บทที่ 3 : สถานการณ์เปลี่ยน 3/3

มือใหญ่คว้าแขนเล็กกระชากเข้ามาถามเสียงต่ำ “เมื่อกี้ลูกเป็ดบอกว่าจะเอาลูกพี่ออกอย่างนั้นหรือ จะไม่หาญกล้าไปหน่อยหรือไงแม่เป็ดน้อย”

“ลูกเป็ดแค่พูดความจริง ถ้าตัดช้อยแต่งงานกับอาวัตทิ้ง เลือกช้อยต่างคนต่างอยู่ แล้ววันหนึ่งท้องดันใหญ่ขึ้นมา คำถามแรกที่คนโสดมายี่สิบกว่าปีอย่างลูกเป็ดจะโดน ก็คือใครเป็นพ่อเด็ก ลูกเป็ดไม่อยากมีคำถามนั้นในชีวิตค่ะ”

“พี่ถึงบอกให้ลูกเป็ดเลือกช้อยแรกไง แล้วห้ามพูดว่าจะเอาลูกออก พี่ไม่ชอบ!”

“เฮอะ! ลูกเป็ดไม่ได้ใจดำขนาดนั้น ลูกในท้องคนนี้ ถึงแม้ลูกเป็ดจะไม่ได้ตั้งใจให้เขาเกิดมา ลูกเป็ดก็ยินดีรับผิดชอบชีวิตเขา อาวัตน่ะ ลูกเป็ดไม่ยินดี”

เขาขมวดคิ้ว “ทำไม”

“อาวัตแก่”

“...แก่”

กรองขวัญพยายามลืมๆ สรรพคุณภวัตที่แก้วกานดาโฆษณาให้ฟังบ่อยๆ ย้ำความต้องการออกไป “ลูกเป็ดอยากได้สามีอายุเท่ากัน อาวัตไม่ใช่...อื้อ!” กว่าจะรู้ตัวว่าไปแหย่อารมณ์ใครบางคน ปากกับจมูกร้อนๆ ก็แนบลงมาตามปากตามแก้มจนมึนไปหมด มือใหญ่ของภวัตพันธนาการร่างเธอเอาไว้แน่นจนหลบไม่ได้เลย พอร่างอิ่มอ่อนยวบลง เขาถึงยอมถอยหน้าออกห่างเล็กน้อยแล้วบอกขึ้นน้ำเสียงดุๆ

“นี่เป็นบทลงโทษที่เรียกสามีตัวเองว่าอา”

แล้วดวงหน้าเล็กก็ถูกจับล็อคเอาไว้ ปากร้อนๆ บดจูบลงมาอย่างดูดดื่ม ก่อนที่เขาจะถอดออกเพื่อกระซิบเสียงเย็น “พี่ยังไม่แก่ขนาดนั้น อายุสามสิบสามอย่างพี่ เหมาะกับการเป็นหัวหน้าครอบครัวสุดๆ ลูกเป็ดไม่ต้องมองหาใครอีกแล้ว แค่เตรียมตัวเตรียมใจมาใช้ชีวิตกับพี่ก็พอ ถ้ายังมองหาผู้ชายอายุเท่ากับตัวเองอีกละก็ หึ! อย่าให้พี่ต้องสาธิตให้ดู!”

ไม่พูดเปล่านิ้วมือใหญ่ไล้ยังริมฝีปากอวบอิ่มที่แดงเรื่อจากแรงจูบของตนเบาๆ เหมือนจะสาธิตให้ดูคร่าวๆ

“อะ...พี่มีดีอะไร ทำไมลูกเป็ดต้องเอามาเป็นสามีด้วย” กัดฟันถามพร้อมเบี่ยงหน้าหนีมือเขาหน้างอ แก้วกานดาลืมสรรพคุณภวัตไปหนึ่งอย่าง

เขาหื่น!

ชาติก่อนเธอทำกรรมอะไรเอาไว้ หลุดพ้นจากผู้ชายหลายใจอย่างโตมรได้แล้ว ยังมาเจอผู้ชายชอบสั่งแถมยังหื่นไม่เป็นเวลาอย่างภวัตอีก

นี่มันปีซวยของเธอหรอกหรือ!

“ไม่รู้จะเรียกข้อดีได้หรือเปล่า พี่แค่หล่อมากไปหน่อย รวยไม่น้อยกว่าใคร และคิดว่าจะเป็นพ่อที่ดีของลูกชายลูกสาวในอนาคตได้อยู่”

กรองขวัญอ้าปากค้างมองคนถอยออกไปยืนล้วงกระเป๋ากางเกงพิงขอบโต๊ะทำงานแบบอึ้งๆ พี่ก็กล้าพูดออกมาเนอะ!

