Home / โรแมนติก / บอสขา... เจ้าขามาอ่อย / บทที่ 1 : ความเมาเป็นเหตุ(2)

Share

บทที่ 1 : ความเมาเป็นเหตุ(2)

Author: ToBeAlone
last update publish date: 2026-05-10 11:35:06

“จะให้ท่านรองโดยสารลิฟต์ขึ้นมาก่อนโดยสวัสดิภาพอ่ะสิคะ” ชุติมณณ์ตอบด้วยเสียงใสจนบรรยากาศดูมีชีวิตชีวาขึ้น

ปรเมศก์อดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อฟังบทสนทนานั้น เขาไม่คิดมาก่อนว่าพนักงานที่มีท่าทีอารมณ์ดีและฮัมเพลงอย่างร่าเริงในลิฟต์ จะกลายเป็นคนที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในแผนกบริหารคลายลงได้มากขนาดนี้ จากบทสนทนาที่ได้ฟัง เขาคิดว่าพนักงานสาวคนนี้คงไม่พ้นเป็นหนึ่งในแฟนคลับของเขาแน่ๆ ทั้งน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและความน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติ

ปรเมศก์ยืนฟังอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจกลับเข้าห้องทำงานโดยไม่รบกวนบทสนทนาของคนอื่น ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มบางๆ ที่เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก ว่าครั้งหน้าหากได้พบเธออีก จะยังคงทำหน้าตาเคร่งขรึมได้อย่างเดิมหรือไม่

เย็นวันนั้น หลังเลิกงาน ชุติมณณ์กับเพื่อนๆ ในแผนกมีนัดกันออกไปฉลองที่ร้านชาบู เพื่อยินดีให้กับ “เจ้ส้มโอ” หรือศรรัณย์ เพื่อนหนุ่มที่แม้ร่างกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง

หลังจากนั้นพวกเขาตั้งใจไปร้องคาราโอเกะกันต่อเพื่อสนุกให้เต็มที่ โดยทั้งสองร้านเป็นร้านในเครือบริษัท ซึ่งพนักงานจะได้รับส่วนลดพิเศษสิบเปอร์เซ็นต์ มากกว่าลูกค้าที่ทำสมาชิกเสียอีก

ชุติมณณ์จับไมค์ร้องเพลงคู่กับไปรยา หรือมิวกี้ เพื่อนร่วมรุ่นที่เข้ามาทำงานพร้อมกัน ทั้งคู่สนุกกันสุดเหวี่ยง จนเพื่อนๆ เริ่มหันมาคะยั้นคะยอให้เธอดื่มเบียร์เพิ่มขึ้น

“ดื่มอีกกกก” ไปรยายุอย่างสนุกสนาน

ชุติมณณ์ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง

“ฉันไม่ไหวแล้ว มิ้วกี้ ปกติไม่ค่อยดื่มนะ…”

แต่เจ้ส้มโอไม่ปล่อยให้เธอหลุดรอดไปง่ายๆ เขายื่นแก้วเบียร์ชนพร้อมแกล้งบังคับ

“ยัยเจ้าขา ดื่มเดี๋ยวนี้ หมดแก้ววว”

เมื่อทนการคะยั้นคะยอไม่ไหว เบียร์แก้วแล้วแก้วเล่าก็ถูกเทลงท้อง จนร่างเล็กเริ่มโงนเงนไปมา ชุติมณณ์เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถประคองสติได้ เธอเลยขอไปห้องน้ำ โดยตั้งใจว่าจะตีเนียนหนีกลับก่อน แล้วค่อยส่งข้อความบอกเพื่อนร่วมงาน

เธอเดินเซเล็กน้อยออกจากห้องคาราโอเกะ พยายามหาทางไปห้องน้ำที่เคยจำได้ แต่ทุกย่างก้าวกลับรู้สึกคดเคี้ยวและยาวนานอย่างประหลาด จนกระทั่งเดินไปชนเข้ากับชายคนหนึ่งเข้า

