บทที่ 2 : ฉันยังไม่พร้อมจะเป็นแม่คน 1/3

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชีวิตก็ยังคงดำเนินต่อไป

บ่ายวันนี้กรองขวัญมีนัดตรวจแบบร้านที่รับออกแบบให้กับลูกค้ายังสถานที่จริง แต่ลูกค้าดันมีเรื่องด่วนให้ต้องจัดการ เธอจึงต้องหอบงานมาคุยที่ร้านกาแฟสาขาแรกของร้านที่กำลังออกแบบอยู่ในตอนนี้ ซึ่งก็ได้เธอออกแบบให้มีความเป็นเอกลักษณ์ตามที่ลูกค้าต้องการ

เมื่อเคยทำงานด้วยกันมาแล้ว ต่างฝ่ายต่างก็รู้สไตล์การทำงานของกันและกัน แบบร้านที่กรองขวัญทำมาจึงผ่านฉลุยอย่างง่ายดาย

เสร็จงานแล้วลูกค้าสาวก็บอกกับกรองขวัญอย่างเกรงใจ “ขอบใจลูกเป็ดจริงๆ นะจ๊ะ ที่ออกมาหาถึงที่เลย วันนี้งานยุ่งจนไปไหนไม่ได้จริงๆ”

กรองขวัญรีบส่ายหน้าบอกอย่างสดใส “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ดีเสียอีก นอกจากได้งานแล้ว ลูกเป็ดยังได้มาพักสายตาในร้านสวยๆ แบบนี้ด้วย”

“ลูกเป็ดนี่น่ารักจริงใจดีจัง สงสัยมีหนุ่มๆ มารุมจีบตรึมเลย”

“ก็มีบ้างนิดหน่อยค่ะ” ขยิบตาบอกพร้อมกับลงมือเก็บเอกสารงานที่กระจายอยู่บนโต๊ะไปด้วย เจ้าของร้านเห็นแบบนั้นจึงลุกขึ้นบอกยิ้มๆ

“พี่ไม่กวนแล้ว ลูกเป็ดนั่งทำงานต่อในร้านได้ตามสบายเลยนะจ๊ะ”

“ไว้แก้แบบเสร็จเมื่อไหร่ ลูกเป็ดจะรีบแจ้งให้พี่บัวทราบทันทีนะคะ”

“ขอบใจจ้า พี่ไปนะ”

กรองขวัญลุกขึ้นยืนยิ้มหวานส่งอีกฝ่าย ได้ลูกค้าสวยแล้วยังใจดีแบบนี้ เป็นโชคดีของเธอจริงๆ รอจนเจ้าของร้านเดินจากไปแล้ว ร่างบางจึงนั่งลงเก็บเอกสารและม้วนแบบร่างงานให้เรียบร้อย จากนั้นก็นั่งทบทวนสิ่งที่ต้องแก้ไขที่จดเอาไว้ในสมุดบันทึก สักพักจึงลุกไปจ่ายเงินเตรียมกลับ แต่เด็กในร้านปฏิเสธการรับเงิน แถมยังส่งถุงขนมขนาดใหญ่ให้อีก

“คุณบัวสั่งไว้ค่ะ” อีกฝ่ายอธิบายยิ้มๆ

กรองขวัญยิ้มตอบ ไม่ได้ดื้อรั้นจ่ายเงิน เธอรับถุงขนมมาและฝากขอบคุณเจ้าของร้านคนสวยก่อนจะออกจากร้านมา ระหว่างเดินผ่านร้านเสื้อผ้าสตรีก็อดมองดูไม่ได้ แต่เสื้อผ้าสมัยนี้เปิดเผยมากเกินไป ไม่ค่อยเรียกเงินจากกระเป๋าเธอได้เลย จังหวะที่กำลังจะละสายตามานั่นเอง ดันเหลือบไปเห็นใครบางคนนั่งอยู่ในร้าน

ภวัตตัวเป็นๆ กำลังนั่งมองหญิงสาวหุ่นบางลองชุดสวยอยู่ในนั้น!

ไหนแก้วกานดาบอกว่าภวัตโสด ไม่ทราบว่าผู้หญิงที่เขากำลังนั่งมองซ้ายขวาคนนั้นออกมาจากป่าไหน?

ยิ่งคิดยิ่งเม้มปากกำถุงขนมแน่นแบบไม่รู้ตัว จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านไปเป็นเดือนๆ แล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นยังถูกเก็บเป็นความลับอย่างดี นอกจากข่าวเลิกราของเธอกับโตมรแล้ว ไม่มีใครรู้เรื่องเธอกับภวัตสักคน

'อยากให้พี่รับผิดชอบ?'