“แล้วคนหล่อมาก รวยมาก และยังจะเป็นพ่อที่ดีมากในวันหน้า จะรับผู้หญิงที่ไม่มีดีอะไรเลยอย่างลูกเป็ดได้จริงๆ เหรอ ลูกเป็ดไม่สวย ไม่รวย ไม่มีอะไรเลยสักอย่างนะ” คนไม่มีอะไรนอกจากที่ดินหลายร้อยไร่ นอนนิ่งอยู่ก้นถุงสมบัติส่วนตัวถามวัดใจออกไปหลังหายมึน ถ้าเขาอึกอักไม่ตอบก็ไม่ต้องมาคุยกันอีกเลย!

ภวัตยักไหล่บอกอย่างไม่ยี่พระ “ไม่มีตอนนี้ มาอยู่กับพี่ก็มีเอง”

“...” กรองขวัญ

“หรือไม่จริง ผัวเมียก็เหมือนคนคนเดียว ไม่เคยได้ยินเหรอ”

“ช่างเถอะค่ะ ลูกเป็ดตัดสินใจแล้วว่าจะบอกเรื่องลูกกับพ่อแม่ ถ้าพี่ยืนยันว่าจะรับผิดชอบ ก็ค่อยว่ากันหลังลูกเป็ดกลับจากต่างจังหวัดแล้วกัน”

ภวัตยิ้มอ่อนเดินเข้าไปลูบใบหน้างามของคนบอกว่าตัวเองไม่สวย แน่นอนว่ากรองขวัญไม่ได้สวยเลิศเลอ แต่เธอสวยน่ารักในสายตาเขา สวยในแบบที่เธอเป็น เขาดันคางเล็กขึ้นมาสบตาบอกเสียงนุ่ม “ลูกเป็ดสบายใจได้เลย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ก็จะรับผิดชอบลูกเป็ดกับลูกของเรา อนาคตของพี่จะเป็นอนาคตของลูกเป็ดกับลูกๆ และพี่จะอยู่ในกำมือลูกเป็ดคนนี้ตลอดไป”

“หึ!” เธอทำเสียงหมั่นไส้ ไม่รู้เลยว่ามุมปากกำลังแอบยิ้มพอใจอยู่ แต่พอนึกถึงตอนกลับไปบอกคนในครอบครัว คนก้าวฉับๆ เข้ามาฉะคนอื่นถึงในห้องทำงานก็ได้แต่ขอตัวกลับด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

เจ้าของห้องเดินออกมาส่งถึงลิฟต์อย่างเป็นห่วง “วันนี้ลูกเป็ดยังจะกลับไปทำงานต่ออีกหรือเปล่า”

“ไปค่ะ”

“โอเคนะ? ไปทำงานต่อไหวเหรอ” ภวัตได้คำตอบเป็นการพยักหน้า มือใหญ่เอื้อมไปคว้าแขนเล็กเอาไว้ก่อนที่เธอจะก้าวเข้าลิฟต์ “ดูแลตัวเองดีๆ จะทำอะไรก็ระวังให้มาก ตอนนี้ลูกเป็ดไม่ใช่คนตัวเปล่าอีกแล้วนะ ต้องระวังตัวเองและลูกในท้องด้วย”

“รู้แล้วค่า ลูกเป็ดขอตัวก่อนนะคะ”

เขาพยักหน้าให้และปล่อยมือจากร่างเล็ก ยืนรอจนเธอหายไปกับลิฟต์เงียบๆ ในใจรู้ดีว่าหญิงสาวรับปากเขาไปแกนๆ สีหน้าเครียดขนาดนั้นยังจะบอกว่าไหว

แม่เครียดหนักแบบนี้ ไม่รู้จะส่งผลอะไรกับลูกในท้องหรือเปล่า

“วินิต”

“ครับผม!”

คนถูกเรียกแทบจะพุ่งตัวตามหลังเจ้านายเข้าไปในห้องทำงาน ซึ่งนานๆ จะเข้ามานั่งเซ็นเอกสารให้

“บอกคนที่เฝ้าลูกเป็ดอยู่ ต่อไปเธอทำอะไร ที่ไหน ยังไง ฉันต้องเห็นรายงานทุกเช้า”

“ผมจะจัดการให้ทันทีครับ”

“ขอบใจ นายออกไปจัดการเรื่องนี้เถอะ” ภวัตโบกมือไล่ง่ายๆ พอเลขาหนุ่มออกจากห้องไป เขาก็ทิ้งตัวพิงเก้าอี้แรงๆ ด้วยความหนักใจ ที่ต้องสั่งเข้มขนาดนี้เพราะกรองขวัญพักอยู่ห้องชุดนั้นแค่คนเดียว หากเกิดอะไรขึ้นมา เขาเพียงหวังว่าคนของเขาจะเข้าไปช่วยทัน...