LOGIN“ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อย
ปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้ ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพักที่ดูทรุดโทรม ไม่มีแม้แต่ รปภ. ดูแล หรือคีย์การ์ดขึ้นตึก มันต่างจากที่เขาคาดไว้มาก ปรเมศก์หันไปมองชุติมณณ์ที่ทำท่าจะเปิดประตูลงจากรถ “ทำไมถึงเลือกอยู่ที่นี่” เขาถามเสียงเรียบ “อพาร์ทเมนต์พนักงานของบริษัทก็มีให้เช่า” ถึงแม้เธอจะเป็นแค่พนักงานในตำแหน่งเล็กๆ แต่เขาก็มั่นใจว่า ฐานเงินเดือนของบริษัทเขาสูงมากพอให้เธอสามารถเลือกที่อยู่อาศัยได้ดีกว่านี้แน่ๆ ชุติมณณ์เม้มปากเล็กน้อย ก่อนตอบกลับอย่างร่าเริง “ภาระเยอะนิดนึงค่ะท่านรอง…” แล้วเธอก็ชี้นิ้วไปที่ฝูงเจ้าสี่ขาที่นอนกันเกะกะตรงหน้าทางเดินขึ้นหอ “แต่หอนี้ก็ดีนะคะ มีนั่นไง” เธอหัวเราะ “แค่เจ้าขาเปิดประตูลงไป ก็พร้อมกันประสานเสียงต้อนรับเลยค่ะ” ปรเมศก์ไม่ขำด้วย เขามองตามฝูงหมาจรจัดที่มีสภาพไม่ต่างจากเธอที่กำลังคอพับอยู่ในห้องน้ำของคาราโอเกะก่อนหน้านี้ สายตาของเขากลับมาจับจ้องที่ใบหน้าของชุติมณณ์ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเด็ดขาด “ไปเก็บเสื้อผ้าที่จำเป็นมา คืนนี้ไปกับผมก่อน” ชุติมณณ์อึ้งไปเล็กน้อย สายตาที่สุขุมและคำสั่งที่ชัดเจนของปรเมศก์ทำให้เธออึกอัก รู้ดีว่าไม่มีใครกล้าปฏิเสธคำสั่งเขาได้ง่ายๆ ยิ่งเธอเอง…ที่เป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งของเขา ยิ่งไม่มีทางปฏิเสธได้แน่ แต่จะให้ตามเขาไปง่ายๆ มันก็ไม่ใช่เรื่อง เธอสูดหายใจอย่างรวบรวมความกล้า “ได้ค่ะ ท่านรอง” ใบหน้าเล็กพยักหน้ารัวเร็วอย่างน่ารัก “ห้องอยู่ชั้นไหน ให้สุทินช่วยขนของ” ปรเมศก์พูดต่อ ขณะสายตายังสังเกตรอบๆ อย่างประเมินสภาพ ใบหน้าน่ารักที่พยักหน้าเป็นไก่จิกเมื่อชั่วครู่ แปรเปลี่ยนเป็นส่ายหน้าหวืออย่างรวดเร็ว “ไม่เป็นไรค่ะท่านรอง ของมีนิดเดียวค่ะ จะรีบไปรีบมา” เธอบอกเจ้านาย แล้วรีบก้าวลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว จะให้ใครเห็นสภาพห้องของเธอได้ยังไงกัน เมื่อผนังห้องมีแต่รูปเขาเต็มไปหมด ขณะรอ ปรเมศก์นั่งมองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมของหอพักที่เธอเลือกอยู่ ตอนเลี้ยวเข้าซอยมาแรกๆ ก็ดูไม่เลวนัก ยังพอมีคอนโดใหม่ๆ แทรกอยู่สองสามตึก แต่พอขับลึกเข้ามากลับคล้ายอยู่กันคนละโลก หอพักนี้ดูทรุดโทรม ทั้งแสงไฟก็สลัว มีแต่หมาจรจัดนอนกันเต็มไปหมด เขานึกสงสัยในใจว่าภาระอะไรที่ทำให้เธอต้องทนอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ทั้งที่บริษัทมีสวัสดิการพนักงานให้เธออยู่ในอพาร์ทเมนต์ที่ดีกว่านี้ได้สบายๆ โดยให้จ่ายแค่ครึ่งราคา ไม่นานนัก ชุติมณณ์ก็กลับมาพร้อมกระเป๋าใบเล็กๆ ในมือ สีหน้าของเธอยิ้มแย้มสดใสอย่างที่เป็นเสมอ ราวกับไม่รับรู้ถึงสภาพแวดล้อมรอบตัวที่ไม่น่าปลอดภัยนั้นแม้แต่น้อย