首頁 / โรแมนติก / บอสขา... เจ้าขามาอ่อย / บทที่ 36 : บอสขา…เจ้าขามาอ่อย (2)

分享

บทที่ 36 : บอสขา…เจ้าขามาอ่อย (2)

作者: ToBeAlone
last update publish date: 2026-10-25 11:00:29

“ข่าวลืออะไ

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP
已鎖定章節

最新章節

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 36 : บอสขา…เจ้าขามาอ่อย (2)

    “ข่าวลืออะไรคะ”“ฉันเล่าๆ” ไปรยารีบออกตัว“เมื่อสัปดาห์ก่อนมีประชุมเกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่ คนที่เข้าประชุมเขาออกมาเม้าท์กัน ว่าสินค้ามันมีปัญหาวัสดุไม่ได้คุณภาพ หน้าท่านรองนี่เหมือนมีเมฆดำปกคลุมตลอดเวลา อยู่ๆ ท่านรองก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเล่ากันว่า พอดูเสร็จท่านรองก็หลุดยิ้มออกมา จากนั้นบรรยากาศในห้องประชุมก็เปลี่ยนไป ท่านรองให้โอกาสฝ่ายผลิตไปจัดการปัญหาโดยไม่ต่อว่าสักคำ มีคนใจกล้าถามท่านรองในที่ประชุมว่า…” ไปรยาหยุดพูดให้เรื่องราวดูน่าตื่นเต้น“ว่าอะไรแก” เธอที่ลุ้นกับเรื่องเล่า เร่งให้เพื่อนพูดต่อ“ผู้จัดการฝ่ายการผลิตที่เป็นญาติห่างๆ ของท่านรอง ถามว่า… มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าคะ แกรู้ไหมว่าท่านรองตอบว่าอะไร”เธอพยายามนึกภาพของเขาในบรรยากาศห้องประชุม แต่ก็นึกไม่ออก เพราะไม่เคยมีโอกาสได้เข้าประชุมร่วมกับผู

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 36 : บอสขา…เจ้าขามาอ่อย(1)

    แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องพัก ชุติมณณ์ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าฝ้ายสีหวานกำลังวิดีโอคอลกับชลดา มารดาของเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนหน้าบ้าน หลังจากเพิ่งทำกายภาพบำบัดเสร็จ ใบหน้าของชลดาเปื้อนเหงื่อเล็กน้อย แต่ยังคงเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“วันนี้แม่เป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามเสียงใส ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความห่วงใย“ดีขึ้นแล้วจ้ะลูก อิงอรเขาดูแลแม่ดีมาก เจ้าขาไม่ต้องห่วง” ชลดาตอบพลางส่งยิ้มอบอุ่นนับจากวันผ่าตัดใหญ่เมื่อสองเดือนก่อน การฟื้นตัวของมารดาเธอเป็นไปได้ดีมาก อาการอ่อนแรงที่แขนขาซีกขวาค่อยๆ ดีขึ้นด้วยการทำกายภาพบำบัดต่อเนื่อง ปรเมศก์จัดการซื้อบ้านชั้นเดียวหลังใหม่ที่มีสนามหญ้ากว้างๆ เพื่อความสะดวกสบายในการทำกายภาพบำบัดของแม่ยายโดยเฉพาะการป่วยครั้งนี้ทำให้ชลดาเข้าใจชีวิตมากขึ้น ชั่วขณะหนึ่งก่อนที่เธอจะหมดสติ ภาพในอดีตต่างๆ ที่เคยทำร้ายบุตรสาวคนโตย้อนกลับเข้ามาคล

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 35 : รักของเรา

    “คุณเจ้าขา ระวังล้มนะคะ” เสียงเตือนของ ปัณวีร์ หรือแนน บอดี้การ์ดสาวดังขึ้นเบื้องหลังร่างเล็กชะลอเท้าลงเล็กน้อย แต่หัวใจกลับเต้นระส่ำไปไกลถึงหน้าห้องผ่าตัดแล้ว แม้จะลดความเร็วในการก้าวเดิน แต่ความกังวลในใจกลับเร่งรัดให้เธอก้าวต่อไปอย่างรวดเร็วเมื่อมาถึงหน้าห้องผ่าตัด ดวงตาเธอก็สะดุดกับร่างของ ชิชานันท์ น้องสาวที่กำลังเดินวนไปมาด้วยท่าทีร้อนรนอยู่ที่หน้าประตู ความห่วงใยพุ่งพล่านจนชุติมณณ์ไม่อาจหยุดยั้งตัวเอง เธอเร่งวิ่งเข้าไปหาโดยลืมความเหนื่อยล้าของร่างกาย“เจ้านาง แม่เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความร้อนรน แม้จะหอบเล็กน้อยชิชานันท์หยุดเดิน มองพี่สาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล แต่เธอก็ยังคงสังเกตเห็นบางอย่างในตัวพี่สาวที่ดูแปลกไป ทว่าในเวลานี้เธอไม่มีเวลามาคิดให้มากความ จึงรีบสลัดความคิดนั้นออกไป“หมอเอาเอกสารมาให้เซ็นเมื่อก

