที่หลินก่วนภรรยาออกจากโรงพยาบาล ลูกสุขภาพแข็งแรง แม้แต่ดอกบ้านในบ้าน ก็งามสะพรั่งกว่าแต่ก่อนแต่เป็นเพราะพ่อรังเกียจฉัน คิดว่าฉันเพิ่มความซวยให้มากขึ้นฉันจดจำสายตาที่รังเกียจนั่น ตอนที่พ่อมองเห็นฉันได้เสมอพ่อบอกแม่ของฉันว่า ต่อไปให้เรียกฉันว่าเล่อขุย สำหรับสำมะโนครัว ก็ไม่ต้องย้ายมาเพื่อที่จะได้ไม่พลอยต้องพาตระกูลหลินเดือดร้อนไปด้วยฉันมีบ้านแล้ว แต่ก็เหมือนไม่มีพ่อสามารถจ่ายเงินก้อนโต เพื่อส่งหลินก่วนกับหลินเจ๋อเข้าโรงเรียนดี ๆ ได้ เพื่อให้การศึกษาที่ดีที่สุดแก่พวกเขาแต่ฉัน คู่ควรแค่กับการยืมชื่อคนอื่นเพื่อเข้าเรียน มีโรงเร
Read more
บทที่ 10
ฉันเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วน ถ้าหากพวกเขารู้ว่าฉันตายแล้ว จะเป็นยังไง?จะมีอารมณ์โศกเศร้าบ้างไหม?แต่แม่ของฉันวางสายโทรศัพท์อย่างนิ่งเฉย จัดการธุระของตัวเองต่อไปจนกระทั่งหลินเจ๋อที่กลับมาพร้อมกับความลนลาน “แม่ ผมได้รับสาย บอกว่าเล่อขุยตายแล้ว”“หลอกลวง นี่ก็คือวิธีการใหม่ของมัน” แม่ของฉันตอบกลับด้วยประโยคนี้ทันทีฉันแย่มากขนาดไหนกัน แม้แต่ตายแล้ว แม่ก็ยังไม่เชื่อ“เรื่องจริงครับ มันตายแล้วจริง ๆ”หลินเจ๋อจับมือของแม่เอาไว้ เพื่อให้แม่สงบลงสีหน้าของแม่ซีดขาวเล็กน้อย มือของแม่สั่นเทานิดหน่อยไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหฉัน หรือเป็นเพราะว่าได้รับความสะเทือนใจกันแน่พวกเขาเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่เดินไปถึงประตู ก็เจอกับหลินก่วน สีหน้าของพี่ยิ่งลุกลี้ลุกลน“หนูไปที่ห้องใต้ดินก่อน ไปเอาของอะไรบางอย่าง”แม่ของฉันจับมือที่ลุกลี้ลุกลนของพี่ “ไปที่นั่นทำไม?”หลินก่วนยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกลากตัวออกจากบ้านเมื่อสองวันก่อน เธอเคยวิ่งมาดูที่ประตูห้องชั้นใต้ดิน แม่กุญแจของประตูหลุดไปแล้ว เธอยังร้องเรียกฉันเบา ๆแต่อาจจะเป็นเพราะร้อนตัว เธอเลยเริ่มลุกลี้ลุกลนตอนที่มาถึงสถานีตำร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status