LOGINShare
บทที่ 3 สองตระกูลแข่งประชัน 2
publish date:
2026-04-22 09:55:38“งานเลี้ยงครั้งนี้เจ้าจะต้องเด่นที่สุด อย่าทำให้แม่ผิดหวัง เข้าใจหรือไม่จิวหรง” ซือหม่าเซียงผู้เป็นมารดาย้ำทุกสิบคำ นางดึงตัวบุตรสาวลงจากรถม้าเข้าไปในร้านขายเครื่องประดับร้านใหญ่ที่สุดของเกาซาน เถ้าแก่เนี้ยของร้านรีบออกมาต้อนรับด้วยตนเอง หยางจิวหรงดูจะเนือยๆ แต่ก็ไม่ขัดใจมารดาเพราะไม่อยากถูกบ่นจนหูชา
ซือหม่าเซียงสั่งให้สาวใช้นำหีบลงมาจากรถม้าแล้วเปิดให้เถ้าแก่เนี้ยดู
“นี่เป็นชุดที่ลูกสาวข้าจะสวมเข้าร่วมงานเลี้ยง ข้าต้องการเครื่องประดับที่เข้ากับเสื้อผ้าชุดนี้”
“ช่างเป็นอาภรณ์ที่งดงามยิ่งเจ้าค่ะ ไหมสีฟ้าละเอียดอ่อนปักดิ้นเงินดิ้นทอง งามจนข้าตาลาย คุณหนูจะต้องยิ่งสวยสง่าเหมือนตุ๊กตาเป็นแน่” เถ้าแก่เนี้ยเอ่ยประจบไม่หยุดปากขณะหยิบถาดเครื่องประดับออกมาให้เลือก นางนำเสนอปิ่นทองซึ่งทำเป็นพวงดอกท้อ กลีบดอกทำจากกระจกใสเปราะบางดูราวกับของจริง แต่ซือหม่าเซียงก็ยังไม่พอใจ
“อาภรณ์สีฟ้าตัดเย็บจากไหมเนื้อละเอียด สวยงามหรูหราทุกมุมมอง ใช้ปิ่นดอกท้อมันจะดึงให้ชุดด้อยลง ข้าต้องการเครื่องประดับที่ดีที่สุด แพงที่สุด”
ซือหม่าเซียงมองไปรอบๆ ร้าน จนกระทั่งเจอของที่ถูกใจ
“ข้าต้องการชิ้นนั้น บอกราคามาได้เลย” ซือหม่าเซียงนึกชอบปิ่นปักผมทำเลียนแบบดอกโบตั๋นลวดลายเกี่ยวกระหวัด ตัวเรือนประดับเพชรเหลี่ยม สื่อความหมายถึงอำนาจราชาแห่งปวงดอกไม้ สูงค่าเหมาะกับหยางจิวหรงยิ่งนัก แต่เถ้าแก่เนี้ยมีสีหน้าอึกอัก บอกเสียงอ้ำอึ้งว่ามีลูกค้าจองไว้แล้ว
“ใครกัน”
“เอ่อ...”