เธอก้าวขึ้นรถพร้อมกับนั่งเรียบร้อยบนเบาะข้างๆ ก่อยเอ่ยรายงานเจ้านาย “เรียบร้อยแล้วค่ะ” ปรเมศก์พยักหน้าให้สุทินเริ่มขับรถออกจากหอพักที่ทรุดโทรมนั้น ขณะรถเคลื่อนตัวออกไป ความคิดต่างๆ กลับวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ดวงตาคมปิดลง พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกมากมายที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เหตุใดเขาต้องช่วยเจ้าลูกแมวตัวโตมากขนาดนี้ด้วย เพราะรอยยิ้มที่สดใส หรือเพราะแก้มยุ้ยๆ ของเจ้าตัวกันแน่ ความรู้สึกที่คันยุบยิบในหัวใจนี้ ยิ่งเข้าใกล้กลับยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น ปรเมศก์ไม่อาจรู้ได้เลยว่า ความร่าเริง ความสดใสของชุติมณณ์เริ่มมีอิทธิพลต่อหัวใจที่ด้านชาของเขามากกว่าที่คิด เมื่อเขาคิดจะรับลูกแมวจรจัดขนฟูตัวนี้ไปเลี้ยง เขาไม่เพียงต้องเสียเงินดูแลมันเท่านั้น แต่บางที…เขาอาจต้องยอมเสียตัวเสียหัวใจให้กับมันด้วย“ข่าวลืออะไรคะ”“ฉันเล่าๆ” ไปรยารีบออกตัว“เมื่อสัปดาห์ก่อนมีประชุมเกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่ คนที่เข้าประชุมเขาออกมาเม้าท์กัน ว่าสินค้ามันมีปัญหาวัสดุไม่ได้คุณภาพ หน้าท่านรองนี่เหมือนมีเมฆดำปกคลุมตลอดเวลา อยู่ๆ ท่านรองก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเล่ากันว่า พอดูเสร็จท่านรองก็หลุดยิ้มออกมา จากนั้นบรรยากาศในห้องประชุมก็เปลี่ยนไป ท่านรองให้โอกาสฝ่ายผลิตไปจัดการปัญหาโดยไม่ต่อว่าสักคำ มีคนใจกล้าถามท่านรองในที่ประชุมว่า…” ไปรยาหยุดพูดให้เรื่องราวดูน่าตื่นเต้น“ว่าอะไรแก” เธอที่ลุ้นกับเรื่องเล่า เร่งให้เพื่อนพูดต่อ“ผู้จัดการฝ่ายการผลิตที่เป็นญาติห่างๆ ของท่านรอง ถามว่า… มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าคะ แกรู้ไหมว่าท่านรองตอบว่าอะไร”เธอพยายามนึกภาพของเขาในบรรยากาศห้องประชุม แต่ก็นึกไม่ออก เพราะไม่เคยมีโอกาสได้เข้าประชุมร่วมกับผู
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องพัก ชุติมณณ์ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าฝ้ายสีหวานกำลังวิดีโอคอลกับชลดา มารดาของเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวนหน้าบ้าน หลังจากเพิ่งทำกายภาพบำบัดเสร็จ ใบหน้าของชลดาเปื้อนเหงื่อเล็กน้อย แต่ยังคงเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“วันนี้แม่เป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามเสียงใส ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความห่วงใย“ดีขึ้นแล้วจ้ะลูก อิงอรเขาดูแลแม่ดีมาก เจ้าขาไม่ต้องห่วง” ชลดาตอบพลางส่งยิ้มอบอุ่นนับจากวันผ่าตัดใหญ่เมื่อสองเดือนก่อน การฟื้นตัวของมารดาเธอเป็นไปได้ดีมาก อาการอ่อนแรงที่แขนขาซีกขวาค่อยๆ ดีขึ้นด้วยการทำกายภาพบำบัดต่อเนื่อง ปรเมศก์จัดการซื้อบ้านชั้นเดียวหลังใหม่ที่มีสนามหญ้ากว้างๆ เพื่อความสะดวกสบายในการทำกายภาพบำบัดของแม่ยายโดยเฉพาะการป่วยครั้งนี้ทำให้ชลดาเข้าใจชีวิตมากขึ้น ชั่วขณะหนึ่งก่อนที่เธอจะหมดสติ ภาพในอดีตต่างๆ ที่เคยทำร้ายบุตรสาวคนโตย้อนกลับเข้ามาคล
