สามีเจ้าขา โปรดมาอุ่นเตียงกับข้า 2

บทนำ 2

ณ โรงเตี้ยมฟูฮวา

ภายในโรงเตี้ยมที่คึกคักไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตานี้ กลับมีห้องแห่งหนึ่งที่เงียบเหงา ภายในห้องแม้เต็มไปด้วยบรรดาสาวงามทั้งสี่คน ซึ่งพวกนางต่างก็ได้ศักดิ์เป็นฮูหยินที่เพียบพร้อมที่สุดแห่งยุค ถึงกระนั้นสีหน้าอมทุกข์ของพวกนางช่างขัดคำสรรเสริญเยินยอจากเหล่าชาวบ้านนัก

หนึ่งในนั้นคือจ้าวซือเฟยที่นั่งฟังสหายร่ายยาวถึงความหนักใจของสามีพวกนาง อันที่จริงนางเองก็อยากร่วมวงนินทาด้วย แต่ว่าทำได้เพียงพยักหน้าเข้าใจถึงความทุกข์ใจทั้งหลาย

จนกระทั่งเมื่อสหายคนหนึ่งหันมาทางนาง หญิงสาวผู้นั้นคว้าข้อมือเล็กมาเกาะกุมพร้อมปั้นหน้าใกล้ร้องไห้ไปทุกขณะจิต

“ซือเฟยหนอซือเฟย เจ้านี่ช่างมีสามีที่ดีเสียจริง เขาคงดูแลเจ้าดีมากเลยกระมัง หรือว่าร่วมบทเพลงรักกับเจ้าอย่างเร่าร้อนหรือ” ป๋ายกุยเหนียง ฮูหยินแห่งคณะงิ้วเอ่ย ทว่านางกลับโดนหญิงที่นั่งข้าง ๆกันตีเสียงดังลั่น

“กุยเหนียงเจ้าลืมไปแล้วหรือว่าพวกเรามารวมกันด้วยสาเหตุอันใด!” หลีอั๋นเฟย ฮูหยินของบัณฑิตหนุ่มอันดับหนึ่งเอ่ยเสียงเอ็ด พลางส่งสายตาขอโทษมาให้ซือเฟยด้วยเช่นกัน

“เอาเถอะ ๆพวกเจ้าอย่าได้มาทะเลาะกันเองได้หรือไม่ พวกเราต่างก็มีสามีที่ไม่คิดทำการบ้านเช่นเดียวกัน ดังนั้นพวกเราก็ควรร่วมมือกันสิ” โม๋ว์มี่ฮวา ฮูหยินท่านแม่ทัพเอ่ยบ้าง

สิ้นเสียงของมี่ฮวาทั้งสี่ถอนหายใจพร้อมกันเสียงดัง บ้างกลอกตาไปอีกทางด้วยความเหนื่อยอ่อน บ้างหลุบตามองถ้วยชาที่เย็นชืดของตน แน่ล่ะว่าพวกนางต่างก็เป็นฮูหยินที่ดี แล้วเหตุใดสามีของพวกนางถึงได้หัวทึบกันมากนัก

“แต่พวกเราก็พยายามทุกวิธีแล้ว เหตุใดสามีแสนโง่งมของพวกเราถึงยังไม่เข้าใจความต้องการของพวกเราเสียที” กุยเหนียงบ่นอุบ นางเด็ดพวงองุ่นกินอย่างเหลืออด

“สามีข้าไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย เขาเป็นถึงบัณฑิตหนุ่มอนาคตอาจารย์ขององค์ชายเชียวนะ” อั๋นเฟยเชิดหน้าเล็กน้อย หากแต่ว่ามิอาจเรียกความโมโหจากกุยเหนียงได้

“เช่นนั้นก็คงไร้น้ำยาล่ะสิท่า” กุยเหนียงแลบลิ้นใส่อีกฝ่าย ก่อนโดนอั๋นเฟยตีเข้าที่ต้นแขน

“พอได้แล้วพวกเจ้าทั้งสองคน” มี่ฮวาหรี่ตามองพวกนาง ก่อนจิบชาที่ยังคงมีไอร้อนกรุ่น “ว่าแต่ซือเฟยเจ้าไม่มีวิธีดี ๆหน่อยหรือ”

“เอ่อข้า…” ซือเฟยกลืนน้ำลาย เลี่ยงสายตาคาดหวังจากคนทั้งสาม “ข้าไม่มีวิธีหรอก”

“เฮ้อออออออ” หญิงสาวทั้งสามระบายลมหายใจพร้อมกัน ก่อนพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดหนทาง

“แต่ข้ารู้จักตัวยาดี ๆที่ช่วยปลุกเร้าอารมณ์ภายในกายได้นะ” ซือเฟยเอ่ยอีกครั้ง แต่ว่ากลับเรียกสายตาสดใสจากพวกนางได้เป็นอย่างดี

“ยาอะไรหรือ!” กุยเหนียงกล่าวพร้อมแววตาเปล่งประกาย

“รีบเอาออกมาเลยได้หรือไม่!” อั๋นเฟยระบายยิ้มกว้าง ยกมือขึ้นกุมแนบชิดอกอิ่ม

“มันคือยาปลุกกำหนัดน่ะ…” ซือเฟยอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มแห้ง ๆที่เตรียมโดนตำหนิ

“เช่นนั้นก็นำมาขายให้พวกข้าเถอะ” หากแต่ว่ามี่ฮวากลับยกยิ้มพึงพอใจ พร้อมคนที่เหลือที่มีสายตามาดมั่นเช่นเดียวกัน