“ข้าเองเจ้าค่ะพี่เซียง” ซือหม่าหลันโบกพัดไหมในมืออย่างสบายอกสบายใจ นางมาพร้อมเจียวเจียวหลานรัก ทั้งคู่แต่งกายหรูเลิศและจงใจเลือกมาที่ร้านเวลาเดียวกันกับบ้านสกุลหยาง ซือหม่าเซียงเป็นพี่สาวแท้ๆ ของอีกฝ่ายก็จริงแต่ไม่ใช่ลูกคนโปรดของบิดา เวลาจะทำอะไรก็ต้องคอยมองคอยเกรงใจซือหม่าหลันมาตั้งแต่เด็กจนโต
“คำนับท่านอาเซียงเจ้าค่ะ บังเอิญเหลือเกินนะเจ้าคะ” เจียวเจียวอมยิ้มมุมปากพลางหยิบปิ่นรูปดอกโบตั๋นมาประดับผม ก่อนจะเดินวนรอบชุดสีฟ้าของหยางจิวหรง
“นี่น่ะเหรอชุดที่น้องจิวหรงจะสวมไปงานเลี้ยง รสนิยมของช่างตัดเสื้อดีมากเลยเจ้าคะท่านอา ดูไม่ต่างจากชุดที่ข้าสวมยามพักผ่อนอยู่ในเรือนเลย”
“นั่นสิ ชุดนอนเจ้ายังงามกว่าเลย พี่เซียง ข้าว่าท่านเตรียมชุดใหม่จะดีกว่า อ้อ... วันก่อนองค์ชายจ้าวลู่เสด็จมาฟังเพลงในสวนดอกท้อ ทรงชื่นชอบชุดสีดอกท้อของเจียวเจียวมากจนถึงกับชมไม่ขาดปาก ข้าว่าเปลี่ยนสีชุดเป็นสีชมพูหวานๆ จะดีกว่านะ”
“ขอบใจที่บอก” ซือหม่าเซียงหน้าตึง พยายามสะกดอารมณ์ ส่วนสองอาหลานหัวเราะคิกคัก
“เจียวเจียวเองก็เตรียมชุดไว้พร้อมแล้ว มีชุดที่ไม่ได้ใช้อยู่หลายชุด ถ้าพี่เซียงหาชุดให้จิวหรงไม่ทัน ท่านก็สั่งคนมาบอกข้าได้ เฮ้อ เครื่องประดับก็มีพร้อม ล้วนแล้วแต่เป็นของเก่าตกทอดมาหลายชั่วรุ่น งามกว่าของใหม่อย่างเทียบไม่ติด สงวนไว้เฉพาะลูกหลานตระกูลซือหม่า แต่เด็กดื้อเจียวเจียวยังอยากได้มาเพิ่ม ข้าก็ไม่อยากจะตามใจนางจนเสียคน ถ้าพี่เซียงอยากให้จิวหรง ข้าจะยกให้ก็ได้นะ ถือว่าคนกันเอง”
“ไม่เป็นไร ขอบใจ”
“ไม่ต้องเกรงใจ เจียวเจียวยังไม่รีบถอดปิ่นออกมาให้ท่านอาเซียงอีกรึ”
“ไม่ต้อง! เก็บของๆ เจ้าไว้เถอะ ข้าจะกลับแล้ว จิวหรงกลับ... สกุลหยางก็มีเครื่องเพชรเครื่องทองสวยๆ มากมายเหมือนกัน” ซือหม่าเซียงทนถูกหยามเกินพอ นางนึกแค้นใจนักแต่ก็ทำอะไรซือหม่าหลันไม่ได้ นางสั่งให้สาวใช้เก็บของและบอกให้หยางจิวหรงกลับขึ้นรถแต่นางกลับหายไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ซือหม่าหลันกับเจียวเจียวจึงยิ่งหัวเราะขบขัน
“กิริยาท่าทางไม่รู้จักสำรวมแบบนั้น แน่ใจหรือว่าจะพานางเข้าวัง”
ซือหม่าเซียงนึกโกรธจัด ปรามาสในใจว่าจะต้องตีบุตรสาวให้หลาบจำให้จงได้!
