บทที่ 4 : แบบนี้ฉันไม่เรียกว่ารัก 2/3

“รักมันมากเหรอ”

ไม่ผิดจากที่คิด ทันทีที่ภวัตและเลขากลับไป แดนดินก็เปิดศาลเตี้ยกับลูกสาว กรองขวัญได้แต่สะอื้นฮักก้มหน้าร้องไห้เสียงแหบเสียงแห้ง ถ้าคนตาดีหน่อยจะเห็นว่าดวงตากลมโตฉ่ำน้ำนั่นเหลือบมองพ่อเป็นระยะๆ

“พ่อไว้ใจลูกมากนะ ถึงปล่อยให้ทำงานอยู่กรุงเทพฯ แทนที่จะเรียกกลับมาอยู่บ้าน ลูกรักมันมากกว่ารักตัวเองแบบนี้ พ่อผิดหวังจน...”

“หนูขอโทษ...ฮืออออ...”

นอกจากเสียงร้องไห้ของกรองขวัญจะดังขึ้นกว่าเดิมแล้ว ยังมีเสียงถอนหายใจของคำหอมกับฤทัยรักษ์ประกอบ ด้วยไม่รู้จะลดความตึงเครียดยังไง

ตั้งแต่เล็กจนโตขนาดนี้ กรองขวัญว่านอนสอนง่ายมาตลอด แกรู้ว่าตัวเองกับพี่ชายฝาแฝดไม่ใช่สายเลือดของแดนดินกับฤทัยรักษ์ เป็นเพียงลูกบุญธรรมที่พวกเขาเลี้ยงถนอมดั่งลูกแท้ๆ หากไม่นับความแสบซนตามประสาลูกสาวของแดนดิน หญิงสาวก็ไม่เคยทำให้ผู้ใหญ่ผิดหวังสักครั้ง พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ทุกคนจึงช็อคไปตามๆ กัน ปล่อยให้คนเป็นพ่อเขาจัดการดีที่สุดแล้ว ดีที่ผู้เป็นยายแท้ๆ ของกรองขวัญตายจากไปเมื่อหลายปีก่อน ไม่งั้นคงมีหลังลายกันเลยแหละ

“ท้องกี่เดือน ไปตรวจมาแล้วใช่ไหม” แดนดินกัดฟันถามต่อ

กรองขวัญพยักหน้ารับพร้อมยกนิ้วเรียวเล็กชูขึ้นสองนิ้ว เธอเรียนรู้มาตลอดชีวิต หากได้ขึ้นศาลเตี้ยของพ่อแล้วละก็...เงียบเข้าไว้จะดีที่สุด

“ไอ้ไก่ยังไม่รู้เรื่องนี้สินะ ถึงได้เงียบไม่ร้องกระโต๊กกระต๊ากทำตัวเป็นไก่โต้งโก่งคอขันแหกปากบอกใคร” เสียงเย็นๆ ว่า ถ้าก้องภพแฝดพี่รู้เรื่องเข้า คงจะรีบแจ้นมาอาละวาดใส่น้องสาวแล้วจับส่งกลับเรือนคำหอมตั้งนานแล้ว “หึ อยากทำยังไงต่อก็ตามใจ ชีวิตมันเป็นของลูกนี่!” บอกเสียงน้อยใจแล้วแดนดินก็เดินหนีลงเรือนไปทันที กรองขวัญได้ตามองตามไปอย่างเสียใจ

“หนูทำให้ทุกคนผิดหวังมากใช่ไหมจ๊ะ” ครางถามสตรีที่เคารพยิ่งทั้งสองแบบน้ำตานอง “หนูไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย หนูจะทำยังไงต่อดี พ่อดินไม่รักลูกเป็ดแล้ว...”

คำหอมลูบผมเหลนสาวคนโตเบาๆ “พ่อเขาโกรธที่เราไม่รักเกียรติรักศักดิ์ศรีตัวเอง ในเมื่อกล้าทำก็ต้องยอมรับผลของมันให้ได้”

“ลูกเป็ดผิดไปแล้ว ฮืออออ...”

“เจ้ารู้ตัวก็ดี ไปๆ แม่อุ่นพาลูกเข้าไปพักก่อน ร้องไห้ไม่หยุดแบบนี้เดี๋ยวจะเป็นอะไรไปก่อน ย่าจะโทรบอกเจ้าไก่แก่สักหน่อย” หญิงชราหันไปบอกหลานสะใภ้ ฤทัยรักษ์จึงเข้าไปพยุงร่างบางที่มองแทบไม่ออกว่ากำลังจะเป็นแม่คนให้ลุกขึ้น

“ไปลูก แม่พาเข้าไปนอนพักนะ”

“แม่อุ่นจ๋า...”

