บทที่ 2 : เก็บลูกแมวกลับบ้าน (2)

“ไปซอยอินทามระนะคะ” เธอบอกสุทินแล้วถอยตัวกลับมานั่งเรียบร้อย

ปรเมศก์มองเธอเล็กน้อยก่อนจะหลับตาลง เขาทำเหมือนสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต้นระรัว ราวกับเป็นครั้งแรกที่มีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เช่นนี้

ดวงตาคมมองตามเส้นทางที่รถเลี้ยวเข้าไปอย่างเงียบๆ ขณะสุทินขับไปตามที่อยู่ที่ชุติมณณ์บอก ในที่สุดก็ถึงหน้าหอพักที่ดูทรุดโทรม ไม่มีแม้แต่ รปภ. ดูแล หรือคีย์การ์ดขึ้นตึก มันต่างจากที่เขาคาดไว้มาก ปรเมศก์หันไปมองชุติมณณ์ที่ทำท่าจะเปิดประตูลงจากรถ

“ทำไมถึงเลือกอยู่ที่นี่” เขาถามเสียงเรียบ

“อพาร์ทเมนต์พนักงานของบริษัทก็มีให้เช่า”

ถึงแม้เธอจะเป็นแค่พนักงานในตำแหน่งเล็กๆ แต่เขาก็มั่นใจว่า ฐานเงินเดือนของบริษัทเขาสูงมากพอให้เธอสามารถเลือกที่อยู่อาศัยได้ดีกว่านี้แน่ๆ

ชุติมณณ์เม้มปากเล็กน้อย ก่อนตอบกลับอย่างร่าเริง

“ภาระเยอะนิดนึงค่ะท่านรอง…” แล้วเธอก็ชี้นิ้วไปที่ฝูงเจ้าสี่ขาที่นอนกันเกะกะตรงหน้าทางเดินขึ้นหอ

“แต่หอนี้ก็ดีนะคะ มีนั่นไง” เธอหัวเราะ

“แค่เจ้าขาเปิดประตูลงไป ก็พร้อมกันประสานเสียงต้อนรับเลยค่ะ”

ปรเมศก์ไม่ขำด้วย เขามองตามฝูงหมาจรจัดที่มีสภาพไม่ต่างจากเธอที่กำลังคอพับอยู่ในห้องน้ำของคาราโอเกะก่อนหน้านี้ สายตาของเขากลับมาจับจ้องที่ใบหน้าของชุติมณณ์ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ไปเก็บเสื้อผ้าที่จำเป็นมา คืนนี้ไปกับผมก่อน”

ชุติมณณ์อึ้งไปเล็กน้อย สายตาที่สุขุมและคำสั่งที่ชัดเจนของปรเมศก์ทำให้เธออึกอัก รู้ดีว่าไม่มีใครกล้าปฏิเสธคำสั่งเขาได้ง่ายๆ ยิ่งเธอเอง…ที่เป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งของเขา ยิ่งไม่มีทางปฏิเสธได้แน่ แต่จะให้ตามเขาไปง่ายๆ มันก็ไม่ใช่เรื่อง เธอสูดหายใจอย่างรวบรวมความกล้า

“ได้ค่ะ ท่านรอง” ใบหน้าเล็กพยักหน้ารัวเร็วอย่างน่ารัก

“ห้องอยู่ชั้นไหน ให้สุทินช่วยขนของ” ปรเมศก์พูดต่อ ขณะสายตายังสังเกตรอบๆ อย่างประเมินสภาพ

ใบหน้าน่ารักที่พยักหน้าเป็นไก่จิกเมื่อชั่วครู่ แปรเปลี่ยนเป็นส่ายหน้าหวืออย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไรค่ะท่านรอง ของมีนิดเดียวค่ะ จะรีบไปรีบมา” เธอบอกเจ้านาย แล้วรีบก้าวลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว

จะให้ใครเห็นสภาพห้องของเธอได้ยังไงกัน เมื่อผนังห้องมีแต่รูปเขาเต็มไปหมด

ขณะรอ ปรเมศก์นั่งมองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมของหอพักที่เธอเลือกอยู่ ตอนเลี้ยวเข้าซอยมาแรกๆ ก็ดูไม่เลวนัก ยังพอมีคอนโดใหม่ๆ แทรกอยู่สองสามตึก แต่พอขับลึกเข้ามากลับคล้ายอยู่กันคนละโลก หอพักนี้ดูทรุดโทรม ทั้งแสงไฟก็สลัว มีแต่หมาจรจัดนอนกันเต็มไปหมด

เขานึกสงสัยในใจว่าภาระอะไรที่ทำให้เธอต้องทนอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ทั้งที่บริษัทมีสวัสดิการพนักงานให้เธออยู่ในอพาร์ทเมนต์ที่ดีกว่านี้ได้สบายๆ โดยให้จ่ายแค่ครึ่งราคา

ไม่นานนัก ชุติมณณ์ก็กลับมาพร้อมกระเป๋าใบเล็กๆ ในมือ สีหน้าของเธอยิ้มแย้มสดใสอย่างที่เป็นเสมอ ราวกับไม่รับรู้ถึงสภาพแวดล้อมรอบตัวที่ไม่น่าปลอดภัยนั้นแม้แต่น้อย เธอก้าวขึ้นรถพร้อมกับนั่งเรียบร้อยบนเบาะข้างๆ ก่อยเอ่ยรายงานเจ้านาย

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

ปรเมศก์พยักหน้าให้สุทินเริ่มขับรถออกจากหอพักที่ทรุดโทรมนั้น ขณะรถเคลื่อนตัวออกไป ความคิดต่างๆ กลับวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ดวงตาคมปิดลง พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกมากมายที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เหตุใดเขาต้องช่วยเจ้าลูกแมวตัวโตมากขนาดนี้ด้วย เพราะรอยยิ้มที่สดใส หรือเพราะแก้มยุ้ยๆ ของเจ้าตัวกันแน่ ความรู้สึกที่คันยุบยิบในหัวใจนี้ ยิ่งเข้าใกล้กลับยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น

ปรเมศก์ไม่อาจรู้ได้เลยว่า ความร่าเริง ความสดใสของชุติมณณ์เริ่มมีอิทธิพลต่อหัวใจที่ด้านชาของเขามากกว่าที่คิด

เมื่อเขาคิดจะรับลูกแมวจรจัดขนฟูตัวนี้ไปเลี้ยง เขาไม่เพียงต้องเสียเงินดูแลมันเท่านั้น แต่บางที…เขาอาจต้องยอมเสียตัวเสียหัวใจให้กับมันด้วย