ตอนที่ 3/1 หมอคัส

ความโกลาหลวุ่นวายเกิดขึ้นในโรงพยาบาลสัตว์เมื่อเจ้าหน้าที่กู้ภัยนำงูจงอางขนาดยาวกว่า 6 เมตรเข้ามาให้คุณหมอรักษาบาดแผลที่เกิดจากการโดนหมาบางแก้วกัดจนไส้แตก

คุณหมอมาร์คัส สัตวแพทย์หนุ่มและเจ้าของโรงพยาบาลสัตว์เป็นคนรับรักษาเคสนี้ด้วยตัวเอง ต้องทำการฉีดยาซึมและวางยาสลบถึงจะสามารถเย็บรักษาบาดแผลของเจ้างูเคราะห์ร้ายได้ ซึ่งในเวลาต่อมาทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี เจ้าจงอางถูกส่งให้อยู่ในความดูแลของเจ้าหน้าที่ป่าไม้เพื่อรอเวลาฟื้นตัวจะได้ปล่อยกลับคืนสู่ธรรมชาติ

แต่กระนั้น งูยักษ์ก็ยังต้องให้เจ้าหน้าที่พามาทำแผลและฉีดยาฆ่าเชื้อทุกวันจนกว่าจะหายดี นับได้ว่าเป็นอีกหนึ่งเคสยากที่ทำเอาคุณหมอรวมไปถึงเหล่าผู้ช่วยยกมือปาดเหงื่อกันถ้วนหน้า

เสร็จสิ้นจากเคสงูจงอาง เหลือเพียงแค่เคสเล็กๆ อย่างฉีดวัคซีนหมาแมวและตัดไหมแผลทำหมัน ซึ่งหน้าที่นี้หมอ ‘เฟอร์’ คุณหมอสาวคนสวยอีกคนประจำโรงพยาบาลจัดการได้สบายอยู่แล้ว

“ผมจะออกไปธุระหน่อย มีเคสด่วนอะไรเข้ามาอีก คุณก็โทรมานะ”

“ได้ค่ะหมอคัส” หมอเฟอร์พยักหน้าและยิ้มหวานรับทราบ

ธุระของมาร์คัสเพียงแค่ต้องเดินข้ามถนนทางม้าลายไปยังฝั่งตรงข้ามกับโรงพยาบาลสัตว์ของเขาก็เท่านั้น ชายหนุ่มเข้ามาอยู่ในร้านอาหารร้านหนึ่งซึ่งกลายเป็นร้านโปรดร้านประจำของเขาจนรู้จักสนิทสนมกับเจ้าของร้านและพนักงานแทบทุกคนเพราะสั่งอาหารทานแทบทุกวัน

ขณะนั่งรออีกฝ่ายซึ่งอีกไม่กี่นาทีคงจะมาถึง มาร์คัสมองป้ายที่เด่นหราบนตึกขนาดใหญ่เขียนบอกว่า ‘โรงพยาบาลสัตว์ Pet BR’ ตึกสีขาวดั่งไข่มุกตั้งตะหง่านท่ามกลางร้านรวงอื่นๆ ในละแวกนี้

“คุณมาร์คัสสวัสดีค่ะ” คนที่มาร์คัสจะคุยธุระด้วยในวันนี้โผล่เข้ามาพอดี ชายหนุ่มจึงถอนสายตาจากสิ่งที่ภาคภูมิใจเพื่อยกมือไหว้ทักทายอีกฝ่าย

“สวัสดีครับคุณรุ้ง เชิญนั่งครับ”

“ขอบคุณค่ะ คุณมาร์คัสมารอนานยังคะ”

“ไม่นานครับ ผมก็เพิ่งมาเหมือนกัน”

ก่อนการพูดคุยธุระจะเริ่มต้นขึ้น มาร์คัสและวิลาวัณย์สั่งอาหารมารับประทาน

“ไก่อบน้ำผึ้งของที่นี่อร่อยจังเลยนะคะ สงสัยต้องซื้อกลับไปฝากคนที่บ้านสักหน่อยแล้ว”

“อาหารที่นี่อร่อยหลายเมนูเลยครับ ราคาไม่แพงด้วย”

“มิน่าคุณมาร์คัสถึงไม่ยอมเลือกร้านอาหารฝรั่งเศสที่ฉันเสนอ คงไม่ว่าอะไรหรอกนะคะถ้าเราจะทานไปคุยไป”

“ตามสบายครับ ผมไม่ถือ” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ยิ้มบางเบาบนใบหน้าทำให้เขาดูผ่อนคลายและเข้าถึงได้ง่ายขึ้นมาอีกหน่อย

“จนตอนนี้ฉันก็ยังคิดว่าตัวเองฝันไปที่คุณยอมขายที่ดินผืนนั้นให้” ดวงตาของวิลาวัณย์มองไปยังผืนดินว่างเปล่าที่ตัวเองกำลังพูดถึง แน่นอนมันตั้งอยู่ระหว่างโรงพยาบาลสัตว์ของมาร์คัสและร้านอาหารจีนชื่อดัง เป็นที่ดินทำเลทองที่มีแต่คนอยากได้และเสนอราคาให้สูงปรี๊ด