Latest chapter
บรรณาการแสนรัก บทส่งท้าย 2
พระสนมที่ต้องโทษมีทางเลือกไม่มากนัก ทางแรกคือถูกส่งไปใช้ชีวิตในตำหนักเย็น ทางที่สองคือความตาย เจียวเจียวขอเลือกความตาย หยางจิวหรงจึงประทานให้ด้วยเมตตา และการลงโทษนี้จะต้องกระทำต่อหน้าพระสนมทั้งมวลเพื่อส่งคำเตือน “เหตุใดจึงไม่ใช่สุราพิษ” “ฮองเฮารับสั่งว่าสุราพิษจะสบายเกินไป” ต้วนชิงตอบพลางจัดแจงนำผ้าขาวผืนเล็กหลายผืนมาพร้อมอ่างน้ำ “ทรงมอบทัณฑ์ผ้าขาวแด่พระสนมพ่ะย่ะค่ะ วิธีการนี้จะถนอมพระศพให้งดงามกว่าวิธีอื่น” เจียวเจียวเริ่มหวาดกลัวเมื่อถูกจับมัดกับเก้าอี้ยาว ต้วนชิงก็นำผ้าขาวจุ่มลงน้ำจนเปียกชุ่มแล้วนำมาวางบนใบหน้าทีละผืน ขั้นตอนคล้ายทำหน้ากาก ต้วนชิงจะค่อยๆ นำผ้าเปียกว่าคลุมหน้าทีละชั้นๆ จนกระทั่งเจียวเจียวขาดใจตายเพราะหายใจไม่ออก สิ้นใจขณะอายุเพียงยี่สิบปี------------------ หลายปีผ่านไป “ลูกหลับแล้วเพคะ” หยางจิวหรงกระซิบขณะย่องขึ้นมาบนเตียง หลังจากได้ยินเสียงลูกชายคนโตร้องไห้ตามด้วยเสียงร้องจ้าของลูกชายคนเล็ก นางจึงลุกขึ้นไปดูความเรียบร้อยและกล่อมเด็กๆ แทนแม่นม แม้ว่าทั้งสองจะเป็นถึงผู้ปกครองใต้หล้า แต่การเป็นพ่อแม่ก็สำคัญไม่แพ้สิ่งอื่นใด
บรรณาการแสนรัก บทส่งท้าย 1
“บอกเหตุผลที่ข้าควรไว้ชีวิตนางสักข้อสิ” จ้าวเฉินฟงตัดเข้าประเด็น “ใกล้เวลานอนกลางวันของฮองเฮาของข้าแล้ว มีอะไรก็รีบๆ พูดมา”“พะ...เพคะ” เสิ่นเหนียงจื่อเคยเข้าออกวังหลายครั้งแต่ก็ยังรู้สึกประหม่า กริ่งเกรงหยางจิวหรงจนหน้าซีดขาว “ได้โปรดเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง ทรงเมตตาเจียวเจียวด้วยเถิด นางถูกใส่ร้าย ไม่มีทางที่นางจะกล้าทำเรื่องอุกอาจเช่นนั้นแน่เพคะ”เมื่อได้ยินคำว่า ‘พี่น้อง’ มุมปากของจ้าวเฉินฟงและหยางจิวหรงก็ยกยิ้มขึ้นพร้อมกัน “หากฮองเฮายินดีละเว้นโทษตาย ข้าก็ไม่ขัดข้อง” ความนัยของจ้าวเฉินฟงคือเขาจะไม่ยุ่ง หยางจิวหรงเองก็ต้องการเช่นนั้น นางจึงรับลูกต่อจากเขาอย่างไหลลื่น “เอาเถอะ เพื่อเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง ข้าจะยอมช่วยนางก็ได้” เสิ่นเหนียงจื่อดีใจจนน้ำตาไหลพราก รีบโขกศีรษะคำนับ “ขอบพระทัย... ขอบพระทัยเพคะ” “แต่ข้ามีเงื่อนไขนะ” “ฮองเฮารับสั่งมาเถิด หม่อมฉันยินดีทำทุกอย่างเพคะ” “ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าสิ้นก่อนวัยอันควร นึกดูแล้วก็น่าเศร้ายิ่งนัก ตั้งแต่ข้าจำความได้พวกท่านรักกันมาก ขนาดท่านแม่อายุล่วงสี่สิบแล้วยังตั้งครรภ์น้องฉูฉู่ หากชาต