เสียงเรียบๆ ของภวัตในวันนั้นดังขึ้นมากระแทกใจจนเจ็บ

ขอถามหน่อยเถอะ มีผู้หญิงคนไหนถูกเจาะไข่แดงโดยไม่รู้ตัวแล้วไม่อยากให้ผู้ชายที่เจาะไข่แดงไปกินรับผิดชอบตัวเองบ้าง ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ภวัตได้รับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนั้นแน่ อย่างน้อยเธอต้องได้ข้อเสนอบางอย่างที่ได้เปรียบเขามา แต่นี่...

“อาวัตบ้า!”

ร้องด่าอยู่คนเดียวด้วยความเจ็บใจ ถูกเจาะไข่แดงว่าเจ็บแล้ว การเป็นฝ่ายเสนอไข่ให้เขาเจาะกินเองยิ่งเจ็บจนแทบกระอักเป็นเลือด

สะบักสะบอมไปอีกเธอเอ๋ย!!

ใบหน้าหวานสะบัดหน้าหนีภาพในร้านเสื้ออย่างแรง ก้าวเร็วๆ ตรงไปหาทางเดินที่เชื่อมต่อกับสถานีรถไฟฟ้ามหานคร ปากเล็กงึมงำด่าใครคนนั้นอย่างอดไม่ได้

“ตัวก็มีคนของตัวอยู่แล้ว ยังจะมายุ่งกับคนอื่นอีก พวกหลายใจ!”

เมื่อกรองขวัญกลับมาถึงออฟฟิศก็ชูถุงขนมเรียกคนอื่นในแผนก ซึ่งเหลืออยู่กันแค่สามสี่คน สงสัยจะออกนอกสถานที่เหมือนกัน

“พี่ๆ ขา วันนี้ลูกเป็ดมีขนมอร่อยๆ จากร้านคุณบัวมาฝากด้วย ใครต้องการเพิ่มน้ำตาลในเลือดก็ตามเค้าไปที่แคนทีนได้เลยนะ”

สาวสวยนางหนึ่งเงยหน้าขึ้นบอก “พี่จองเค้กมะพร้าวอ่อน ถ้ามีนะ”

“โอเคค่ะ คนอื่นจองอะไรหรือเปล่า”

“อะไรก็ได้จ้ะ เดี๋ยวตามเข้าไป”

“เออ เดี๋ยวพี่ตามไป ขออเมริกาโน่เย็นๆ ด้วยนะลูกเป็ด หัวจะทิ่มโต๊ะอยู่แล้วเนี่ย” ชายหนุ่มวันยี่สิบปลายๆ ตะโกนมาบอก

“ได้เลยค่า”

กรองขวัญตะโกนตอบแล้วหมุนตัวเดินตรงเข้าแคนทีนไปรื้อขนมออกจากถุงรอ เค้กฝอยทองใบเตยลาวาก้อนใหญ่ที่หยิบออกมาจากถุงช่างทำให้คนอดกลืนน้ำลายไม่ได้จริงๆ ทั้งที่ฟาดมัทฉะลาเต้กับชีสเค้กที่ร้านมาแล้วนะนี่ ความน่าทานของเค้กชินนี้มันล่อใจเหลือเกิน...

“เฮ้ย! นี่ยังจะกินอีกเหรอ”

“เอ่อ...” ช้อนเล็กเต็มไปด้วยฝอยทองลาวาชะงักก่อนจะเข้าปากนุ่ม

“ไม่ได้กินที่ร้านมาก่อนแล้วเหรอวะ”

กรองขวัญแลบลิ้นกวาดคราบขนมออกจากริมฝีปาก ก่อนจะหันไปยิ้มแห้งๆ ให้คนถาม เธออดใจไม่ไหวจริงๆ พอจัดเค้กกับกาแฟให้พี่ๆ เสร็จเลยชงชามะลิหอมๆ ให้ตัวเองอีกแก้ว แล้วนั่งลงจ้วงขนมเข้าปากต่อ

“ไม่เลี่ยนเรอะนั่น” คนไม่ชอบความหวานเลี่ยนของเค้กถาม

“อร่อยจะตาย กาแฟพี่ภาสอยู่ในตู้เย็นนะ”

ภาดาเดินไปเปิดตู้เย็นเล็กหยิบแก้วกาแฟเย็นของตนออกมาดูด แต่แทนที่จะออกไปเลย เขากลับถามหาของหวานให้ใครอีกคน “ไหนล่ะเค้กมะพร้าวของเจ้นิ่ม มีหรือเปล่า เจ้บอกให้เอาไปเสิร์ฟด้วย”

กรองขวัญเหล่ตามองพี่ร่วมสถาบันยิ้มๆ “เจ้นิ่มบอกหรือว่าพี่ภาสเสนอตัวกันแน่ ชอบเจ้ล่ะสิ อย่าคิดว่าลูกเป็ดไม่รู้นะ”

“แกรู้ได้ไง ตัวเจ้ยังไม่รู้เลย!”