“ผมไม่อยากขายให้พวกนายทุนหน้าเลือด จะมาเปิดร้านสะดวกซื้ออะไรกันนัก ให้ร้านชำของชาวบ้านแถวนี้ได้ผุดได้เกิดบ้างเถอะ ตัดสินใจขายให้คุณรุ้งผมคิดว่าดีที่สุดแล้วครับ”

“ฉันก็ยังแปลกใจอยู่ดีค่ะ คุณขายให้ฉันได้ราคาน้อยกว่าที่พวกนายทุนนั่นเสนอให้อีก ไม่เสียดายเหรอคะ”

“ผมไม่ขัดสนเรื่องเงินหรอกครับ ไม่งั้นคงขายไปนานแล้ว” คำตอบมาร์คัสถูกใจวิลาวัณย์เป็นอย่างมาก

เธอยิ้มจนแก้มปริ มือตักพะแนงหมูมะเขือพวงใส่จานรอบที่สาม

“แล้วเรื่องก่อสร้างที่คุณรุ้งบอกผมจะเริ่มเมื่อไรครับ”

“คุยๆ กับวิศวกรแล้วก็บริษัทรับเหมาก่อสร้างไปแล้วค่ะ คงต้องรอเวลาฤกษ์งามยามดีสักหน่อย ฟังดูงมงายไหมคะนี่” เธอหัวเราะเสียงใส

“ไม่หรอกครับ ตอนก่อนผมจะสร้างที่นี่..” มาร์คัสผายมือไปยังตึกใหญ่ที่ทำงานของเขาเอง “ผมก็ดูฤกษ์ยาม ยึดหลักฮวงจุ้ยตามคำพูดสินแซอย่างเคร่งครัดเหมือนกัน เชื่อไว้ไม่เสียหายนี่ครับ สบายใจด้วย”

วิลาวัณย์รู้สึกว่าเธอถูกชะตากับผู้ชายคนนี้ไปกันใหญ่ ไม่ว่าจะพูดจาอะไรก็ฟังดูรื่นหูไปหมด

“เรื่องนี้คุณรุ้งบอกเธอหรือยังครับ” เงียบกันไปชั่วครู่มาร์คัสก็ถามวิลาวัณย์ถึงสิ่งที่เขาสงสัยที่สุดในการคุยกันครั้งนี้

“ยังไม่บอกค่ะ ไม่ใช่ตอนนี้ จะรอให้ใกล้วันดีๆ ของเธอก่อนแล้วค่อยบอกค่ะ” วิลาวัณย์เอ่ยยิ้มๆ แววตาเป็นประกายยามถึงนึกเรื่องที่ทำให้ใจเป็นสุข

มาร์คัสไม่รู้ว่าวันดีๆ ของเธอคนนั้นอย่างที่วิลาวัณย์เพิ่งพูดออกมาคือวันอะไร แต่เขาคิดว่าคงจะได้รู้ในเร็ววันนี้

โรงพยาบาลสัตว์ Pet BR เปิดให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงก็จริง แต่มาร์คัสไม่จำเป็นต้องผลัดเข้าเวรเหมือนคุณหมอคนอื่น อาจมีบ้างที่เขานอนค้างที่นั่น แต่ก็ไม่บ่อยนัก เว้นเสียแต่มีเคสเร่งด่วนจริงๆ หมอเฟอร์จะเป็นคนโทรแจ้งบอกเขาเอง

ที่อยู่อาศัยหลักของมาร์คัสคือบ้านหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา บ้านที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงการทำงานของเขา พ่อแม่ของเขาไม่ได้อยู่อาศัยด้วยกันที่นี่ ทั้งคู่พักอยู่ในคฤหาสน์ประจำตระกูล

มาร์คัสยังมีน้องชายฝาแฝดอีกหนึ่งคน ไอ้คนที่ถอดแบบหน้าตาเหมือนเขาแทบทุกกระเบียดนิ้ว แต่นิสัยต่างกันสุดขั้ว แฝดน้องคนนั้นชื่อว่า ‘มาร์ติน’อดีตเคยเป็นไอ้หนุ่มนักรัก แต่ปัจจุบันกำลังจะกลายเป็นพ่อคนหลังจากที่มันโดนน้องซาร่าห์คนสวยกำราบเสียอยู่หมัด

“น้านวล วันนี้ถั่วงอกทำอะไรพังไปแล้วบ้างครับ” มาร์คัสเอ่ยกับแม่บ้านคนแรกที่เขาเห็น

“ไม่มีของพังสักชิ้นค่ะ ขาโต๊ะยังอยู่ดี เบาะโซฟายังอยู่ครบ ตั้งแต่กลับจากโรงเรียนฝึก ถั่วงอกไม่ค่อยดื้อเหมือนเมื่อก่อนแล้วค่ะ เชื่อฟังดีมาก”

