LOGINShare
บทที่ 29 : ตัวร้ายโผล่มา
publish date:
2026-10-11 18:19:24
Latest chapter
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 29 : ตัวร้ายโผล่มา
เช้าวันถัดมา…คุณหมอแจ้งว่าอาการของเธอยังต้องดูแลอย่างใกล้ชิด จึงยังไม่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้าน ปรเมศก์ให้ชัชวาลหนึ่งในทีมเลขาของเขาพานายทะเบียนมาที่โรงพยาบาลเพื่อจดทะเบียนสมรสนอกสถานที่ เขาจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้เธออย่างพร้อมเพรียงเขาเซ็นชื่อตนเองลงบนเอกสารทุกใบอย่างไม่ลังเล เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงก็ส่งยิ้มบางๆ ให้เธอที่ยังนอนอยู่บนเตียง ก่อนบอกล่วงหน้าว่าต้องเข้าบริษัทไปเคลียร์งานที่ค้างคาหลังจากที่เขาออกไป…ร่างเล็กจ้องมองทะเบียนสมรสในมือ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความเหม่อลอย เธอไม่เคยคิดฝันว่าชีวิตนี้จะได้มีวันนี้จริงๆ หัวใจเล็กๆ เต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าเธอได้กลายเป็นภรรยาของคนที่เธอเคยคิดว่าอยู่ไกลเกินเอื้อม ความเหลือเชื่อทำให้เธอเผลอหลุดยิ้มบางๆ ออกมา“ยินดีด้วยนะคะคุณเจ้าขา” เสียงของอนงค์ดังขึ้นเรียกให้เธอหลุดจากภวังค์ดวงตากลมโตหันไปมองแม่บ้านคนเก่งที่ถูกปรเมศก์ตามตัวมาเพื่อดูแลเธอในช่วงบ่าย ชุติมณณ์มองด้วยสายตาขอบคุณ“พี่อนงค์คะ…” เธอเรียกอีกฝ่ายเสียงแผ่ว“ค่ะ คุณเจ้าขามีอะไรหรือเปล่าคะ” อนงค์หันมายิ้มขณะมือยังคงปอกแอปเปิ้ลอยู่ชุติมณณ์เม้มปากเล็กน้
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 28 : เลื่อนตำแหน่งเป็นเมีย (2)
เสียงใครบางคนดังขึ้นในความมืด“สักครู่จะมีพยาบาลเข้ามาแนะนำวิธีการดูแลให้นะครับ หมอขอตัวก่อน”เสียงใครกันนะ ไม่คุ้นเลย… ร่างเล็กบนเตียงในโรงพยาบาลคิดในใจชุติมณณ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตกวาดมองรอบห้องที่ไม่คุ้นเคย แต่บ่งบอกชัดเจนว่าเธออยู่ในโรงพยาบาล ความอ่อนล้าและไร้เรี่ยวแรงยังเล่นงานเธออยู่ เธอพยายามขยับตัวเพื่อลุกขึ้น แต่ก็ยังหนักอึ้ง“เจ้าขา…” เสียงทุ้มคุ้นเคยดึงความสนใจเธอ ร่างสูงเดินกลับเข้ามาในห้อง สายตาคมจ้องเธออย่างเป็นห่วง“พี่เมฆ…” เธอพึมพำเบา ๆ พยายามส่งยิ้มให้เขา“เจ้าขาเลยอดกินข้าวเลย”ปรเมศก์เดินมานั่งลงข้างเตียง สีหน้าของเขายังเรียบนิ่ง แต่แฝงความรู้สึกหลากหลาย“พี่บอกให้มาโรงพยาบาลตั้งหลายวันแล้วก็ไม่มา เกือบทำให้เจ้าขากับเจ้าตัวเล็กเป็นอันตรายแล้วเห็นไหม” เสียงของเขาไม่ได้ดุ แต่กลับทำให้เธอรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม“เจ้าตัวเล็ก?” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ มือเล็กเลื่อนมาสัมผัสหน้าท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว“เจ้าขาท้องหรอคะ?” น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความสั่นไหว“อืม… ห้าสัปดาห์แล้ว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตากลับทอดอ่อนลง“พี่เมฆโกรธหรือ
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 28 : เลื่อนตำแหน่งเป็นเมีย (1)