บรรณาการแสนรัก บทที่ 33 ฮองเฮาคู่บัลลังก์ 4
และแล้วหญิงสาวผู้มีชะตาต่ำต้อย ก็ก้าวสู่บัลลังก์พญาหงส์ผู้ครอบครองพระทัยมังกร วันอภิเษกกำหนดขึ้นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ จ้าวเฉินฟงไม่ใช่คนที่จะยอมสวมมงกุฎให้นางอย่างเงียบๆ หรือหลบๆ ซ่อนๆ ดังนั้นจึงสั่งให้จัดงานอย่างใหญ่โต เฉลิมฉลองรื่นเริงกว่างานขึ้นครองราชย์ของเขาเสียอีกโลกจะต้องรู้ว่าเจ้าคือคู่ครองที่ถูกต้องเหมาะสมของข้า จ้าวเฉินฟงกระซิบบอกเช่นนั้นวันงาน เสียงกลองและระฆังกังสดาลดังขึ้น โถงตำหนักเฉียนชิงแออัดเต็มไปด้วยสมาชิกราชวงศ์ ขุนนางตำแหน่งสูงและบรรดาภริยาของพวกเขา หยางจิวหรงสวมฉลองพระองค์สีทองปักลายหงส์สีสันดุจสายรุ้ง รองเท้าที่นางสวมปักด้วยเส้นทองประดับไข่มุกและอัญมณีนานาชนิด นางก้าวเดินช้าๆ ไปตามทางเดินปูพรมลาด...ก้าวขึ้นบันไดมังกรทีละขั้น... ก้าวขึ้นไปเคียงคู่เขาในฐานะคู่ชีวิต“ชินอ้ายเตอ” จ้าวเฉินฟงกระซิบขณะสวมมงกุฎศิราภรณ์ทรงหงส์แด่นาง ไข่มุกราตรีเม็ดโตเท่าไข่ไก่ที่ประดับเด่นเป็นสง่านั้นเป็นมรดกตกทอดเก่าแก่ ทรงสวมสร้อยคอมุกเฟื่องซ้อนหกชั้น ของขวัญเนื่องในงานอภิเษกและมอบหรูอี้ตราตั้งอย่างเป็นทางการ ดนตรีโบราณดังก้องกังวาลจ้าวเฉินฟงประทับบนบัลลังก์เดียวกับนาง กุมมือข้างหนึ่งข
บรรณาการแสนรัก บทที่ 33 ฮองเฮาคู่บัลลังก์ 3
“ข้าหึง”“พี่ฟงอี้เขาแค่มาลา หม่อมฉันก็เลยคุยด้วยเท่านั้นเอง” “ไม่ได้ บอกแล้วใช่ไหมว่าข้าหึง” “โธ่ อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิเพคะ”“ต่อให้มันบอกรักเจ้าก่อน ข้าก็ไม่ยอมให้เจ้ารักมันหรอกนะ” จ้าวเฉินฟงรวบนางมากอดแน่นแล้วอุ้มพากลับตำหนัก สีหน้าหึงหวงจนหยางจิวหรงเหวอ ยิ่งนางหัวเราะเขาก็ยิ่งหน้าบึ้ง“ที่รัก” นางเรียกเขา ใช้ปลายจมูกเกลี่ยกันไปมา “หม่อมฉันก็แน่ใจว่าต่อให้ย้อนเวลากลับไปกี่ครั้ง หม่อมฉันก็รักท่านอยู่ดี”“รักแค่ไหน”“รักมากที่สุด หม่อมฉันรักจ้าวเฉินฟงจนบางทีก็รำคาญตัวเองว่ารักไปได้อย่างไร นิสัยก็เสีย ปากก็ร้าย ชอบทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิดแล้วไม่อธิบาย เฮ้อ... แน่ะ คนที่หม่อมฉันรักชอบทำตาขวางแบบนี้เปี๊ยบเลย แล้วเขาคนนั้นรักหม่อมฉันไหมหนอ”“รักสิ... รักจากก้นบึ้งหัวใจของเขาเลย” กระซิบแล้วอุ้มนาง ใช้เท้าถีบประตูตำหนักเข้าไปด้านใน ต่างฝ่ายต่างแลกจุมพิตอย่างร้อนแรง สัมผัสกันและกัน พริบตาเดียวเสื้อผ้าก็กระจัดกระจายไปรอบๆ ห้อง จ้าวเฉินฟงบรรจงโลมไล้ด้วยปลายลิ้นอุ่นจัดไปตามหน้าอกและเนินหน้าท้อง ดูดกลืนยอดถันสีกุหลาบจนกระทั่งมันชูชันตอบสนอง“หน้าอกเจ้าใหญ่ขึ้นนะ”“นิดหน่อยเพคะ... มันตึงๆ”“แล้วก็อ