“ขอโทษค่ะ…” น้ำเสียงอ้อแอ้ดังขึ้น พร้อมกับที่เธอพยายามประคองตัวเองให้ยืนตรงและถอยไปพิงกำแพงทางเดินเพื่อให้อีกฝ่ายผ่านไป

ปรเมศก์เพิ่งเสร็จจากการเจรจากับลูกค้า เขาก้าวออกมาจากห้องรับรอง VIP และสายตาก็ไปสะดุดกับชุติมณณ์ที่ยืนโซเซอยู่ ดวงตาคมของเขาอ่อนลงด้วยความเอ็นดูเมื่อจำได้ว่าเธอคือพนักงานที่พบในตอนเช้า แต่ตอนนี้กลับอยู่ในสภาพที่เมามายอย่างเห็นได้ชัด

“ทำไมไม่เดินไปสักทีคะ เจ้าขาปวดฉี่” เธอเงยหน้ามองเขา

ดวงตากลมโตฉ่ำไปด้วยความพร่าเลือน สร้างความรู้สึกอ่อนโยนในใจเขาอย่างบอกไม่ถูก ปรเมศก์ยังไม่ทันจะพูดอะไร รอยยิ้มเคลิ้มๆ ของเธอก็ปรากฏขึ้น ก่อนที่ร่างเล็กจะเอนซบลงที่อกของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง เหมือนกับว่าเขาคือที่พึ่งเดียวในขณะนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ใบหน้าเล็กน่ารักพร้อมแก้มยุ้ยๆ ของเธอยังปัดป่ายไปทั่วอกและลำคอของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ จมูกของเธอฟุตฟิตสูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากเขา ราวกับว่ากำลังค้นหาความอบอุ่นและปลอดภัย

“ฮือ… ถ้ารู้ว่าเมาแล้วจะได้เห็นภาพหลอนเป็นท่านรอง เจ้าขาจะเมาบ่อยๆ เลยค่ะ…” เธอพึมพำอย่างพอใจ และเอื้อมมือโอบรอบเอวเขาไว้แน่นราวกับกลัวจะหลุดหายไป

อัมพร เลขาคนสนิทของปรเมศก์ที่เพิ่งตามออกมาจากห้องรับรอง มองสภาพของชุติมณณ์แล้วรีบเข้ามาเพื่อแยกเธอออกจากเจ้านาย แต่ก็ถูกปรเมศก์ส่งสัญญาณมือให้หยุดไว้

เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กอย่างอ่อนโยน

“จะไปไหนหรือครับ”

ชุติมณณ์สะดุ้งเล็กน้อย ย่นคอหนีเสียงที่ใกล้เกินไป ก่อนจะพึมพำตอบด้วยความเมา

“เจ้าขาอยากไปห้องน้ำ…” ร่างเล็กเริ่มเซจนเหมือนจะล้มเข้าไปทุกที

ปรเมศก์มองท่าทางที่เหมือนลูกแมวของเธออย่างเอ็นดู ก่อนจะช้อนร่างเล็กขึ้นในอ้อมแขน พาร่างเล็กไปยังห้องน้ำหญิง

อัมพรที่เดินตามมองเจ้านายด้วยความแปลกใจ เพราะปรเมศก์เป็นคนที่ค่อนข้างเคร่งครัดและรักษาระยะห่างกับพนักงานเป็นอย่างมาก

เมื่อถึงหน้าห้องน้ำ เขาส่งชุติมณณ์ให้อัมพรดูแล แต่ผ่านไปไม่นาน อัมพรก็เดินออกมาพร้อมสีหน้าเจื่อนๆ

“เอ่อ…บอสคะ ยัยหนูเจ้าขา คอพับไปแล้วค่ะ พี่พาออกมาไม่ไหว”

ปรเมศก์ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับ เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำหญิงและพบชุติมณณ์นั่งพิงผนังข้างอ่างล้างมือ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อด้วยความเมา แก้มยุ้ยๆ ดูน่ารักและไร้เดียงสา จนทำให้เขารู้สึกว่าน่าทะนุถนอมอย่างบอกไม่ถูก

เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอแล้วอุ้มร่างเล็กขึ้นมาอีกครั้ง ชุติมณณ์ปรือตาขึ้นมองเขาและยิ้มอย่างเคลิ้มๆ ก่อนจะซบหน้าลงบนบ่าของเขา แขนเล็กๆ โอบรอบคอของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับลูกแมวที่ออดอ้อนเจ้าของ

ปรเมศก์รู้สึกเหมือนหัวใจโดนข่วนด้วยเล็บเล็กๆ เบาๆ ความรู้สึกหวั่นไหวแล่นเข้ามาในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ชุติมณณ์ปรือตาขึ้นอีกครั้ง มองใบหน้าเขาอย่างเบลอๆ และพึมพำ

“ต่อไปเจ้าขาจะเมาบ่อยๆ จะได้เข้าใกล้บอสแบบนี้…”

อัมพรที่ได้ยินถึงกับกุมขมับ

ยัยเจ้าขาเอ้ย ตื่นมาจะยื่นใบลาออกไหมเนี่ย…

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 36 : บอสขา…เจ้าขามาอ่อย (2)

    “ข่าวลืออะไรคะ”“ฉันเล่าๆ” ไปรยารีบออกตัว“เมื่อสัปดาห์ก่อนมีประชุมเกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่ คนที่เข้าประชุมเขาออกมาเม้าท์กัน ว่าสินค้ามันมีปัญหาวัสดุไม่ได้คุณภาพ หน้าท่านรองนี่เหมือนมีเมฆดำปกคลุมตลอดเวลา อยู่ๆ ท่านรองก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเล่ากันว่า พอดูเสร็จท่านรองก็หลุดยิ้มออกมา จากนั้นบรรยากาศในห้องประชุมก็เปลี่ยนไป ท่านรองให้โอกาสฝ่ายผลิตไปจัดการปัญหาโดยไม่ต่อว่าสักคำ มีคนใจกล้าถามท่านรองในที่ประชุมว่า…” ไปรยาหยุดพูดให้เรื่องราวดูน่าตื่นเต้น“ว่าอะไรแก” เธอที่ลุ้นกับเรื่องเล่า เร่งให้เพื่อนพูดต่อ“ผู้จัดการฝ่ายการผลิตที่เป็นญาติห่างๆ ของท่านรอง ถามว่า… มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าคะ แกรู้ไหมว่าท่านรองตอบว่าอะไร”เธอพยายามนึกภาพของเขาในบรรยากาศห้องประชุม แต่ก็นึกไม่ออก เพราะไม่เคยมีโอกาสได้เข้าประชุมร่วมกับผู

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 36 : บอสขา…เจ้าขามาอ่อย(1)

    แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องพัก ชุติมณณ์ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าฝ้ายสีหวานกำลังวิดีโอคอลกับชลดา มารดาของเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนหน้าบ้าน หลังจากเพิ่งทำกายภาพบำบัดเสร็จ ใบหน้าของชลดาเปื้อนเหงื่อเล็กน้อย แต่ยังคงเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“วันนี้แม่เป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามเสียงใส ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความห่วงใย“ดีขึ้นแล้วจ้ะลูก อิงอรเขาดูแลแม่ดีมาก เจ้าขาไม่ต้องห่วง” ชลดาตอบพลางส่งยิ้มอบอุ่นนับจากวันผ่าตัดใหญ่เมื่อสองเดือนก่อน การฟื้นตัวของมารดาเธอเป็นไปได้ดีมาก อาการอ่อนแรงที่แขนขาซีกขวาค่อยๆ ดีขึ้นด้วยการทำกายภาพบำบัดต่อเนื่อง ปรเมศก์จัดการซื้อบ้านชั้นเดียวหลังใหม่ที่มีสนามหญ้ากว้างๆ เพื่อความสะดวกสบายในการทำกายภาพบำบัดของแม่ยายโดยเฉพาะการป่วยครั้งนี้ทำให้ชลดาเข้าใจชีวิตมากขึ้น ชั่วขณะหนึ่งก่อนที่เธอจะหมดสติ ภาพในอดีตต่างๆ ที่เคยทำร้ายบุตรสาวคนโตย้อนกลับเข้ามาคล