ปรเมศก์ชะงัก ร่างสูงก้มลงมองใบหน้าของชุติมณณ์อย่างไม่อยากเชื่อหู เธอเอ่ยคำพูดนั้นออกมาทั้งที่ยังซุกอยู่บนบ่าของเขา ดวงตากลมโตเปียกชื้นจากหยาดน้ำตาแต่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ฝ่ามือใหญ่จับสะโพกเล็กไว้แน่นราวกับกลัวเธอจะหลุดลอยไป“ฮึก พี่เมฆ เจ้าขาเจ็บ” เธอสะอื้นเบา ๆ เขาผ่อนแรงออกจากสะโพกเล็กน้อย“อย่าเอ่ยคำนี้ออกมาง่าย ๆ” ปรเมศก์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ในใจกลับปั่นป่วนด้วยความโกรธและผิดหวัง เขาพยายามกดความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ ไม่อย่างนั้นร่างเล็กบนตักอาจจะหวาดกลัวได้ร่างเล็กหายใจสะอื้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด“เพราะเจ้าขาไม่อยากเป็นภาระของพี่เมฆ… เจ้าขารู้ว่าพี่เมฆรวยมาก แต่นั่นคือเงินที่มาจากการทำงานของพี่เมฆ ไม่ควรต้องมาจ่ายไปกับหนี้สินของครอบครัวเจ้าขาแบบนี้…”ดวง
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 27 : เรา… เลิกกันเถอะ (2)
“อืม… เจ้าขา ถ้าทำแบบนี้เดี๋ยวพี่จะทนไม่ไหวนะ” เขาครางเบา ๆ ในลำคอ ในแววตาเต็มไปด้วยความปารถนา“พอดมพี่เมฆแล้ว เจ้าขารู้สึกมีแรงขึ้นเลยค่ะ” เธอเอ่ยยิ้ม ๆเขาหัวเราะเบาๆ “เห็นพี่เป็นยาดมว่างั้น”เมื่อกลับมาถึงบ้าน ชุติมณณ์หันไปขอบคุณสุทินด้วยความซาบซึ้งใจ“วันนี้ขอบคุณมากนะคะพี่สุทิน”“ไม่เป็นอะไรครับ” สุทินยิ้มตอบอย่างเอ็นดูปรเมศก์ที่รออยู่หน้าประตู มองใบหน้าซีดเซียวและท่าทางอ่อนแรงของร่างเล็กด้วยความห่วงใย แต่ในดวงตาคมยังแฝงความสงสัยบางอย่าง เมื่อคิดถึงท่าทีของเธอในช่วงที่ผ่านมา“เจ้าขาหิวแล้ว เข้าไปทานข้าวกันเถอะค่ะ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยงเลย” เธอเอ่ยชวนเขาพลางเดินเข้าไปจับมือหนาไว้แน่น“พี่เมฆได้พักบ้างหรือยังคะ”“หลับมาบนเครื่องแล
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 27 : เรา… เลิกกันเถอะ (1)
เวลาผ่านไปจนครบชั่วโมง เสียงโหวกเหวกจากเสี่ยย้งก็ดังลั่นจากหน้าบ้านอีกครั้ง“เห้ย! ครบชั่วโมงแล้ว พวกมึงไปพาตัวนังหนูนั่นออกมา กูเบื่อจะรออยู่ที่นี่แล้ว”ร่างเล็กกุมมือตัวเองแน่นด้วยความกังวล ระยะทางจากที่นี่ถึงบ้านของปรเมศก์ไม่มีทางไปกลับทันในหนึ่งชั่วโมง เธอได้แต่ภาวนาว่าสุทินจะหาทางช่วยเหลือทางอื่นได้ แต่ถ้าทำไม่ได้ เธอคงต้องยอมไปกับเสี่ยย้งเพื่อจบปัญหาให้มารดาก่อนร่างเล็กเดินออกจากบ้านเงียบ ๆ ด้วยตัวเอง ดวงตากลมโตหันมองมารดาเพียงแวบเดียวด้วยความเจ็บปวดที่ต้องเก็บซ่อนไว้หากว่าเป็นเจ้านาง แม่คงไม่มีวันปล่อยน้องไปกับเสี่ยย้งแบบนี้ใช่ไหมคะ…เธอสูดลมหายใจลึก ตัดสินใจยืนหยัดอย่างเข้มแข็ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“ไม่ต้องพังรั้วเข้ามาค่ะ ฉันจะออกไปกับเสี่ยย้งเอง แต่ไม่ว่าจะชดใช้เสี่ยด้วยเงิน หรือชดใช้ด้วยตัวฉัน ขอเพียงให้เสี่ยเซ็นส
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 26 : หนี้นอกระบบ