บรรณาการแสนรัก บทที่ 33 ฮองเฮาคู่บัลลังก์ 2
ไม่นานนักเหล่าขุนนางก็ช่วยกันเสนอชื่อเจียวเจียวเป็นฮองเฮา และไม่กี่วันหลังจากนั้นนางก็ล้มป่วยด้วยพิษสารหนู“โอย... เสิ่นกุ้ยเฟยวางยาข้า... ฝ่าบาท... ฝ่าบาท... ทรงมอบความเป็นธรรมด้วยเพคะ”เจียวเจียวยอมดื่มชาผสมพิษสารหนูเข้าไปแล้วประกาศว่านางกำลังถูกปองร้าย เพราะใบชานั้นได้รับมาจากขันทีห้องเครื่องซึ่งเป็นคนของหยางจิวหรง ข่าวเรื่องนี้ถูกโหมกระพือไปอย่างรวดเร็ว จ้าวเฉินฟงจึงปล่อยให้พวกขุนนางเต้นกันให้พอ ผู้ที่ช่วยคลี่คลายสถานการณ์นี้กลับเป็นเสิ่นฟงอี้ ผู้ซึ่งหายหน้าไปนาน หน้าตาเขาดูซูบผอมลงแต่แววตาเป็นประกายดังเดิมเขากราบทูลเบื้องหน้าโถงว่าราชการว่า “เรื่องในครอบครัวจะทรงสนพระทัยผู้อื่นไปไย ชาวนายังมีสิทธิ์เลือกเมียเอก โอรสสวรรค์ทรงเลือกฮองเฮาก็หาใช่กงการของผู้อื่น เหตุไฉนจึงเฝ้าตอแยกันอย่างไร้สติปัญญา ระคายเคืองเบื้องสูง”ฝีปากของเขายังคมกริบดุจใบมีดโกน ในท้องพระโรงมีเสียงอาวุธต่างๆ ที่บรรดาทหารองครักษ์และแม่ทัพคนสนิทห้อยติดตัวดังกระทบกันเป็นครั้งคราว เตือนให้พวกขุนนางเลือดเก่าได้สะดุ้งรู้สึกตัวบ้างว่าฟ้าเปลี่ยนสีแล้ว คลื่นลูกหลังย่อมกระแทกคลื่นลูกหน้า เบื้องบนจึงตัดสินพระทัยเด็ดขาดตามค
บรรณาการแสนรัก บทที่ 33 ฮองเฮาคู่บัลลังก์ 1
เมื่อเสิ่นเหนียงจื่อมีโอกาสเข้าวัง นางจึงแอบยัดห่อสารหนูห่อเล็กๆ ใส่มาในขนมเปี๊ยะซึ่งทำสัญลักษณ์ไว้ ก่อนจะกลับออกไปจากวัง นางก็กำชับให้บุตรสาวหาโอกาสให้ได้“ท่านแม่ ลูกเป็นแค่ซงหยวน ส่วนนังนั่นเป็นถึงกุ้ยเฟย ตอนนี้ไม่มีใครสู้นางได้ หูตาของนางมากมายเต็มไปหมด ลูกจะเข้าไปในตำหนักของนางแล้วลอบใส่ยาโดยไม่ให้ใครรู้เห็นได้อย่างไร”“ท่านแม่ ดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ” อู๋ซวงยกถาดน้ำชาเข้ามา เสิ่นเหนียงจื่อก็ยกชาขึ้นจิบโดยไม่สนใจไต่ถามสารทุกข์สุกดิบของลูกสาวคนเล็ก นางจึงพยายามทักทาย“ท่านแม่...”“เงียบเถอะนะ เป็นแค่ขี้ข้าก็ยืนสงบเสงี่ยมไปมุมห้องโน่นไป”“อู๋ซวงเจ้าอย่าเพิ่งขัดใจเจียวเจียว ไปทางโน้นก่อนเถอะไป”“ข้าอยากจะทัดทานพวกท่าน ตอนนี้จิวหรงเปรียบเหมือนกระแสน้ำรุนแรง ยิ่งเราเข้าไปขวาง กระแสน้ำก็จะยิ่งพังทลายทุกสิ่ง เราควรจะ...”“เจ้าจะไปรู้เรื่องอะไร ไปๆ” เสิ่นเหนียงจื่อโบกมือไล่ อู๋ซวงจึงเก็บความน้อยใจแล้วเดินออกไป“ฟังนะลูกแม่ ถ้าเจ้าใส่ยาให้นางกินไม่ได้ เจ้าก็กินเองเสียสิ ใส่ความว่ามันซะเลยว่านางเห็นแก่ตัว คิดฆ่าสนมทุกคนเพื่อเป็นหนึ่ง ตอนนี้พวกขุนนางก็กำลังไม่พอใจที่ฝ่าบาทโปรดปรานหญิงคณิกาอย่างมัน