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 35 : รักของเรา

    “คุณเจ้าขา ระวังล้มนะคะ” เสียงเตือนของ ปัณวีร์ หรือแนน บอดี้การ์ดสาวดังขึ้นเบื้องหลังร่างเล็กชะลอเท้าลงเล็กน้อย แต่หัวใจกลับเต้นระส่ำไปไกลถึงหน้าห้องผ่าตัดแล้ว แม้จะลดความเร็วในการก้าวเดิน แต่ความกังวลในใจกลับเร่งรัดให้เธอก้าวต่อไปอย่างรวดเร็วเมื่อมาถึงหน้าห้องผ่าตัด ดวงตาเธอก็สะดุดกับร่างของ ชิชานันท์ น้องสาวที่กำลังเดินวนไปมาด้วยท่าทีร้อนรนอยู่ที่หน้าประตู ความห่วงใยพุ่งพล่านจนชุติมณณ์ไม่อาจหยุดยั้งตัวเอง เธอเร่งวิ่งเข้าไปหาโดยลืมความเหนื่อยล้าของร่างกาย“เจ้านาง แม่เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความร้อนรน แม้จะหอบเล็กน้อยชิชานันท์หยุดเดิน มองพี่สาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล แต่เธอก็ยังคงสังเกตเห็นบางอย่างในตัวพี่สาวที่ดูแปลกไป ทว่าในเวลานี้เธอไม่มีเวลามาคิดให้มากความ จึงรีบสลัดความคิดนั้นออกไป“หมอเอาเอกสารมาให้เซ็นเมื่อก

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 34 : เครื่องฟอกอากาศ

    หลังจากผ่านพ้นเรื่องราววุ่นวายที่จิรัฐติกาลพยายามก่อขึ้นเพื่อทำลายชื่อเสียง ชีวิตของชุติมณณ์ก็ดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบสุขอีกครั้ง หากไม่นับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมารดาที่ยังคงห่างเหิน ราวกับมีเงามืดเล็ก ๆ คอยกดทับหัวใจ แต่เธอยังโชคดีที่มี ชิชานันท์ น้องสาวผู้เป็นเหมือนสะพานเชื่อม ส่งข่าวเกี่ยวกับมารดามาให้เธอรับรู้ แม้จะไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้เธอรู้ว่ามารดายังคงสบายดีน้องสาวของเธอโตขึ้นมากจากการต้องเผชิญปัญหาเรื่องหนี้นอกระบบ ชิชานันท์เริ่มต้นทำงานพิเศษเพื่อหาเงินด้วยตัวเอง แม้เธอจะภูมิใจในความพยายามของน้องสาว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารลึก ๆ กับความเหน็ดเหนื่อยที่ชิชานันท์ต้องเผชิญปรเมศก์กลับมองต่างออกไป เขาแนะนำให้เธอคอยดูแลน้องสาวอยู่ห่าง ๆ เพื่อให้อุปสรรคในชีวิตกลายเป็นบทเรียนสำคัญที่จะทำให้ชิชานันท์แข็งแกร่งและเติบโตขึ้นสำหรับตัวเธอเอง การลาออกจากงานประจำทำให้บทบาทในชีวิตเปลี่ยนไป เธอมี

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 33 : ปกป้องคนรัก(2)

    “ตัวก็เล็กแค่นี้ แต่ทำให้พี่หลงจนไปไหนไม่ได้แล้วครับ”ความอ่อนโยนในสายตานั้นหายไปทันทีที่เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ท่าทางเปลี่ยนกลับเป็นเยือกเย็นดุดัน เขาก้าวออกจากห้องทำงาน เตรียมไปจัดการ คนที่กล้าสร้างปัญหาให้กับความสุขสงบของคนรักห้องประชุมเล็กจิรัฐติกาลเดินไปมาด้วยท่าทางกระวนกระวาย แต่เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นนอกห้อง ความวิตกในแววตาเธอเปลี่ยนเป็นพยายามสงบนิ่ง เธอพาตัวเองกลับไปนั่งอย่างสง่างามราวนางพญา เมื่อประตูถูกเปิดออกร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา ตามด้วยเลขาส่วนตัวอย่างอัมพร และประจักษ์ที่เดินตามมาด้วยท่าทางเคร่งขรึม เขานั่งลงที่หัวโต๊ะ ดวงตาคมไม่แม้แต่จะปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า“คุณทำแบบนี้กับแอ๋มทำไมคะ” เสียงของจิรัฐติกาลพยายามคงความมั่นคง“ผมทำหรือ” เสียงเยือกเย็นและแววตาคมกริบของปรเมศก์ตอกกลับ จนหญ

