ตอนที่ 2/2 ส่วนเกิน

หญิงสาวรีบต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินลวกๆ และตัดสินใจออกไปคุยกับน้องสองคนถึงเรื่องที่เธอคิดมาตลอดค่ำนี้

“ตะวัน จันทร์เจ้า” เอ่ยเรียกชื่อทีล่ะคน กระนั้นเจ้าของชื่อยังคงสนใจหน้าจอโทรศัพท์มือถือมากกว่าจะเงยหน้ามองคนพูดอย่างเธออยู่ดี

แต่จริงใจรู้ว่าน้องกำลังคอยให้เธอเกริ่นออกมา

“สิ้นเดือนนี้หาวันหยุดได้ไปเยี่ยมยายด้วยกันไหม ยายบ่นคิดถึงพวกเราสามคนน่ะ”

ผ่านไปราวอึดใจหนึ่ง ทุกอย่างเงียบกริบ คำตอบปฏิเสธหรือตกลงไม่เล็ดรอดผ่านริมฝีปากผู้ใด

“น้ารุ้งให้พี่…”

“ขอคิดดูก่อนแล้วกัน” ตะวันเป็นคนเอ่ยออกมาในที่สุด แต่สายตายังคงไม่หันมาทางผู้เป็นพี่สาวเหมือนเดิม

สำหรับจริงใจแค่นี้ถือว่าดีมากแล้ว อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนพูดกับกำแพง

“โอ้ย ตายเลยอ่ะตะวัน แกป้องกันยังไงของแกเนี่ย”

“ก็ใครใช้ให้กระสุนหมดล่ะวะ”

“หู้ววว เล่นใหม่เลยๆ”

จริงใจมองรอยยิ้มน้องๆ ความสนิทของสองแฝดเทียบไม่ได้เลยกับเธอที่เหมือนเป็นส่วนเกิน คราวนี้ก็คงรู้แล้วสินะ ทำไมจริงใจถึงไม่ชอบกลับบ้าน ทำไมบ้านถึงไม่ได้น่าอยู่เท่าที่เธออยากให้เป็น

จริงใจกลับเข้าห้อง จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า อยู่ในชุดนอนกระโปรงสีชมพูยาวคลุมเข่า ดึกมากแล้วกว่าเธอจะได้ปีนขึ้นเตียง หญิงสาวล้มตัวนอน สูดกลิ่นหอมสะอาดแสนคุ้นเคย

อย่างน้อยๆ เธอก็ได้รู้ว่าตะวันและจันทร์เจ้าไม่ได้ใจจืดใจจำจนไม่ยอมเข้ามาทำความสะอาดห้องนี้ให้แม้ในเวลาเธอไม่อยู่ เพราะข้าวของเครื่องเรือนทุกชิ้นไร้ฝุ่นจับ แม้เธอจะไม่ได้กลับห้องร่วมเดือนแล้วก็ตาม

จริงใจนึกถึงใบหน้าเฉยชาของน้องเวลาเธอพูดด้วย นำมันไปเปรียบเทียบกับสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดีตอนที่สองแฝดอยู่ด้วยกัน ความรู้สึกนั้นช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

สาเหตุมันไม่ได้เป็นเพราะตะวันและจันทร์เจ้าเป็นฝาแฝดแล้วจะสนิทสนมกันมากกว่าที่จะเกิดขึ้นกับพี่คนโตอย่างเธอ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอได้รับการปฏิบัติจากน้องๆ มันมีที่มาที่ไป มีเบื้องลึกเบื้องหลังแสนขื่นขมมากกว่านั้น

จริงใจนอนไม่หลับ ข่มตาหลับอย่างไรก็นอนไม่สบายตัวจึงดีดตัวลุกนั่ง มือตบโคมไฟหัวเตียงเบาๆ จนเกิดแสงสว่าง มือขาวเปิดลิ้นชักหยิบอัลบั้มรูปภาพขึ้นมาเปิดดูระลึกความหลังวัยเด็ก

ภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าทุกอย่างเหมือนจริงใจ เพียงแต่ผู้หญิงในรูปคนนี้ดูแก่กว่า อ่อนโยนกว่าและดูใจดีเหลือเกิน

ปลายนิ้วเรียวลูบภาพนั้นเบาๆ อย่างรักใคร่ ก่อนสายตาจะหันมองรูปผู้ชายที่อยู่ข้างๆ อีกหน้าหนึ่งบ้าง

ผู้ชายคนนี้ให้อารมณ์และความรู้สึกเหมือนตอนมองตะวัน จะว่าไปแล้ว น้องชายเธอถอดแบบเหมือนผู้ชายคนนี้แทบทุกอย่าง