ได้ยินดังนั้นมาร์คัสยิ้มออกมาด้วยความพอใจ เขาให้แม่บ้านไปทำงานต่อได้

ที่นี่มีแม่บ้านด้วยกันทั้งหมดหกคน สี่คนประจำด้านบน ส่วนอีกสองคนประจำยังชั้นใต้ดิน แม้บ้านจะไม่ได้ใหญ่โตเหมือนคฤหาสน์ของพ่อและแม่แต่เจ้าตัวเคร่งเรื่องความสะอาดเพราะลูกๆ หลายชีวิตที่นี่จะต้องมีความเป็นอยู่ที่ดีที่สุด

“ถั่วงอก ผัดไทย เส้นเล็ก ต้มยำ” มาร์คัสเอ่ยออกไปเสียงดังๆ ไม่ใช่กำลังสั่งให้แม่บ้านเอาของที่ว่ามาเสิร์ฟ แต่มันคือชื่อสัตว์เลี้ยงของเขา

พูดถึงก็พากันวิ่งตามมาเป็นพรวน น่ารักจริงๆ เลยลูกพ่อ

“วันนี้หนูไม่ดื้อกับน้าๆ เขาใช่ไหมถั่วงอก ทำดีมากลูก” เสียงอ่อนโยนนุ่มดุจแพรไหมเอ่ยกับสุนัขสายพันธุ์ไซบีเรียนตาฟ้า ขนสีขาวดุจหิมะ

“แล้วผัดไทยดื้อไหม ไหนบอกพ่อมาซิว่าหนูดื้อหรือเปล่า” มาร์คัสเอื้อมมือลูบหัวหมาสายพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่เหมือนหมี แต่มีใบหน้าใจดีและน่ารักเอามากๆ

ผัดไทยเห่าเสียงดังราวกับจะบอกให้มาร์คัสรู้ว่าตัวเองนั้นไม่ดื้อเลย ลิ้นเปียกชื้นเลียมือเขาด้วยความดีใจที่เห็นพ่อกลับบ้าน

มาร์คัสลูบหัวผัดไทย ต่อมาตักของเขาก็ไม่ว่างเพราะเส้นเล็กกระโดดขึ้นมาจับจอง น้องเป็นแมวสายพันธุ์ชินชิล่า ขนสีเทาเงินนั้นเป็นประกายและนุ่มฟู เส้นเล็กขี้อ้อนและเอาใจเขามาก ตอนนี้นอนหงายให้เกาพุงอย่างสบายอารมณ์

จากนั้นสายตาเขาก็มองเห็นใบหน้าแสนเย่อหยิ่งของแมวอีกตัวที่นั่งบนโซฟาตรงกันข้าม มองพี่ๆ น้องๆ อ้อนพ่อแต่ตัวเองไม่คิดจะทำด้วย

“ต้มยำไม่คิดถึงพ่อเหรอลูก” ไอ้ตัวถูกพูดถึงรู้ว่ามาร์คัสคุยกับตัวเองก็เชิดหน้าอย่างอวดดีราวกับฟังภาษาคนเข้าใจ ต้มยำเป็นแมวสายพันธุ์รากามัฟฟิน เป็นไอ้จอมหยิ่งประจำบ้าน ตัวสีน้ำตาลแซมขาว ขนนุ่มและกอดอุ่นไม่แพ้เส้นเล็ก แต่ตัวจะโตกว่าน้องหน่อยหนึ่ง

“ถ้าไม่คิดถึงพ่อก็ดี งั้นให้เส้นเล็กกินเปียกตัวเดียวก็พอเนอะ” มาร์คัสกำลังใช้น้ำเสียงพูดคุยกับแมวเหมือนพูดกับเด็ดทารกตัวน้อยๆ ไม่มีผิดเพี้ยน

ต้มยำได้ยินพ่อพูดดังนั้น ความแสนรู้ของมันคือการกระโดดลงจากโซฟาตรงข้ามก่อนจะปีนขึ้นมานอนเบียดเส้นเล็กบนตักให้มาร์คัสได้เกาพุงลูบคางให้บ้าง

ชายหนุ่มหัวเราะอารมณ์ดี เหนื่อยกับงานหรือปัญหาจากเรื่องอะไร กลับมาบ้านก็ยังมีพุงแมวอุ่นๆ ให้ฟัด มีไอ้สี่แสบคอยอ้อนเอาใจเขา แม้มันจะมีอยู่ตัวหนึ่งที่ต้องอ้อนเพื่อความอยู่รอดก็ตาม

หลังจากมาร์คัสให้ขนมแมวเลียเจ้าเหมียวทั้งสอง และยังให้พี่เลี้ยงพาถั่วงอกกับผัดไทยไปเดินเล่น เขายังไม่ขึ้นชั้นบนในทันที แต่ตรงไปทางลาดลงห้องใต้ดิน อีกหนึ่งโซนที่เขาโปรดปรานมากที่สุดในบ้านหลังนี้