บรรณาการแสนรัก บทที่ 20 ความไว้ใจสิ้นสูญ 4
“ไท่จื่อ...” เมื่อเขาลากซากสังขารของตนเองกลับไปถึงวังอี๋เซียน ตันหยงซึ่งกระวนกระวายจนกระทั่งพบหน้าเจ้านายถึงได้คลายวิตก เขากำลังจะรายงานเรื่องสำคัญแต่จ้าวเฉินฟงยกฝ่ามือขึ้นเพราะไม่อยากรับรู้อะไรตอนนี้ เขาหมดแรง เหล็กกระตุ้นม้าลากพื้นเสียงดังแกรกๆ“เจ้าเตรียมชุดผ้าดิบออกมาทำไม” จ้าวเฉินฟงกวาดตามองไ
บรรณาการแสนรัก บทที่ 18 ล่อลวง 3
“จิวหรง... ข้าใจแทบขาดเมื่อรู้ข่าวเจ้า” “พี่อู๋ซวง” “ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่ต้องร้องไห้นะ ข้าจะดูแลปกป้องเจ้าเอง” อู๋ซวงสวมกอดพลางร่ำไห้เวทนา ลูบเนื้อลูบตัวและน้ำตาตกเป็นสายเมื่อเห็นความงดงามของหยางจิวหรงยับเยินไม่เหลือดีจากเรื่องสะเทือนใจ “มือเจ้า... โธ่ เจ็บมากไหม ข้าจะหายาที่ดีที่ส
บรรณาการแสนรัก บทที่ 11 หวั่นกลัว 3
จ้าวลู่พลาดจากหยางจิวหรง แต่อารมณ์เปลี่ยวยังคุกรุ่นต้องหาทางระบาย เขามองเห็นหลังคาวัด คนแรกที่ระลึกถึงก็คืออู๋ซวง ญาติผู้น้องที่แสนจะหวานหอม รสสวาทที่เคยลักลอบได้เสียกันในวัดก็หวนกลับมารัญจวนใจอีก ดังนั้นเขาจึงเดินทางไปจวนสกุลซือหม่า ประจวบเหมาะกับที่มีแม่สื่อจากตระกูลหมิงมาทาบทามอู๋ซวง ซือหม่าจิ้ง
บรรณาการแสนรัก บทที่ 6 มังกรชิงคู่ 2
“ข้าต้องการจะได้หลานสาวท่านไปเป็นชายา ท่านหยางกงคิดเห็นประการใด” หยางกงลอบยิ้มแต่แสร้งบอกปัด “นางอายุเพียงสิบห้า ยังเด็กเกินไป กระหม่อมรักหลานคนนี้ยิ่งกว่าแก้วตา หากจะหักใจยกให้ผู้ใด กระหม่อมยังไม่ได้ทำใจ”“ข้าจะยกให้นางเป็นชายาเอก รับรองว่าจะถนอมดูแลอย่างดี”องค์ชายจ้าวลู่ร้อนรุ่มจนยากจะระงับ หยา
You May Also Like
ยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง44.4K viewsหมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา52.0K viewsทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า83.8K viewsข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม30.6K viewsทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ514 viewsท่านหลางกับโฉมงามเทียนเอ๋อร์
ซินเหมย / ณศิกมล208 viewsบุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ2.8K viewsข้ามมิติมาส่งเสบียงในยุคโบราณที่แห้งแล้ง
ภัสสพิชชา176 views
