บทที่ 4 : แบบนี้ฉันไม่เรียกว่ารัก 1/3

“อาวัตมาทำอะไรแต่เช้าคะ” กรองขวัญงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อเห็นคนสวมชุดลำลองสุดเนี้ยบยืนพิงรถรออยู่หน้าคอนโดตัวเอง

“มารับ ถ้าพร้อมแล้วก็ขึ้นรถ”

“รับไปไหนคะ”

“จะกลับบ้านไม่ใช่เหรอ พี่ไปด้วย”

“ไปด้วย? ไม่ได้ค่ะ!” ปฏิเสธเสียงแข็งทันที

ภวัตทำหน้าตึงเช่นกัน “ทำไมจะไปด้วยไม่ได้”

“ไปไม่ได้ก็คือไปไม่ได้ค่ะ” ช่วงหยุดยาวเทศกาลสงกรานต์ปีนี้ เธอตั้งใจจะกลับไปหาอ้อมกอดอุ่นๆ ของครอบครัว ทั้งนี้ยังตั้งใจจะสารภาพเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย ถ้าภวัตไปด้วยละก็ ลูกเธอต้องขาดพ่อตั้งแต่ยังไม่ลืมตาขึ้นมาเห็นโลกนี้แน่!

ภวัตไม่พูดจาให้มากความอีก เดินเข้าไปคว้าเอากระเป๋าลากใบเล็กจากมือน้อยมายัดขึ้นรถ พอหญิงสาวเดินเร็วๆ มาแย่งกระเป๋าคืน เขาก็ตวัดอุ้มขึ้นไปนั่งในตอนหลังของรถ

“อาวัต!” เสียงหวานแว้ดออกมาเมื่อขยับนั่งได้ที่แล้ว

“โทษที กลัวไม่ทันขึ้นเครื่องน่ะ ออกรถเลยวินิต เดี๋ยวจะตกเครื่อง”

ใบหน้าเนียนสดใสด้วยเลือดฝาดสะบัดหนีคนเอาแต่ใจ ยกแขนขึ้นกอดอกตัวเองแรงๆ ด้วยความโมโห อยากไปนักก็ตามใจ ขอให้พ่อไล่ตะเพิดจนหาทางกลับไม่ทันเลย!

กรองขวัญไม่รู้เลยว่าคำขอเธอจะเกิดขึ้นจริง...

“ผลัวะ! ว๊าย พี่ดิน!” ฤทัยรักษ์รีบผวาเข้าไปรั้งร่างสามีเอาไว้ก่อนที่เขาจะลงมือซ้ำอีกครั้ง

“มึงทำกับลูกกูขนาดนี้ ยังมีหน้ามาเหยียบเรือนกูอีกเหรอ อยากตายหรือไง กูจะได้สนองให้!” คนลุกขึ้นเหวี่ยงหมัดใส่ภวัตจนเซถอยไปโดนลูกน้องด้านหลังตวาดเสียงกร้าว

“อย่าโวยวายสิคะ พูดกันดีๆ เถอะ”

“ปล่อยพี่! พี่จะทำให้มันรู้ว่าไม่ควรกระตุกหนวดคนเรือนนี้”

“พ่อจ๋า ฮือ...”

เสียงโวยวายของแดนดินทำเอาคนขวัญเสียร้องสะอื้นฮักหนักขึ้นกว่าเดิม หญิงชราเจ้าของเรือนต้องโอบเข้ามากอดปลอบ ส่วนภวัตที่โดนหมัดไปเต็มๆ ดุนลิ้นลิ้มรสเลือดข้นในปากนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นบอกอย่างจริงใจ

“ผมเพียงต้องการทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง”

“ถูกต้อง? คำนี้มึงสะกดเป็นด้วยหรือไงวะ ถ้าสะกดเป็น แล้วมึงทำลูกกูทำไม!” ในใจคนเป็นพ่อเต็มไปด้วยความเจ็บร้าว แม้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่เขาก็เลี้ยงถนอมกรองขวัญมาด้วยความรักดั่งเลือดเนื้อเซื้อไข วันนี้ลูกสาวสุดที่รักกลับถูกมันล่อลวงจน...

“ผมผิดเองที่ไม่ยับยั้งชั่งใจ คุณอากรุณาให้โอกาสผมด้วยนะครับ”

“กลับไปซะ!”

“เรารักกัน” ภวัตบอกนิ่งแบบคนควบคุมสติได้ดี

“รักกัน? รักแล้วมันกินเข้าไปได้ไหม!”

"..."