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 34 : เครื่องฟอกอากาศ

    หลังจากผ่านพ้นเรื่องราววุ่นวายที่จิรัฐติกาลพยายามก่อขึ้นเพื่อทำลายชื่อเสียง ชีวิตของชุติมณณ์ก็ดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบสุขอีกครั้ง หากไม่นับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมารดาที่ยังคงห่างเหิน ราวกับมีเงามืดเล็ก ๆ คอยกดทับหัวใจ แต่เธอยังโชคดีที่มี ชิชานันท์ น้องสาวผู้เป็นเหมือนสะพานเชื่อม ส่งข่าวเกี่ยวกับมารดามาให้เธอรับรู้ แม้จะไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้เธอรู้ว่ามารดายังคงสบายดีน้องสาวของเธอโตขึ้นมากจากการต้องเผชิญปัญหาเรื่องหนี้นอกระบบ ชิชานันท์เริ่มต้นทำงานพิเศษเพื่อหาเงินด้วยตัวเอง แม้เธอจะภูมิใจในความพยายามของน้องสาว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารลึก ๆ กับความเหน็ดเหนื่อยที่ชิชานันท์ต้องเผชิญปรเมศก์กลับมองต่างออกไป เขาแนะนำให้เธอคอยดูแลน้องสาวอยู่ห่าง ๆ เพื่อให้อุปสรรคในชีวิตกลายเป็นบทเรียนสำคัญที่จะทำให้ชิชานันท์แข็งแกร่งและเติบโตขึ้นสำหรับตัวเธอเอง การลาออกจากงานประจำทำให้บทบาทในชีวิตเปลี่ยนไป เธอมี

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 33 : ปกป้องคนรัก(2)

    “ตัวก็เล็กแค่นี้ แต่ทำให้พี่หลงจนไปไหนไม่ได้แล้วครับ”ความอ่อนโยนในสายตานั้นหายไปทันทีที่เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ท่าทางเปลี่ยนกลับเป็นเยือกเย็นดุดัน เขาก้าวออกจากห้องทำงาน เตรียมไปจัดการ คนที่กล้าสร้างปัญหาให้กับความสุขสงบของคนรักห้องประชุมเล็กจิรัฐติกาลเดินไปมาด้วยท่าทางกระวนกระวาย แต่เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นนอกห้อง ความวิตกในแววตาเธอเปลี่ยนเป็นพยายามสงบนิ่ง เธอพาตัวเองกลับไปนั่งอย่างสง่างามราวนางพญา เมื่อประตูถูกเปิดออกร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา ตามด้วยเลขาส่วนตัวอย่างอัมพร และประจักษ์ที่เดินตามมาด้วยท่าทางเคร่งขรึม เขานั่งลงที่หัวโต๊ะ ดวงตาคมไม่แม้แต่จะปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า“คุณทำแบบนี้กับแอ๋มทำไมคะ” เสียงของจิรัฐติกาลพยายามคงความมั่นคง“ผมทำหรือ” เสียงเยือกเย็นและแววตาคมกริบของปรเมศก์ตอกกลับ จนหญ

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 33 : ปกป้องคนรัก(1)

    สัมผัสอ่อนโยนที่ซุกซนแทรกผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบางเบา ค่อย ๆ ลูบไล้ไต่จากหน้าท้องแบนราบขึ้นสู่ทรวงอกอวบอิ่ม แรงสะกิดแผ่วเบาที่ยอดอกทำให้ร่างเล็กที่กำลังหลับใหลในความสุขเริ่มรู้สึกตัว“อื้อ~ ทำอะไรคะ… เจ้าขาง่วง” เสียงงัวเงียดังขึ้น พร้อมการพลิกตัวหนีสัมผัสที่รุกเร้าอย่างไม่ทันตั้งตัว“ก็นอนต่อสิครับ” เสียงทุ้มแสนอบอุ่นกระซิบชิดข้างใบหู ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบหนัก ๆ ลงบนริมฝีปากนุ่มมือเล็กยกขึ้นดันใบหน้าของเขาออกทันที“เจ้าขายังไม่ได้แปรงฟันเลย ไม่เอาค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่นเขายิ้มขัน ก่อนกระซิบตอบเบา ๆ“สำหรับพี่… เจ้าขาหอมตลอดครับ”ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้น พร้อมกับใบหน้าน่ารักที่ประดับรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มที่สองข้างแก้ม“พี่เมฆทำให้เจ้าขาคิดว่า ถ้าโปรโมชั่นของพี่เมฆหมด

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(1)

    รถ MPV คันหรูแล่นเข้าสู่โครงการบ้านจัดสรรระดับหรูที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ชุติมณณ์รู้ดีว่าราคาของบ้านในโครงการนี้เริ่มต้นไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านบาท เพราะเป็นหนึ่งในโครงการของสว่างวงศ์กรุ๊ปที่เธอทำงานอยู่ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าปรเมศก์ ระดับเจ้านายของเธอ จะเลือกใช้ชีวิตในแบบบ้านที่เล็กที่สุดของโครงกา

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทนำ : จุดเริ่มต้นของความเป็นติ่ง

    เช้าวันสำคัญในชีวิต… “สวัสดีค่ะ คุณชุติมณณ์ใช่ไหมคะ” เสียงเรียบแต่เป็นทางการดังขึ้นจากหนึ่งในคณะกรรมการ ดวงตากลมโตของชุติมณณ์เผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย แม้เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของเธอที่ สว่างวงศ์กรุ๊ป บริษัทขนาดใหญ่ที่มีอาณาจักรธุรกิจครอบคลุมตั้งแต่ห้างสรรพสินค้า โรงแ

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (2)

    “ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อยปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพัก

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (1)

    ขณะอุ้มร่างเล็กที่ตัวเบาหวิวในอ้อมแขน ปรเมศก์เอ่ยเสียงทุ้มหนักแน่นกับอัมพรที่เดินตามหลังมา“บอกสุทินให้เอารถมารอหน้าร้าน เดี๋ยวผมจะไปส่งพนักงานคนนี้เอง”แม้จะประหลาดใจอย่างมาก แต่อัมพรก็ยึดคติว่า เรื่องของเจ้านาย ลูกน้องไม่ยุ่งเธอจึงต่อสายหาคนขับรถทันที ไม่นานนักสุทินก็มาถึงด้วยรถ MPV หรู ที่ค่าตั

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status