สามีเจ้าขา โปรดมาอุ่นเตียงกับข้า 4

บทที่ 1.2 ปลุกกำหนัด

“ทะ ท่าน” ซือเฟยอ้าปากค้าง พลันกลืนน้ำลายด้วยความอับอาย “ถ้าไม่ใช่เพราะท่านเป็นเช่นนี้ ท่านคิดหรือว่าข้าอยากใช้ยากับท่าน!”

เหวยหรงหันหน้าไปอีกทางอดกลั้นไม่มองหญิงสาว ท่าทางนิ่งเฉยเช่นนี้เรียกอาการเสียขวัญให้ฮูหยินของเขาได้มากโขนัก แต่ว่าเหวยหรงกลับไม่รู้ถึงจิตใจของนางในยามนี้ อาจเพราะเขาไม่อยากกระทำการต่ำช้ากับฮูหยินตน

นางเม้มริมฝีปากแน่น ไม่เข้าใจว่าเหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้อีกแล้ว ยิ่งท่าทางที่เขาแสดงออกมา ยิ่งทำให้นางขาดความมั่นใจเสียหมดสิ้น

“ท่านอยากทำงานทั้งวี่ทั้งวันข้าไม่เคยว่า ท่านไม่ยอมมานอนกับข้าเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องนี้ ข้าก็เข้าใจ! แต่ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าคือฮูหยินของท่าน! ท่านคิดว่าทุกคนจะมองข้าเป็นคนเช่นไร ที่สามีไม่มีความคิดอยากร่วมหอกับข้า!” ซือเฟยเอ่ยเสียงสั่น นัยน์ตาหวานเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใส

ซือเฟยมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเหนื่อยล้า นางหมดหนทางแล้วจริง ๆที่ให้อีกฝ่ายหลงใหลในตัวนาง เช่นนั้นแล้วเขาจะมาแต่งงานกับนางทำไม

“ถ้าท่านอยากให้ข้าเป็นหญิงที่โดนนินทาทั่วบ้านทั่วเมืองท่านก็ทำสำเร็จแล้ว! เหวยหรง!”

สองชั่วยามผ่านไป

จ้าวซือเฟยนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนตั่งเตียงที่โรยกลีบบุปผาสีแดงสร้างบรรยากาศให้ค่ำคืนหวานล้ำ แต่หมู่มวลกลีบดอกไม้เหล่านั้นไม่สามารถทำหน้าที่ของมันได้

นางนึกเสียใจนักที่หลงใหลกับคำบอกรักของอีกฝ่าย หรือแม้แต่เสียใจที่ครั้งหนึ่งนางเคยวาดฝันถึงครอบครัวอันสมบูรณ์แบบ แม้ว่าในยามนั้นเขายังเป็นเพียงชายธรรมดาผู้หนึ่งที่หาใช่เศรษฐีใหญ่แบบนี้ไม่

ใครต่อใครต่างก็บอกว่านางคือหญิงสาวที่โชคดีที่สุด ผู้ที่เพียบพร้อมที่สุด ผู้เป็นที่ต้องการมากที่สุด แต่ในยามนี้ที่นางอยากให้สามีเอาอกเอาใจในยามค่ำคืนเฉกเช่นคู่สามีภรรยาคนอื่น ๆ นางกลับไม่ได้ตามที่ต้องการเสียด้วยซ้ำ

“เหวยหรงคนหยาบช้า! หลอกให้ข้ารักเจ้า! หลอกให้ข้าอยากมีครอบครัวกับเจ้าไปทำไม!” ซือเฟยตะโกนเสียงแข็งพร้อมทุบฟูกที่นอนจนกลีบดอกไม้กระจัดกระจาย

“ถ้าไม่อยากให้ข้าท้อง ก็ไม่ต้องมาแต่งงานกับข้า!” นางเอ่ยเสียงดังลั่นพร้อมคว้าหมอนโยนออกไปจนสุดแขน ไม่สนใจว่าวิถีของมันเคลื่อนไปทางใด

ทว่าผู้ที่รับหมอนใบนั้นได้ทำเพียงถอดถอนหายใจ สามีที่นางกล่าวอ้างยืนมองหญิงงามร้องไห้ฟูมฟายอยู่หน้าประตูทางเข้า