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 33 : ปกป้องคนรัก(1)

    สัมผัสอ่อนโยนที่ซุกซนแทรกผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบางเบา ค่อย ๆ ลูบไล้ไต่จากหน้าท้องแบนราบขึ้นสู่ทรวงอกอวบอิ่ม แรงสะกิดแผ่วเบาที่ยอดอกทำให้ร่างเล็กที่กำลังหลับใหลในความสุขเริ่มรู้สึกตัว“อื้อ~ ทำอะไรคะ… เจ้าขาง่วง” เสียงงัวเงียดังขึ้น พร้อมการพลิกตัวหนีสัมผัสที่รุกเร้าอย่างไม่ทันตั้งตัว“ก็นอนต่อสิครับ” เสียงทุ้มแสนอบอุ่นกระซิบชิดข้างใบหู ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบหนัก ๆ ลงบนริมฝีปากนุ่มมือเล็กยกขึ้นดันใบหน้าของเขาออกทันที“เจ้าขายังไม่ได้แปรงฟันเลย ไม่เอาค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่นเขายิ้มขัน ก่อนกระซิบตอบเบา ๆ“สำหรับพี่… เจ้าขาหอมตลอดครับ”ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้น พร้อมกับใบหน้าน่ารักที่ประดับรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มที่สองข้างแก้ม“พี่เมฆทำให้เจ้าขาคิดว่า ถ้าโปรโมชั่นของพี่เมฆหมด

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(2)

    ซวยแล้วไง ยัยเจ้าขา ทำไมขี้ลืมขนาดนี้…จึงตัดสินใจใส่แมสผ้าปิดบังใบหน้าที่เริ่มบวมลงมาจากชั้นบน ก่อนเดินเข้าครัวไปหาพี่อนงค์อีกครั้งเพื่อขอยาแก้แพ้“พี่อนงค์จ๋า ที่บ้านมียาแก้แพ้ไหมคะ”“ว๊าย คุณเจ้าขา ทำไมหน้าเป็นอย่างนี้คะ” เมื่ออนงค์เห็นดวงตากลมที่บวมจนใกล้จะปิดก็อ

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (2)

    “ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อยปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพัก

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทที่ 3 : ลูกแมวเจ้าเล่ห์(1)

    รถ MPV คันหรูแล่นเข้าสู่โครงการบ้านจัดสรรระดับหรูที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ชุติมณณ์รู้ดีว่าราคาของบ้านในโครงการนี้เริ่มต้นไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านบาท เพราะเป็นหนึ่งในโครงการของสว่างวงศ์กรุ๊ปที่เธอทำงานอยู่ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าปรเมศก์ ระดับเจ้านายของเธอ จะเลือกใช้ชีวิตในแบบบ้านที่เล็กที่สุดของโครงกา

  • บอสขา... เจ้าขามาอ่อย   บทนำ : จุดเริ่มต้นของความเป็นติ่ง

    เช้าวันสำคัญในชีวิต… “สวัสดีค่ะ คุณชุติมณณ์ใช่ไหมคะ” เสียงเรียบแต่เป็นทางการดังขึ้นจากหนึ่งในคณะกรรมการ ดวงตากลมโตของชุติมณณ์เผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย แม้เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของเธอที่ สว่างวงศ์กรุ๊ป บริษัทขนาดใหญ่ที่มีอาณาจักรธุรกิจครอบคลุมตั้งแต่ห้างสรรพสินค้า โรงแ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status