“คุณเจ้าขา ระวังล้มนะคะ” เสียงเตือนของ ปัณวีร์ หรือแนน บอดี้การ์ดสาวดังขึ้นเบื้องหลังร่างเล็กชะลอเท้าลงเล็กน้อย แต่หัวใจกลับเต้นระส่ำไปไกลถึงหน้าห้องผ่าตัดแล้ว แม้จะลดความเร็วในการก้าวเดิน แต่ความกังวลในใจกลับเร่งรัดให้เธอก้าวต่อไปอย่างรวดเร็วเมื่อมาถึงหน้าห้องผ่าตัด ดวงตาเธอก็สะดุดกับร่างของ ชิชานันท์ น้องสาวที่กำลังเดินวนไปมาด้วยท่าทีร้อนรนอยู่ที่หน้าประตู ความห่วงใยพุ่งพล่านจนชุติมณณ์ไม่อาจหยุดยั้งตัวเอง เธอเร่งวิ่งเข้าไปหาโดยลืมความเหนื่อยล้าของร่างกาย“เจ้านาง แม่เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงของเธอเจือด้วยความร้อนรน แม้จะหอบเล็กน้อยชิชานันท์หยุดเดิน มองพี่สาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล แต่เธอก็ยังคงสังเกตเห็นบางอย่างในตัวพี่สาวที่ดูแปลกไป ทว่าในเวลานี้เธอไม่มีเวลามาคิดให้มากความ จึงรีบสลัดความคิดนั้นออกไป“หมอเอาเอกสารมาให้เซ็นเมื่อก
หลังจากผ่านพ้นเรื่องราววุ่นวายที่จิรัฐติกาลพยายามก่อขึ้นเพื่อทำลายชื่อเสียง ชีวิตของชุติมณณ์ก็ดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ความสงบสุขอีกครั้ง หากไม่นับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมารดาที่ยังคงห่างเหิน ราวกับมีเงามืดเล็ก ๆ คอยกดทับหัวใจ แต่เธอยังโชคดีที่มี ชิชานันท์ น้องสาวผู้เป็นเหมือนสะพานเชื่อม ส่งข่าวเกี่ยวกับมารดามาให้เธอรับรู้ แม้จะไม่มาก แต่ก็เพียงพอให้เธอรู้ว่ามารดายังคงสบายดีน้องสาวของเธอโตขึ้นมากจากการต้องเผชิญปัญหาเรื่องหนี้นอกระบบ ชิชานันท์เริ่มต้นทำงานพิเศษเพื่อหาเงินด้วยตัวเอง แม้เธอจะภูมิใจในความพยายามของน้องสาว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารลึก ๆ กับความเหน็ดเหนื่อยที่ชิชานันท์ต้องเผชิญปรเมศก์กลับมองต่างออกไป เขาแนะนำให้เธอคอยดูแลน้องสาวอยู่ห่าง ๆ เพื่อให้อุปสรรคในชีวิตกลายเป็นบทเรียนสำคัญที่จะทำให้ชิชานันท์แข็งแกร่งและเติบโตขึ้นสำหรับตัวเธอเอง การลาออกจากงานประจำทำให้บทบาทในชีวิตเปลี่ยนไป เธอมี
“ตัวก็เล็กแค่นี้ แต่ทำให้พี่หลงจนไปไหนไม่ได้แล้วครับ”ความอ่อนโยนในสายตานั้นหายไปทันทีที่เขาลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ท่าทางเปลี่ยนกลับเป็นเยือกเย็นดุดัน เขาก้าวออกจากห้องทำงาน เตรียมไปจัดการ คนที่กล้าสร้างปัญหาให้กับความสุขสงบของคนรักห้องประชุมเล็กจิรัฐติกาลเดินไปมาด้วยท่าทางกระวนกระวาย แต่เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นนอกห้อง ความวิตกในแววตาเธอเปลี่ยนเป็นพยายามสงบนิ่ง เธอพาตัวเองกลับไปนั่งอย่างสง่างามราวนางพญา เมื่อประตูถูกเปิดออกร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชา ตามด้วยเลขาส่วนตัวอย่างอัมพร และประจักษ์ที่เดินตามมาด้วยท่าทางเคร่งขรึม เขานั่งลงที่หัวโต๊ะ ดวงตาคมไม่แม้แต่จะปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า“คุณทำแบบนี้กับแอ๋มทำไมคะ” เสียงของจิรัฐติกาลพยายามคงความมั่นคง“ผมทำหรือ” เสียงเยือกเย็นและแววตาคมกริบของปรเมศก์ตอกกลับ จนหญ
