สามีเจ้าขา โปรดมาอุ่นเตียงกับข้า 3

บทที่ 1.1 ปลุกกำหนัด

หลายวันผ่านไป

จ้าวซือเฟยมองตัวเองผ่านกระจกสีขุ่น พลางคิดจินตนาการถึงคืนนี้ที่นางได้จัดเตรียมแผนการมาอย่างดี อย่างหนึ่งก็เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ทว่าด้วยชุดเอี๊ยมสีหวานที่เผยเรือนร่างเกือบหมด ช่างทำให้นางอยากแทรกแผ่นดินหนีให้พ้นไปจากสถานการณ์ในอนาคตข้างหน้า

แต่เมื่อฮึดหายใจอีกคราหนึ่ง ภายในใจของหญิงสาวก็สงบลงทันตา นางหยิบชุดมาคลุมร่างไว้หลวม ๆ ก่อนกำชับสาวใช้ทุกคนให้ทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายอย่างเคร่งครัด

ระหว่างทางจากห้องนอนจนถึงห้องเขียนหนังสือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเสียจนอยากหันหลังหนีกลับห้อง แต่เมื่อฝ่าเท้ามาหยุดอยู่หน้าบานประตูกว้าง ความกล้าทั้งหลายก็กลับมาอีกครั้งหนึ่ง นางสูดลมหายใจส่งสายตาให้บ่าวชายหน้าห้องเขียนหนังสือ เป็นอันรู้กันถึงแผนการที่ได้ตระเตรียมเอาไว้

“ฮูหยินขอพบขอรับ” บ่าวชายหน้าห้องรีบมารายงานนายท่านสกุลจ้าว ก่อนรีบหลุบตาต่ำไม่จ้องมองสาวงามในชุดวาบหวิวที่เดินย่างกรายเข้ามาในห้อง โดยไม่ต้องรีรอคำอนุญาตจากสามี

เหวยหรงเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกเพื่อเห็นว่าภรรยาตนเองช่างเย้ายวนเพียงใด จนเขาเผลออ้าปากค้างอย่างลืมตัว ก่อนรีบหันไปไล่บ่าวทั้งหลายให้ออกไปจากห้อง กลัวว่าชายอื่นอาจเก็บภาพนางในยามนี้ไปจินตนาการได้ แม้เป็นเพียงภาพในจินตนาการเขาก็หวง มิเช่นนั้นตอนชายอื่นมาจีบนางเขาไม่ออกแรงจัดการพวกเขาหรอก

“เจ้าแต่งตัวอันใดมา” ชายหนุ่มรีบปลดเสื้อคลุมตัวเองหมายห่อร่างบาง ทว่านางกลับเบี่ยงหลบแล้วสวมกอดเขาแทน

“ท่านพี่ ท่านลืมสัญญาของข้าแล้วหรือ” ซือเฟยเอ่ยเสียงหวาน ช้อนตามองอีกฝ่ายที่หน้าแดงก่ำ

“สวมชุดคลุมเสีย” เขารีบหลบสายตาแสนอันตรายนั่น แล้วรีบห่อร่างบางด้วยเสื้อคลุมของตนเองอย่างรีบเร่ง

หญิงสาวหน้าเสียด้วยท่าทางที่อีกฝ่ายแสดง นางเม้มปากเล็กน้อยก่อนฮึดสู้อีกครั้งเมื่อเขาหมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่ของตน นางก้าวเท้ายาว ๆก่อนนั่งลงบนตักแกร่ง แล้วคล้องแขนกับคอของเขาพลางสบตาด้วยความหวานฉ่ำ

“วันนี้มาดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าเถิดน่า” นางเอ่ยเสียงออดอ้อน ทำตามแบบที่กุยเหนียงกำชับ

“ข้ายังมีงานที่ต้องสะสาง ไว้ข้าทำเสร็จแล้ว เราค่อยดื่มกันได้หรือไม่” เหวยหรงเอ่ยพร้อมลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นเนินอกคู่ที่แนบชิดกับตน

“เถอะนะ ดื่มเป็นเพื่อนข้าสักจอกก็ยังดี” ซือเฟยยังคงยืนกราน จนสุดท้ายนายท่านจ้าวยอมพยักหน้าอย่างว่าง่าย

นางยกยิ้มพึงพอใจแล้วเรียกสาวใช้ให้นำเครื่องดื่มกับกับแกล้มเข้ามาพร้อมกัน นางมองกับแกล้มที่กลิ่นแรงถูกคลุกเคล้าด้วยยาปลุกกำหนัด เพราะรู้ดีว่าหากผสมในเครื่องดื่มมีหวังเหวยหรงผู้นี้คงจับได้ แม้เขาไม่ได้ฉลาดปราดเปรื่องเท่าสามีของท่านพี่อั๋นเฟย แต่หากเป็นเรื่องสินค้าที่เขาดูแล เขาย่อมจมูกดีและจำได้แม่นเชียว

รอจนกระทั่งสาวใช้ทั้งหลายออกไปจากห้องและปิดประตูเสียมิดชิด ราวกับทั้งหลายรู้ว่าหลังจากนี้คงมีเรื่องสนุก ๆอันใดเกิดขึ้นบ้าง แม้อยากหลีกหนีให้พ้นประตูห้องเขียนหนังสือ แต่พวกนางก็มิอาจหนีหน้าที่ที่สำคัญได้

