สามีเจ้าขา โปรดมาอุ่นเตียงกับข้า 5

บทที่ 2.1 อยากแทรกไปที่ไหน

จ้าวเหวยหรงเอ่ยเสียงหวานก่อนพรมจูบเหนือทรวงอกแล้วใช้ลิ้นตวัดรอบยอดปทุมถัน ไม่ปล่อยให้ฮูหยินสาวได้เตรียมใจกับอารมณ์พลุ่งพล่านที่ควบคุมไม่อยู่นี้ หรือเป็นตัวเขาต่างหากที่เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่

ไหนใครว่าไม่อยากเป็นสัตว์ร้ายหื่นกระหายกันเล่า

นี่ยิ่งเสียกว่าสัตว์ร้ายพวกนั้นอีก

ปลายนิ้วเรียวยาวสอดใส่รูรักขยับเข้าออก พร้อมบดเบียดเหนือเม็ดละมุด ยิ่งเขาออกแรงขยับมากเพียงใด น้ำหวานสีใสยิ่งรินไหลจนอาบนิ้วเรียวทั้งสอง

“อ๊ะ! ท่านพี่รุนแรงเกินไปแล้ว” ซือเฟยบ่นอุบ แหงนหน้าหลีกหนีความแปรปรวนภายในกายสาว

“เจ้าอยากแทรกแผ่นดินหนีมิใช่หรือ เอาสิ!ข้าเองก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะหนีไปที่ใด” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ แล้วดันต้นขางามให้แยกออก ก่อนเคลื่อนตัวลงต่ำตามเรือนร่างบางแ

“สวยยิ่งนัก” เขาเอ่ยอีกครั้งพร้อมช้อนตามองหญิงงามที่หน้าขึ้นสีแดงระรื่น

“แล้วยามปกติข้าไม่สวยหรือ” ซือเฟยเอ่ย หลุบตาไปอีกทาง

“ยามปกติเจ้าก็สวย แต่ยามนี้ที่ร่างกายเจ้าเปลือยเปล่า มันวิเศษยิ่งกว่า”

“ท่าน! อ๊า!” หญิงงามร้องลั่นเมื่อเขาโน้มใบหน้าใช้ลิ้นตวัดผ่านร่องบุปผางาม

ร่างกายเล็กแทบสั่นสะท้านจนสิ้นเรี่ยวแรง ทว่าเขายังคงตวัดใบลิ้นเรียวยาวช่วงชิมน้ำหวานหนักมากขึ้น จนหญิงสาวเอนตัวไปข้างหลัง พร้อมอ้าขาออกกว้างยิ่งให้เขาเข้าชิมได้สะดวกนัก

เมื่อเขายิ่งสอดนิ้วเข้าขยับขยายภายในรูสวาท นางยิ่งต้องหาที่ถ่ายทอดความหวิวภายในช่วงท้อง ถึงกระนั้นต่อให้อยากหุบขาเพื่อหลีกหนีคนหน้ามึน แต่นางก็ยังคงอ้าออกจนแนบไปกับฟูกที่นอน

“อ๊า อ๊า” เสียงครางหวานร้องระงม ส่งให้คนที่เฝ้าข้างนอกหน้าแดงผ่าวไปตาม ๆ กัน

คืนนี้นายหญิงของพวกนางคงได้เสพสมตามความต้องการเสียแล้ว

“คนดีของพี่ ข้าอยากชิมภายในกายเจ้ายิ่งนัก” เหวยหรงเอ่ยเสียงหวาน แล้วใช้ปลายจมูกถูวนรอบเนินรัก

“อึก! ท่านยังชิมไม่พออีกหรือ” นางเอ่ยเสียงสั่น รู้สึกเหมือนเครื่องในกายละลายหายไปจนหมดสิ้น

“ถ้าเจ้าอยากมีลูก ข้าก็ต้องเข้าไปภายในกายของเจ้าสิ เจ้าไม่รู้หรือ” ชายหนุ่มหัวเราะมองหญิงสาวหน้าแดงหนักมากกว่าทุกครั้งที่เอื้อนวาจาหวานหยด

“วันนี้ไม่เอาแล้ว ข้าแฉะขนาดนี้ มันอาจทำให้ท่านสกปรกได้” สาวงามเอ่ย นางแทบอยากมุดหน้าเข้ากับหมอนใบโต หลบสายตาเจ้าชู้ของอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด

“คนงามให้ข้าได้ชิมหน่อยเถอะ รับรองว่าเจ้าจะยิ่งมีความสุขมากกว่ายามนี้เป็นไหน ๆ” เหวยหรงเอ่ย พร้อมใช้ปลายนิ้วเขี่ยเม็ดแข็ง

“อื้อออ ไหนท่านบอกว่าไม่อยากเป็นสัตว์ป่าหื่นกระหายอย่างไรเล่า”

“ทำอย่างไรได้ เจ้าน่ากินขนาดนี้ ข้าจะอดใจไหวได้อย่างไร” เมื่อเขาเอ่ยจบ เขาเคลื่อนตัวมาเหนือร่างงาม ปลดเปลื้องพันธนาการบนร่างจนเผยให้เห็นท่อนเอ็นแข็งชูชัน

“ใหญ่โตเพียงนั้น จะเข้ามาได้อย่างไร” หญิงสาวอ้าปากค้าง มองสิ่งใหญ่โตที่แทบกระแทกใบหน้าเล็ก

“หรือเจ้าอยากชิมมันก่อนดี” เหวยหรงยกยิ้มมุมปาก พลางกุมท่อนเอ็นให้เข้าใกล้ใบหน้างามมากขึ้นกว่าเดิม “ข้าเองก็อยากรู้นักว่าภายในปากหวาน ๆ ของเจ้า มันจะคับแน่นหรือไม่”

“คับแน่นแน่นอนอยู่แล้ว” นางบ่นอุบ ถ้าให้นางอมมันละก็ นางยอมให้เขาเข้ามาภายในรูสวาทยังดีเสียกว่า

“เช่นนั้นทำอย่างไรดี เจ้าเหวยหรงน้อยเองก็อยากปลดปล่อยนะ”

“อย่างงั้นก็เข้ามาในตัวข้ายังดีเสียกว่า” นางพึมพำเสียงเบา แต่อีกฝ่ายกลับหูดีได้ยินทุกประโยค

เหวยหรงยกยิ้มกว้าง เขายกมือกุมไหล่มนเปลือยเปล่าออกแรงกดให้นางนอนราบไปกับที่นอน สาวงามแม้ไม่รู้ว่าต้องวางตัวเช่นไร แต่นางยอมเอนกายไปตามแรงเสียโดยดี

จนกระทั่งเขาดันต้นขาขาวให้แบออกกว้างบนต้นขาแกร่ง สาวงามรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการสอดใส่เข้าไป

“มันจะเจ็บหรือไม่” นางพึมพำเสียงหลง ทว่าไม่ต้องรอให้เขาตอบ

ชายหนุ่มจับท่อนเอ็นถูอาบน้ำหวานให้ชุ่มฉ่ำแล้วดันปลายมนเข้าช่องรักอย่างช้า ๆ ภายในทั้งคับแน่นและตอดรัดจนเขาแทรกเข้าไปได้ยาก เช่นนั้นเหวยหรงจึงโน้มหน้าดูดยอดเต้าคู่เล้าโลมให้นางผ่อนคลาย