สัมผัสอ่อนโยนที่ซุกซนแทรกผ่านเนื้อผ้าชุดนอนบางเบา ค่อย ๆ ลูบไล้ไต่จากหน้าท้องแบนราบขึ้นสู่ทรวงอกอวบอิ่ม แรงสะกิดแผ่วเบาที่ยอดอกทำให้ร่างเล็กที่กำลังหลับใหลในความสุขเริ่มรู้สึกตัว“อื้อ~ ทำอะไรคะ… เจ้าขาง่วง” เสียงงัวเงียดังขึ้น พร้อมการพลิกตัวหนีสัมผัสที่รุกเร้าอย่างไม่ทันตั้งตัว“ก็นอนต่อสิครับ” เสียงทุ้มแสนอบอุ่นกระซิบชิดข้างใบหู ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะกดจูบหนัก ๆ ลงบนริมฝีปากนุ่มมือเล็กยกขึ้นดันใบหน้าของเขาออกทันที“เจ้าขายังไม่ได้แปรงฟันเลย ไม่เอาค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่นเขายิ้มขัน ก่อนกระซิบตอบเบา ๆ“สำหรับพี่… เจ้าขาหอมตลอดครับ”ดวงตากลมโตค่อยๆ ลืมขึ้น พร้อมกับใบหน้าน่ารักที่ประดับรอยยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มที่สองข้างแก้ม“พี่เมฆทำให้เจ้าขาคิดว่า ถ้าโปรโมชั่นของพี่เมฆหมด
ซวยแล้วไง ยัยเจ้าขา ทำไมขี้ลืมขนาดนี้…จึงตัดสินใจใส่แมสผ้าปิดบังใบหน้าที่เริ่มบวมลงมาจากชั้นบน ก่อนเดินเข้าครัวไปหาพี่อนงค์อีกครั้งเพื่อขอยาแก้แพ้“พี่อนงค์จ๋า ที่บ้านมียาแก้แพ้ไหมคะ”“ว๊าย คุณเจ้าขา ทำไมหน้าเป็นอย่างนี้คะ” เมื่ออนงค์เห็นดวงตากลมที่บวมจนใกล้จะปิดก็อ
รถ MPV คันหรูแล่นเข้าสู่โครงการบ้านจัดสรรระดับหรูที่ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง ชุติมณณ์รู้ดีว่าราคาของบ้านในโครงการนี้เริ่มต้นไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านบาท เพราะเป็นหนึ่งในโครงการของสว่างวงศ์กรุ๊ปที่เธอทำงานอยู่ แต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าปรเมศก์ ระดับเจ้านายของเธอ จะเลือกใช้ชีวิตในแบบบ้านที่เล็กที่สุดของโครงกา
เช้าวันสำคัญในชีวิต… “สวัสดีค่ะ คุณชุติมณณ์ใช่ไหมคะ” เสียงเรียบแต่เป็นทางการดังขึ้นจากหนึ่งในคณะกรรมการ ดวงตากลมโตของชุติมณณ์เผยความตื่นเต้นออกมาเล็กน้อย แม้เธอพยายามเก็บซ่อนมันไว้ วันนี้เป็นวันสัมภาษณ์งานของเธอที่ สว่างวงศ์กรุ๊ป บริษัทขนาดใหญ่ที่มีอาณาจักรธุรกิจครอบคลุมตั้งแต่ห้างสรรพสินค้า โรงแ
ขณะอุ้มร่างเล็กที่ตัวเบาหวิวในอ้อมแขน ปรเมศก์เอ่ยเสียงทุ้มหนักแน่นกับอัมพรที่เดินตามหลังมา“บอกสุทินให้เอารถมารอหน้าร้าน เดี๋ยวผมจะไปส่งพนักงานคนนี้เอง”แม้จะประหลาดใจอย่างมาก แต่อัมพรก็ยึดคติว่า เรื่องของเจ้านาย ลูกน้องไม่ยุ่งเธอจึงต่อสายหาคนขับรถทันที ไม่นานนักสุทินก็มาถึงด้วยรถ MPV หรู ที่ค่าตั