ฤทัยรักษ์อยู่จนแน่ใจว่าลูกสาวหลับสนิทแล้วจึงออกมาจากห้องพร้อมปิดประตูให้ พอเดินกลับไปที่ศาลารับลมก็ได้ยินคำหอมชวนก้องภพกลับมาเที่ยวสงกรานต์ที่บ้าน เธอไม่แปลกใจเลยที่ท่านไม่บอกความจริงกับก้องภพ คงไม่อยากให้คนทางนั้นสุมไฟมาด้วยนั่นละ

เห็นท่านยังคุยเล่นกับหลานชาย ฤทัยรักษ์จึงทำท่าบอกท่านว่าจะเดินไปหาสามี แล้วก้าวลงบันไดทะลุออกไปหากระท่อมน้อยกลางนา

ไม่ผิดจากที่คิด

สามีเธอกำลังนั่งซึมอยู่ใต้ต้นมะม่วงข้างกระท่อมจริงๆ

“คุณป๋า”

“ตามมาทำไม ไม่อยู่กับย่าที่เรือนล่ะ”

ฤทัยรักษ์อมยิ้มเดินเข้าไปนั่งกอดซบแขนใหญ่ “ก็สามีหนีมาอยู่ที่นี่ หนูอุ่นก็ต้องตามมาดูแลสิคะ”

“พี่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” เสียงเข้มแก้ตัว แต่พอเห็นว่าภรรยาตามมา สีหน้าเขาก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“แน่ใจนะคะ ว่าไม่ได้เป็นอะไร ตรงนี้น่ะ...” นิ้วเล็กจิ้มอกซ้ายของสามีแรงๆ “มันเจ็บมากเลย ใช่หรือเปล่า”

แดนดินถอนหายใจหมุนตัวมากอดร่างเล็กเอาไว้แน่น ซบหน้าลงกับคอเล็กพึมพำถามเสียงแหบแห้ง “ทำไมเห็นลูกมีผัวแล้วพี่ปวดใจจัง”

“มันก็ไม่ต่างจากตอนทำใจเรื่องลูกมีแฟนนักหรอกค่ะ เพียงแต่มันกระโดดข้ามมาไกลหน่อย”

“หนูอุ่นพูดเหมือนทำใจได้ ที่ลูกทำตัวแบบนี้” ว่าแล้วแขนใหญ่ก็แกล้งรัดร่างเมียรักแน่นๆ ไม่กี่วันก่อนพวกเขาเพิ่งรู้ว่าลูกมีแฟน มาวันนี้ได้รู้ว่าลูกมีผัวแถมหลานในท้องอีกคน ใครมันจะไปทำใจได้! 

“ยังทำใจไม่ได้หรอกค่ะ แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นมาแล้ว เราก็ต้องพยายามทำใจให้ได้ คุณป๋าดุลูกไปแล้ว หนูอุ่นยังจะดุอีกหรือคะ อย่างน้อยก็ต้องเหลือคนให้ลูกเข้ามาปรึกษาบ้างสิ หนูอุ่นคิดว่าลูกคงไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้นหรอก เมื่อกี้กว่าจะหลับลงได้ น้ำตาแทบท่วมเตียงเลยทีเดียว เฮ้อ...” อธิบายยาวแล้วฤทัยรักษ์ก็เป็นฝ่ายถอนหายใจออกมาบ้าง

“ก็ทำตัวเองนี่”

“หนูอุ่นว่าแววตาคุณภวัตเขาก็ดูจริงใจดี เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ยังสู้ไม่มีถอย ไม่ยอมทิ้งลูกเราไปไหน ในสังคมนักธุรกิจใหญ่โตแบบเขา เต็มไปด้วยหมาป่าเขี้ยวยาวที่จ้องจะหาผลประโยชน์เข้าตัวทั้งนั้น หมาป่าหน้านิ่งที่เก็บเขี้ยวมาใช้กับลูกเป็ดตัวน้อยของเราแบบเขา หาไม่เจอง่ายๆ นะคะ คุณป๋าคิดยังไง จะให้พวกเขาสร้างครอบครัวด้วยกันหรือเปล่าคะ”

“บอกตรงๆ พี่โกรธมากที่พวกเขาทำอะไรไม่รู้จักคิดให้รอบคอบ" แดนดินบอกเสียงขรึม