บทที่ 1 : ความเมาเป็นเหตุ(2)

“จะให้ท่านรองโดยสารลิฟต์ขึ้นมาก่อนโดยสวัสดิภาพอ่ะสิคะ” ชุติมณณ์ตอบด้วยเสียงใสจนบรรยากาศดูมีชีวิตชีวาขึ้น

ปรเมศก์อดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อฟังบทสนทนานั้น เขาไม่คิดมาก่อนว่าพนักงานที่มีท่าทีอารมณ์ดีและฮัมเพลงอย่างร่าเริงในลิฟต์ จะกลายเป็นคนที่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดในแผนกบริหารคลายลงได้มากขนาดนี้ จากบทสนทนาที่ได้ฟัง เขาคิดว่าพนักงานสาวคนนี้คงไม่พ้นเป็นหนึ่งในแฟนคลับของเขาแน่ๆ ทั้งน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและความน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติ

ปรเมศก์ยืนฟังอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจกลับเข้าห้องทำงานโดยไม่รบกวนบทสนทนาของคนอื่น ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มบางๆ ที่เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก ว่าครั้งหน้าหากได้พบเธออีก จะยังคงทำหน้าตาเคร่งขรึมได้อย่างเดิมหรือไม่

เย็นวันนั้น หลังเลิกงาน ชุติมณณ์กับเพื่อนๆ ในแผนกมีนัดกันออกไปฉลองที่ร้านชาบู เพื่อยินดีให้กับ “เจ้ส้มโอ” หรือศรรัณย์ เพื่อนหนุ่มที่แม้ร่างกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง

หลังจากนั้นพวกเขาตั้งใจไปร้องคาราโอเกะกันต่อเพื่อสนุกให้เต็มที่ โดยทั้งสองร้านเป็นร้านในเครือบริษัท ซึ่งพนักงานจะได้รับส่วนลดพิเศษสิบเปอร์เซ็นต์ มากกว่าลูกค้าที่ทำสมาชิกเสียอีก

ชุติมณณ์จับไมค์ร้องเพลงคู่กับไปรยา หรือมิวกี้ เพื่อนร่วมรุ่นที่เข้ามาทำงานพร้อมกัน ทั้งคู่สนุกกันสุดเหวี่ยง จนเพื่อนๆ เริ่มหันมาคะยั้นคะยอให้เธอดื่มเบียร์เพิ่มขึ้น

“ดื่มอีกกกก” ไปรยายุอย่างสนุกสนาน

ชุติมณณ์ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง

“ฉันไม่ไหวแล้ว มิ้วกี้ ปกติไม่ค่อยดื่มนะ…”

แต่เจ้ส้มโอไม่ปล่อยให้เธอหลุดรอดไปง่ายๆ เขายื่นแก้วเบียร์ชนพร้อมแกล้งบังคับ

“ยัยเจ้าขา ดื่มเดี๋ยวนี้ หมดแก้ววว”

เมื่อทนการคะยั้นคะยอไม่ไหว เบียร์แก้วแล้วแก้วเล่าก็ถูกเทลงท้อง จนร่างเล็กเริ่มโงนเงนไปมา ชุติมณณ์เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถประคองสติได้ เธอเลยขอไปห้องน้ำ โดยตั้งใจว่าจะตีเนียนหนีกลับก่อน แล้วค่อยส่งข้อความบอกเพื่อนร่วมงาน

เธอเดินเซเล็กน้อยออกจากห้องคาราโอเกะ พยายามหาทางไปห้องน้ำที่เคยจำได้ แต่ทุกย่างก้าวกลับรู้สึกคดเคี้ยวและยาวนานอย่างประหลาด จนกระทั่งเดินไปชนเข้ากับชายคนหนึ่งเข้า

“ขอโทษค่ะ…” น้ำเสียงอ้อแอ้ดังขึ้น พร้อมกับที่เธอพยายามประคองตัวเองให้ยืนตรงและถอยไปพิงกำแพงทางเดินเพื่อให้อีกฝ่ายผ่านไป

ปรเมศก์เพิ่งเสร็จจากการเจรจากับลูกค้า เขาก้าวออกมาจากห้องรับรอง VIP และสายตาก็ไปสะดุดกับชุติมณณ์ที่ยืนโซเซอยู่ ดวงตาคมของเขาอ่อนลงด้วยความเอ็นดูเมื่อจำได้ว่าเธอคือพนักงานที่พบในตอนเช้า แต่ตอนนี้กลับอยู่ในสภาพที่เมามายอย่างเห็นได้ชัด