ซือเฟยหันมาแย้มยิ้มหวานให้สามี ก่อนรินเหล้าชั้นเลิศใส่จอกหยกเนื้อเนียนละเอียดคล้ายผิวกายนาง แล้วยกจ่อริมฝีปากหนาพลางเอ่ยเสียงออดอ้อน

“เหล้าจอกแรกข้ามอบให้ท่าน” ซือเฟยเอ่ย ก่อนรินเหล้าอีกจอกให้ตนเอง “ส่วนจอกนี้เป็นของข้า”

เหวยหรงรับจอกเหล้ามาถือไว้ เขามองนางที่ดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษ หรือต้องเรียกว่าดูเย้ายวนมากกว่าทุกครั้งกัน

ทั้ง ๆที่ยามปกติฮูหยินของเขาออกจากเรียบร้อยราวผ้าพับไว้ แต่พักหลัง ๆไม่รู้เพราะเหตุใดช่วงนี้นางถึงดูเร่าร้อนมากขึ้นกว่าทุกที

เขาดื่มเหล้าเข้าไปจนหมดจอก ไม่ทันที่ส่งคืนให้แก่นาง อีกฝ่ายรีบรินจนกลับมาเต็มจอกอีกครั้ง เขาเงยหน้ามองนางพลันรู้สึกคิดผิดที่รับปาก พลางหันไปทางกับแกล้มที่วางไว้บนโต๊ะ แล้วมองเลยไปยังสมุดบันทึกที่ยังตรวจค้างไว้

“ข้าจำได้ว่าท่านดื่มเหล้าไม่เก่ง ข้าเลยทำกับแกล้มมาให้ท่าน เพื่อที่ว่าท่านจะสุขสำราญไปกับสุรารสเลิศนี้ได้” ซือเฟยเอ่ยเสียงหวาน หยิบตะเกียบคีบผักดองมาให้อีกฝ่าย

“เจ้าช่างรู้ใจข้านัก” เหวยหรงเอ่ยเสียงแผ่ว อ้าปากทานผักดองชิ้นนั้นเข้าปาก

แม้ว่ามันคือผักดองที่มีรสชาติเปรี้ยว แต่เขากลับรู้สึกร้อนวาบราวกับโดนลวกเพดานปาก ชายหนุ่มขมวดคิ้วหันไปมองจานผักดองนั่น ก่อนเงยหน้ามองหญิงงามที่ยังคงจิบเหล้าอย่างสบายใจ

“ผักดองนี่รสชาติไม่เลว” เขาเอ่ย มองนางที่หันมายิ้มหวาน

“เช่นนั้นทานอีกดีหรือไม่” ซือเฟยยกยิ้มกว้าง แล้วหยิบตะเกียบหมายคีบให้เขาเพิ่ม

“ไม่อยากลองชิมฝีมือตนเองดูหรือ” เหวยหรงเอ่ยพร้อมจับข้อมือนางไม่ให้ป้อนมาถึงปากเขา

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆราวกับขบขันในคำพูดของอีกฝ่าย แต่ภายในใจเต้นรัวเร็วกลัวโดนจับได้ “ระหว่างทำข้าชิมจนอิ่มแล้ว”

“หึ…” เหวยหรงหัวเราะในลำคอ เขาดันข้อมือนางให้ป้อนผักดองอีกครั้ง พลางเคี้ยวรับสัมผัสที่เริ่มร้อนวูบวาบภายในกาย

“อร่อยหรือไม่” ซือเฟยยังคงปั้นยิ้มหวาน คาดหวังให้เขาแสดงอาการราวสัตว์ร้าย แต่สามีผู้นี้ยังคงนั่งนิ่ง

“มากเลยละ” เขายกยิ้มมุมปาก มองนางที่ดูสวยสะพรั่งมากกว่าเดิมเสียอีก “หรือเจ้าอยากให้ข้าชิมอย่างอื่นด้วย”

นางยกมือแตะริมฝีปาก หลุบตามองต่ำเขินอายในคำกล่าวของเขา “มีอย่างอื่นให้ชิมด้วยหรือ”

เหวยหรงหัวเราะเสียงแผ่ว เคลื่อนฝ่ามือโอบกอดเอวบางให้เข้ามาใกล้ ยิ่งมองใบหน้านางยิ่งรู้สึกหลงใหล ยิ่งได้กลิ่นกายยิ่งรู้สึกอยากดอมดม เขาเลื่อนจมูกเกลี่ยลำคอเรียวระหง ลมหายใจกรุ่นร้อนรดผิวกายเนียนละเอียดจนนางสั่นสะท้าน

“กลิ่นตัวเจ้าช่างหอมยิ่งนัก” เขาพึมพำเสียงหวาน ลากจมูกวนเวียนแถวกรอบใบหู

“เช่นนั้นท่านอยากชิมข้าหรือ” ซือเฟยเอ่ย นางรู้สึกตื่นเต้นนักเมื่อเขาเริ่มมีปฏิกิริยาแบบที่ตนต้องการ

ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆแล้วผละใบหน้าออกจากซอกคอขาวเพื่อสบตากับนาง “ไม่” เขาเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนดันนางให้ลุกออกไปจากร่าง “ข้าไม่อยากเสพสมกับคนที่วางยาข้าหรอกนะ”