เช้าวันถัดมา…แม้จะยังรู้สึกอ่อนเพลีย แต่ชุติมณณ์ลุกขึ้นแต่เช้าและเตรียมตัวไปหามารดาด้วยความตั้งใจ เธอแต่งหน้าเบาๆ ให้ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ก่อนจะเก็บข้าวของแล้วเดินลงไปชั้นล่าง ตั้งใจจะไม่รบกวนสุทินให้ไปส่ง แต่คนขับรถของปรเมศก์ไม่ยอมให้เธอไปคนเดียว“คุณเมฆสั่งไว้ครับ ว่าถ้าคุณเจ้าขาจะออกไปไหน ให้ผมเป็นคนขับรถไปส่งเท่านั้น”ใบหน้าน่ารักพยักหน้าอย่างจำยอม“ก็ได้ค่ะพี่สุทิน รบกวนพาเจ้าขาไปบ้านแม่หน่อยนะคะ”สุทินไปเตรียมรถตามคำสั่ง ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงทาวน์เฮาส์หลังเล็กชั้นเดียว เมื่อเขาจอดรถริมถนนหน้า ซอยและเดินมาเปิดประตูให้เธอ ใบหน้าของเขาก็ฉายแววกังวล“พี่สุทินรอที่รถก็ได้นะคะ”“ไม่ได้ครับ ถ้ามาที่นี่ คุณเมฆบอกไว้ว่าไม่ให้คุณเจ้าขาเข้าไปคนเดียว”ชุติมณณ์อดถอนหายใจไม่ได้กับความเป็นห่วงจนเกินเบอร์ของปรเมศก์ แต่เธอก็ยอมเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน เมื่อมาถึง สภาพรอบบ้านที่เละเทะจากการถูกรื้อค้นทำให้เธอตกใจและรีบผลักประตูเข้าไปด้านในทันที“สวัสดีค่ะแม่” เธอยกมือไหว้มารดาที่นั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเครียดจนเห็นได้ชัดชลดาเหลือบมองบุตรสาวเพียงแวบเดียวก่อนจะหันไปทางอื่น ชุติมณณ์เห็นท่าทีแบบนั้นก
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(2)
ซวยแล้วไง ยัยเจ้าขา ทำไมขี้ลืมขนาดนี้…จึงตัดสินใจใส่แมสผ้าปิดบังใบหน้าที่เริ่มบวมลงมาจากชั้นบน ก่อนเดินเข้าครัวไปหาพี่อนงค์อีกครั้งเพื่อขอยาแก้แพ้“พี่อนงค์จ๋า ที่บ้านมียาแก้แพ้ไหมคะ”“ว๊าย คุณเจ้าขา ทำไมหน้าเป็นอย่างนี้คะ” เมื่ออนงค์เห็นดวงตากลมที่บวมจนใกล้จะปิดก็อ
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(1)
รถ MPV คันหรูแล่นเข้าสู่โครงการบ้านจัดสรรระดับหรูที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ชุติมณณ์รู้ดีว่าราคาของบ้านในโครงการนี้เริ่มต้นไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านบาท เพราะเป็นหนึ่งในโครงการของสว่างวงศ์กรุ๊ปที่เธอทำงานอยู่ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าปรเมศก์ ระดับเจ้านายของเธอ จะเลือกใช้ชีวิตในแบบบ้านที่เล็กที่สุดของโครงกา
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทนำ : จุดเริ่มต้นของความเป็นติ่ง
เช้าวันสำคัญในชีวิต… “สวัสดีค่ะ คุณชุติมณณ์ใช่ไหมคะ” เสียงเรียบแต่เป็นทางการดังขึ้นจากหนึ่งในคณะกรรมการ ดวงตากลมโตของชุติมณณ์เผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย แม้เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของเธอที่ สว่างวงศ์กรุ๊ป บริษัทขนาดใหญ่ที่มีอาณาจักรธุรกิจครอบคลุมตั้งแต่ห้างสรรพสินค้า โรงแ
บอสขา... เจ้าขามาอ่อย บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (2)
“ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อยปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพัก
You May Also Like
คลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์229.6K viewsรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา62.5K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.5K viewsเศรษฐีสาวขอเอาคืน
เกาลัดไม่หวาน81.9K viewsชายาเอกผู้พลิกแผ่นดิน
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์231 viewsซัมเมอร์ร้อนคุณอาคลั่งรัก
จินต์พิชา78 viewsคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile139 views35 น่ากินที่สุด
นรกสร้าง86 views