“ทำไมไม่เดินไปสักทีคะ เจ้าขาปวดฉี่” เธอเงยหน้ามองเขา

ดวงตากลมโตฉ่ำไปด้วยความพร่าเลือน สร้างความรู้สึกอ่อนโยนในใจเขาอย่างบอกไม่ถูก ปรเมศก์ยังไม่ทันจะพูดอะไร รอยยิ้มเคลิ้มๆ ของเธอก็ปรากฏขึ้น ก่อนที่ร่างเล็กจะเอนซบลงที่อกของเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง เหมือนกับว่าเขาคือที่พึ่งเดียวในขณะนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ใบหน้าเล็กน่ารักพร้อมแก้มยุ้ยๆ ของเธอยังปัดป่ายไปทั่วอกและลำคอของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ จมูกของเธอฟุตฟิตสูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากเขา ราวกับว่ากำลังค้นหาความอบอุ่นและปลอดภัย

“ฮือ… ถ้ารู้ว่าเมาแล้วจะได้เห็นภาพหลอนเป็นท่านรอง เจ้าขาจะเมาบ่อยๆ เลยค่ะ…” เธอพึมพำอย่างพอใจ และเอื้อมมือโอบรอบเอวเขาไว้แน่นราวกับกลัวจะหลุดหายไป

อัมพร เลขาคนสนิทของปรเมศก์ที่เพิ่งตามออกมาจากห้องรับรอง มองสภาพของชุติมณณ์แล้วรีบเข้ามาเพื่อแยกเธอออกจากเจ้านาย แต่ก็ถูกปรเมศก์ส่งสัญญาณมือให้หยุดไว้

เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กอย่างอ่อนโยน

“จะไปไหนหรือครับ”

ชุติมณณ์สะดุ้งเล็กน้อย ย่นคอหนีเสียงที่ใกล้เกินไป ก่อนจะพึมพำตอบด้วยความเมา

“เจ้าขาอยากไปห้องน้ำ…” ร่างเล็กเริ่มเซจนเหมือนจะล้มเข้าไปทุกที

ปรเมศก์มองท่าทางที่เหมือนลูกแมวของเธออย่างเอ็นดู ก่อนจะช้อนร่างเล็กขึ้นในอ้อมแขน พาร่างเล็กไปยังห้องน้ำหญิง

อัมพรที่เดินตามมองเจ้านายด้วยความแปลกใจ เพราะปรเมศก์เป็นคนที่ค่อนข้างเคร่งครัดและรักษาระยะห่างกับพนักงานเป็นอย่างมาก

เมื่อถึงหน้าห้องน้ำ เขาส่งชุติมณณ์ให้อัมพรดูแล แต่ผ่านไปไม่นาน อัมพรก็เดินออกมาพร้อมสีหน้าเจื่อนๆ

“เอ่อ…บอสคะ ยัยหนูเจ้าขา คอพับไปแล้วค่ะ พี่พาออกมาไม่ไหว”

ปรเมศก์ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับ เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำหญิงและพบชุติมณณ์นั่งพิงผนังข้างอ่างล้างมือ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อด้วยความเมา แก้มยุ้ยๆ ดูน่ารักและไร้เดียงสา จนทำให้เขารู้สึกว่าน่าทะนุถนอมอย่างบอกไม่ถูก

เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอแล้วอุ้มร่างเล็กขึ้นมาอีกครั้ง ชุติมณณ์ปรือตาขึ้นมองเขาและยิ้มอย่างเคลิ้มๆ ก่อนจะซบหน้าลงบนบ่าของเขา แขนเล็กๆ โอบรอบคอของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับลูกแมวที่ออดอ้อนเจ้าของ

ปรเมศก์รู้สึกเหมือนหัวใจโดนข่วนด้วยเล็บเล็กๆ เบาๆ ความรู้สึกหวั่นไหวแล่นเข้ามาในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ชุติมณณ์ปรือตาขึ้นอีกครั้ง มองใบหน้าเขาอย่างเบลอๆ และพึมพำ

“ต่อไปเจ้าขาจะเมาบ่อยๆ จะได้เข้าใกล้บอสแบบนี้…”

อัมพรที่ได้ยินถึงกับกุมขมับ

ยัยเจ้าขาเอ้ย ตื่นมาจะยื่นใบลาออกไหมเนี่ย…