เขาหลุบตามองหมอนใบงามในมือ พลางเงยหน้ามองร่างบางอีกครั้ง เขาที่เดินมายังเรือนนอนด้วยความรีบเร่ง ทันได้ยินสิ่งที่นางต่อว่าเขาทั้งหมด

พลางคิดว่าสิ่งที่นางกล่าวมาคือความในใจของนางงั้นหรือ? ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาทำให้นางทุกข์ใจมากมายขนาดนี้เชียว? ยิ่งคิดชายหนุ่มยิ่งรู้สึกอับอายในสิ่งที่ตนเองเป็น แต่ยามนี้คงทำได้เพียงปลอบประโลมนาง

“ซือเฟย” เหวยหรงเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว ก่อนหน้านี้ที่เขาเอ่ยเช่นนั้นออกไป คงทำให้นางทุกข์ใจมากน่าดู

“ท่านจะมาตำหนิข้าอีกหรือ” ซือเฟยได้ยินเสียงเรียกอันคุ้นหู รีบเงยหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมองอีกฝ่าย นางปาดหยดน้ำใสหยดหนึ่งให้ออกไปก่อนเชิดหน้าขึ้น

“ขอโทษ” เหวยหรงกล่าวเสียงเบาหวิว พร้อมเดินเข้ามาจนใกล้นาง “ยกโทษให้ข้าได้หรือไม่” เขาเอ่ยพร้อมเชยคางมนให้หันมาสบตากัน

“ท่านช่างใจร้ายกับข้ามากนัก ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ข้าอดทน ท่านกลับมองไม่เห็นค่า ทั้ง ๆที่ข้าเสนอท่านกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ท่านกลับเอาแต่ปฏิเสธ ท่านคิดว่าใบหน้าข้าหนามากเลยรึไง!”

“ข้าผิดไปแล้ว” เหวยหรงกล่าวเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง แล้ววางหมอนใบโตไว้ข้างกายนางทั้งเคลื่อนมืออีกข้างเกลี่ยพวงแก้มใส

“ถ้าหากไม่อยากหลับนอนร่วมกันกับข้า ก็ปล่อยข้าไป ปล่อยให้ข้าเป็นหญิงหม้ายนั่นแหละ!”

“อย่ากล่าวเช่นนั้นซือเฟย เจ้าเป็นฮูหยินที่ข้ารักมากที่สุด เจ้าเป็นหญิงในดวงใจของข้าเสมอมา ข้าจะให้เจ้าถูกครหาว่าเป็นหญิงหม้ายได้อย่างไร”

“แล้วที่เป็นอยู่ตอนนี้เล่า? ข้ายังไม่ถูกครหาเช่นนั้นรึ!” ซือเฟยเอ่ยพร้อมแค่นหัวเราะ นางสะบัดใบหน้าหวานไปอีกทาง ซ่อนแววตาอันสั่นไหวแล้วเม้มปากแน่น

หากแต่จ้าวเหวยหรงไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น เขาเชยคางนางให้กลับมาสบตากันอีกครั้ง แล้วประทับจูบบนริมฝีปากอวบอิ่มสีหวานอย่างนุ่มนวล สอดลิ้นร้อนเข้าไปโอบกอดภายใน ก่อนลากริมฝีปากเม้มยังมุมปากเล็กสีหวาน ผลัดเปลี่ยนเป็นสอดลิ้นเข้าไปอีกครั้งตวัดเกี่ยวดึงนางให้จมลงสู่ความหวานที่ครั้งหนึ่งเคยวาดฝัน

จนเมื่อเขาผละออกอย่างช้า ๆพร้อมแนบหน้าผากเข้ากับหน้าผากนาง แตะปลายจมูกลงบนสันจมูกเล็ก ก่อนเคลื่อนอย่างช้า ๆจนริมฝีปากหนาประทับลงบนพื้นผิวนวลสวย

“ที่ข้าโมโหเป็นเพราะข้าไม่อยากทำรุนแรงกับเจ้า รู้หรือไม่ว่าข้าอยากถนอมเจ้าให้มากเพียงใด ถ้าหากทำกับเจ้าราวสัตว์ป่าหื่นกระหาย ข้าคงผิดหวังในตัวเองมากน่าดู” เหวยหรงกล่าวเสียงนุ่ม เลื่อนฝ่ามือกุมแก้มนิ่มทั้งสองข้าง