คนฟังชะงักกันทั้งเรือน คนตวาดออกไปก็ชะงักเหมือนกัน แดนดินไม่ได้ตั้งใจพูดประโยคนี้ แต่ปากมันพูดออกไปเอง ชายวัยห้าสิบที่ร้ายกาจเหลือล้นพยายามตีหน้าเข้ม ขณะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

“รักแต่ไม่ให้เกียรติกันแบบนี้ ฉันเรียกว่าไม่รัก และฉันก็ไม่ต้องการลูกเขยอย่างแก มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นได้เลย เชิญ!”

ยิ่งพ่อโวยวายโมโหมากเท่าไร กรองขวัญยิ่งผวาเข้ากอดหญิงชราเอาไว้แน่น สะอึกสะอื้นไม่เงยหน้าขึ้นมาให้ใครเห็นเลย เธอบอกเขาแล้วว่าอย่าตามมาๆ ภวัตก็ไม่ฟังกันเลย นึกถึงเรื่องราวเมื่อหลายนาทีก่อนแล้วกรองขวัญยิ่งตัวสั่น พอแดนดินเห็นภวัตตามเธอมาด้วย ก็เปลี่ยนโหมดดีใจที่เจอลูกสาวเป็นโหมดพ่อตาหนวดกระดิกทันที จี้จนเธอหลุดสารภาพความจริงออกไป โดยที่ยังไม่ทันจะได้เกริ่นบอกหรือตะล่อมให้ท่านใจอ่อนเลย

ผลก็เป็นอย่างที่เห็นในตอนนี้

อาละวาดเรือนแตกจ้า!

ขณะที่ฝ่ายหญิงใจเสียไปแล้ว ภวัตกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและแววตาแน่วแน่ ไม่มีท่าทีว่าจะยอมถอดใจเลย “กรุณาให้โอกาสเราสองคนด้วยเถอะครับ ไม่เห็นแก่เราก็เห็นแก่ลูกในท้องลูกเป็ดด้วย ลูกของเราไม่ได้ทำผิดอะไร แกควรจะมีทั้งพ่อและแม่”

“แล้วถ้าได้โอกาสไป จะใช้มันยังไง” คำหอมที่นั่งลูบหลังกรองขวัญอยู่เงียบๆ ถามขึ้นมาเสียงเรียบ

“คุณย่า!”

หญิงชรายกมือห้ามไม่ให้แดนดินส่งเสียงอะไรแทรก แล้วพยักหน้าให้ภวัตตอบออกมา

“ผมตั้งใจจะสร้างครอบครัวกับลูกเป็ด คุณทวดช่วยสนับสนุนเราสองคนด้วยนะครับ” ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าหนักแน่นจริงใจ จนหญิงชราสัมผัสความรู้สึกในใจของเขาได้ แต่ก็ยังถามต่อ

“ทำไมถึงอยากสร้างครอบครัวกับลูกเป็ดล่ะ”

เพราะต้องรับผิดชอบลูกของหนู

กรองขวัญตอบในใจ แต่เสียงทุ้มนุ่มหูก็ดังขึ้นมาในตอนนั้น

“น้องน่ารักจนผมหลงรัก ตอนนี้หลงจนอยากสร้างครอบครัวกับน้องแล้วครับ”

เขาว่าไงนะ? หญิงสาวหันหน้างงมองภวัตทั้งดวงตาฉ่ำน้ำ

คำหอมเห็นแบบนั้นเลยถอนหายใจบอกกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “คุณกลับไปก่อนเถอะ ขอเราปรึกษากันก่อนว่าจะทำยังไงต่อไป”

“กรุณาด้วยเถอะครับ” ภวัตวอนขอ เขารู้ว่าวันนี้อาจไม่สมหวัง แต่อย่างน้อยเขาก็อยากมาแสดงความจริงใจต่อครอบครัวของกรองขวัญ

“รู้ใช่ไหม ถ้าถูกเรียกมาที่เรือนนี้อีกครั้ง นั่นหมายความว่าคุณจะได้โอกาสแก้ไขเรื่องนี้ให้ถูกต้อง”

“ผมทราบดีครับ”

“เข้าใจแล้วก็เชิญกลับไปเลย”

ภวัตมองผ่านพ่อตาไปมองคนสะอื้นฮักๆ ในอ้อมแขนหญิงชรา แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจต้องกลับกรุงเทพฯ คนเดียว แต่พอถึงเวลาเขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เมื่อสบสายตาห่วงกังวลของเขา เสียงสะอื้นแผ่วก็เรียกออกมา

“อาวัต...”

“พี่กลับก่อนนะ ลูกเป็ดดูแลตัวเองกับลูกดีๆ ไม่ต้องเครียดล่ะ”

กรองขวัญพยักหน้ารับน้ำตาคลอ ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกทิ้งให้ขึ้นเขียงคนเดียวแบบนี้เล่า ฮือ...