บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (1)

ขณะอุ้มร่างเล็กที่ตัวเบาหวิวในอ้อมแขน ปรเมศก์เอ่ยเสียงทุ้มหนักแน่นกับอัมพรที่เดินตามหลังมา

“บอกสุทินให้เอารถมารอหน้าร้าน เดี๋ยวผมจะไปส่งพนักงานคนนี้เอง”

แม้จะประหลาดใจอย่างมาก แต่อัมพรก็ยึดคติว่า เรื่องของเจ้านาย ลูกน้องไม่ยุ่ง

เธอจึงต่อสายหาคนขับรถทันที ไม่นานนักสุทินก็มาถึงด้วยรถ MPV หรู ที่ค่าตัวไม่น้อยกว่าสี่ล้าน รวมชุดแต่ง VIP ภายในอีกล้านสอง ซึ่งเธอทราบราคาแน่นอนเพราะเป็นคนจัดการทุกอย่างให้เจ้านาย

แม้กระทั่งสุทินเองยังแปลกใจที่วันนี้ได้เห็นเจ้านายของตนเองอุ้มหญิงสาวแปลกหน้า แต่เขาก็ไม่แสดงท่าทีใดๆ ปรเมศก์อุ้มชุติมณณ์ขึ้นรถโดยไม่สนใจสายตาของใคร ร่างเล็กที่แม้จะมึนเมาแต่กลับเหมือนมีสัมผัสรู้ เมื่อจะถูกวางลงที่เบาะ เธอกลับกอดคอเขาแน่น ไม่ยอมปล่อย

อัมพรที่ยืนดูอยู่ถึงกับลอบปาดเหงื่อ กลัวว่าเจ้านายจะหมดความอดทนแล้วโยนร่างเล็กออกจากรถแทน

แต่ผิดคาด ปรเมศก์กลับยอมให้เธอนั่งบนตักของเขาแทน ทำเอาอัมพรต้องรีบหลบออกไป ไม่อยากขัดจังหวะ เป็นกว้างขวางคอเจ้านาย

“พี่พรคิดว่า เจ้าขาไม่น่ามาคนเดียว อาจจะมากับเดอะแกงค์ของเขา เดี๋ยวพี่ขอตัวไปเก็บศพคนอื่นๆ ก่อนนะคะ” กล่าวจบก็ปิดประตูรถยนต์ให้เสร็จสรรพ

ปรเมศก์ก้มลงมองใบหน้าน่ารักที่กำลังซบอกเขา ความรู้สึกอยากฟัดแก้มยุ้ยๆ ของเธอเกิดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ สุทินที่เข้าประจำที่หลังพวงมาลัยเหลือบตามองเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามขึ้น

“คุณเมฆจะให้ไปส่งเธอที่ไหนครับ”

ปรเมศก์เขย่าตัวคนที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนเบาๆ แล้วเอ่ยเรียกชื่อเธอตามที่ได้ยินจากอัมพร

“เจ้าขา จะให้ไปส่งที่ไหน”

ชุติมณณ์ที่ยังไม่ถึงกับขาดสติปรือดวงตาขึ้น เธอมองเขาอย่างมึนงง ก่อนพึมพำออกมาอย่างอ่อนหวาน

“อ่า… ทำไมภาพนี้ยังอยู่”

แล้วก็กอดเขาแน่นขึ้น “ทำไมบอสอยู่ใกล้เจ้าขาจังเลยคะ…”

น้ำเสียงออดอ้อน กวนหัวใจของปรเมศก์ให้สั่นไหว ยิ่งได้ยินเขายิ่งต้องกลับมือแน่นไม่ให้ตนเองก้มลงไปฟัดคนในอ้อมแขน

ราวกับลืมตัว เธอยิ้มเคลิ้มก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้แล้วดมกลิ่นที่ซอกคอเขาเบาๆ

“หอมด้วย…” เสียงเธอพึมพำราวกับอยู่ในความฝัน

ปรเมศก์ข่มใจอย่างสุดความสามารถ เขาถามเสียงเรียบ

“บ้านคุณอยู่ที่ไหน ผมจะไปส่ง”

สุทินที่สังเกตเห็นเหตุการณ์จึงเอ่ยขึ้น

“มีผ้าเย็นอยู่ในตู้เย็นเล็กนะครับ”

ปรเมศก์พยักหน้า แล้วพยายามเอื้อมไปหยิบผ้าเย็นในตู้เย็นขนาดเล็กภายในรถอย่างยากลำบาก เพราะมี ‘ลูกแมวตัวใหญ่’ เกาะอยู่บนตัก ขณะที่โน้มตัวลงไปเพื่อหยิบของ ใบหน้าของเขาก็ใกล้กับแก้มของเธอ

ดวงตากลมโตที่ปรืออยู่ตลอด มองแก้มขาวเนียน ที่อยู่ชิด อย่างเป็นประกาย

ในฝันเราจะทำอะไรก็ได้นินา…

“เจ้าขา… ขอออ หอมแก้มบอส หน่อยนะคะ”

ฟอดดดด~ แรงจูบหนักๆ ที่แก้มขาวของเขาทำให้ปรเมศก์ตกตะลึง เขารีบหยิบผ้าเย็นมาเช็ดตามใบหน้าของเธอ

ความเย็นของผ้าเริ่มดึงสติของชุติมณณ์กลับมา เธอลืมตาขึ้นเต็มตาแล้วมองไปรอบๆ อย่างตกใจ เมื่อพบว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องน้ำ ไม่ได้นอนที่ห้องพัก และยังนั่งอยู่บนตักของท่านรองอีกด้วย “ท่านรอง” เธอดีดตัวขึ้นจากตักเขาอย่างรวดเร็ว

“เมื่อกี้เจ้าขาไม่ได้ฝันไปหรือคะ” นิ้วเรียวเล็กหยิกแก้มตนเองอย่างแรง จนปรเมศก์ต้องมาจับข้อมือที่กำลังประทุษร้ายตัวเองออก

“พอแล้ว ตอนนี้ก็บอกมาได้แล้วว่าบ้านอยู่ไหน” น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยขึ้น มันเรียบนิ่งพอกันกับสีหน้าของเขาในยามนี้ ซึ่งเธอมองไม่ออกว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน โกรธ โมโห หรืออยากจะจับเธอถ่วงน้ำกันแน่

ชุติมณณ์กวาดตาไปรอบๆ อีกครั้ง เมื่อความทรงจำเหตุการณ์ก่อนหน้าทั้งหมดกลับมา เธอลงนั่งกับพื้นรถทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ ท่านรอง เจ้าขากลับเองได้… ขอโทษที่ เอ่อ… ลวนลามท่านรองนะคะ” พูดจบเธอก็เอื้อมมือไปเปิดประตู แต่กลับถูกปรเมศก์คว้าข้อมือไว้

“บ้านอยู่ไหน เดี๋ยวไปส่ง สุทินออกรถ” เขาไม่ต้องการฟังคำปฏิเสธ

ชุติมณณ์จำต้องนั่งลงข้างๆ อย่างเจียมตัว

“ไปซอยอินทามระนะคะ”