คำพูดของเขาราวน้ำฝนชโลมบนจิตใจที่ห่อเหี่ยว ในใจนางเต้นไม่เป็นจังหวะ นางหลับตาพริ้มซึมซับสัมผัสแสนอ่อนโยนนั่น เก็บเกี่ยวมันอย่างกับกลัวว่าจะหายไป

“ถ้างั้นการที่ท่านมาตอนนี้…”

“เพราะข้าเองก็อยากเชยชิมความหวานบนตัวเจ้า ข้าเองก็ใช่ว่าเป็นพระอิฐพระปูนที่ไม่มีความรู้สึก เรือนร่างอันงดงามเช่นนี้ กลิ่นกายอันหอมหวานเช่นนี้ มีหรือที่ข้าจะทานทนไหว” เขากระซิบเสียงแผ่ว เลื่อนริมฝีปากให้ต่ำลงมาจนถึงซอกคอขาว

หญิงสาวกลืนน้ำลายที่หนืดเหนียว เงยหน้ารับสัมผัสอันหวาบหวามแล่นไปตามริมฝีปากอีกฝ่าย มือหนาเอื้อมมากุมยังทรวงอกใหญ่ ออกแรงบีบหน่อย ๆเพื่อฟังเสียงร้องครวญคราง

ท่าทางเขินอายเช่นนี้แหละที่เหมาะกับนาง การยั่วยวนทั้งหลายมันไม่จำเป็นเสียด้วยซ้ำ

“ข้าอยากฟังเสียงร้องของเจ้าให้มากกว่านี้” เหวยหรงกล่าวเสียงนุ่มนวล แล้วปลดเชือกชุดเอี๊ยมให้หลุดพ้นไปจากสายตา “ข้าอยากรู้นักว่าระหว่างเสียงร้องกับร่างกายเจ้า สิ่งใดหวานกว่ากัน”

“ท่านพี่กล่าวเช่นนั้นข้ารู้สึกอายยิ่งนัก” ซือเฟยหลุบตาไปอีกทาง ยกมือปิดบังเนินอกคู่พร้อมซ่อนแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระรื่นสวย

“เจ้าอยากให้ข้าเอ่ยมิใช่หรือ” เหวยหรงหัวเราะเบา ๆแล้วเอื้อมมือดึงข้อมือเล็กออกไปให้พ้นทาง “ข้าขอชิมซาลาเปาคู่สวยนี่หน่อยได้หรือไม่”

“คำพูดช่างลามกเสียจริง” ซือเฟยเม้มปาก แต่ก็ยอมพยักหน้าในที่สุด

สิ้นการอนุญาตจากสาวงาม ชายหนุ่มอ้าปากควบก้อนซาลาเปาขาวจนส่วนยอดถูกดูดหายไปในโพรงปาก หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมทั้งวางมือลงบนไหล่หนา จิกเล็บเข้าไปตามแรงดูดอันหิวโหย

แม้นางไม่ได้ส่งเสียงร้องแบบที่อีกฝ่ายอยากได้ยิน แต่ร่างกายของนางก็เปิดเผยมากเกินพอจนเขาพึงใจ ชายหนุ่มดันสองขาเรียวให้แยกออก เลื่อนฝ่ามือลูบไล้กลีบหวานสีสวย สลับขบดึงส่วนยอดจนแข็งคัดสู้ฟัน

“ท่านอย่าแกล้งข้า” สาวงามบ่นระงม มิวายซบลงยังซอกคอแกร่ง จุมพิตสร้างรอยแห่งรักก่อนพยายามขบติ่งหูอีกฝ่ายเพื่อกลั้นเสียงร้อง

“หรือเจ้าไม่ชอบ?” เหวยหรงเอ่ยพร้อมหัวเราะ เขาสอดนิ้วถูไถผ่านร่องหวานจนน้ำเชื่อมไหลอย่างช้า ๆ

“ถามเช่นนั้นกับข้า อยากให้ข้าแทรกแผ่นดินหนีท่านหรือ” สาวงามโอดครวญ สะดุ้งวาบเมื่อเขาสอดนิ้วเข้าไปเชยชม

“ถ้างั้นข้าจะตามไปอยู่กับเจ้าใต้พื้นพิภพ”