ไม่ต้องเดาให้ยุ่งยากเลย รูปที่จริงใจดูอยู่ตอนนี้คือพ่อและแม่ของเธอเอง

“หนูคิดถึงทั้งสองคนจังเลยค่ะ” หลังมือขาวยกขึ้นเช็ดหางตาที่ปริ่มน้ำ

เมื่อตอนเด็กๆ ครอบครัวจริงใจมีกันอยู่ห้าคน มีพ่อ มีแม่และลูกๆ ทั้งสาม พี่คนโตอย่างจริงใจอายุเก้าขวบ น้องแฝดชายหญิงอายุแค่หกขวบ ครอบครัวเธออบอุ่นมากและทุกคนก็รักใคร่กันดีมาก มากเสียจนไม่คิดว่าจะมีเรื่องแตกหักเกิดขึ้น

แม่จับได้ว่าพ่อแอบนอกใจไปมีผู้หญิงคนอื่น ไปอยู่กินกันเงียบๆ ในเวลาที่บอกแม่ว่าต้องไปดูงานต่างประเทศ แต่กลับเอาเวลาไปให้บ้านนั้น

แม่รับเรื่องนี้ไม่ได้ หัวใจแม่แตกสลาย จริงใจเห็นแม่กับพ่อทะเลาะกันและแม่ร้องไห้ทุกวัน จนมันถึงขีดที่แม่จะรับได้อีกต่อไป แม่ขอหย่าและพ่อก็ดีใจที่แม่ยอมหย่า จริงใจไม่รู้เลยว่าคนที่รักกันมากขนาดนั้น เขาหมดรักกันตั้งแต่ตอนไหน

พ่อตัดสินใจไปสร้างครอบครัวใหม่กับผู้หญิงคนใหม่ คนที่เป็นส่วนหนึ่งในการทำลายครอบครัวจริงใจ คนที่ต่อมามีสถานะแม่เลี้ยงของเธอ หากแต่ก็เป็นแม่เลี้ยงใจร้าย

พ่อมีความพยายามอย่างยิ่งในการเอาตัวลูกสาวคนโตหัวแก้วหัวแหวนอย่างจริงใจไปอยู่ด้วย ในเวลานั้นจริงใจก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่ง เธอร้องไห้งอแงอยากให้พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันแต่สุดท้ายแม่ก็ตัดสินใจให้เธอไปอยู่กับพ่อ ส่วนน้องฝาแฝดทั้งสองคนแม่ไม่ยอมยกให้พ่อเด็ดขาด ไม่ว่าจะใช้ลูกไม้แบบไหนก็ตาม แม่ไม่ยอมให้พ่อพรากน้องแฝดไปจากกัน นั่นเลยทำให้จริงใจโตมากับพ่อ ส่วนน้องฝาแฝดโตมากับแม่ซึ่งต่อมาไม่นานแม่ก็ตาย

เมื่อก่อนจริงใจก็เกิดความรู้สึกน้อยใจว่าแม่ไม่รักเธอเหรอถึงได้ยกเธอให้กับพ่อ แต่ต่อมาจริงใจก็ต้องตะหนักว่าแม่ยอมเพราะอยากให้เธอไปมีชีวิตที่ดี พ่อสามารถเลี้ยงดูเธอได้ดีกว่า แม้ว่าตลอดเวลาต่อมาจนวาระชีวิตสุดท้ายของแม่ จริงใจจะไม่ได้อยู่เคียงข้างท่านเลยก็ตาม

แม่ป่วย แม่ตรอมใจ และต่อมาไม่นาน..แม่ก็ตาย

น้องแฝดยังเป็นแค่เด็ก เจ็ดหรือแปดขวบด้วยซ้ำ แต่พอรู้เรื่องบ้างแล้ว น้องต้องโตมากับยาย ยายที่เลี้ยงดูหลานสองคนด้วยตัวเองในสภาพที่แทบจะไม่มีอะไรเลย

น้องแฝดผ่านจุดตกต่ำที่สุดในชีวิตอย่างการอดมื้อกินมื้อ เคยขอข้าวก้นบาตรพระกินด้วยซ้ำ ในขณะที่ชีวิตของจริงใจไม่ต่างอะไรไปจากลูกคุณหนู พ่อประเคนข้าวของให้ลูกสาวคนนี้ทุกอย่าง และทำราวกับว่ามีจริงใจเป็นแค่ลูกเพียงคนเดียว

แม่ตาย พ่อก็ไม่เคยมีความคิดกลับไปรับน้องแฝดมาดูแลอีกเลย เหตุผลที่ทำให้พ่อเปลี่ยนไปขนาดนี้ก็เพราะแม่เลี้ยงของจริงใจกำลังตั้งครรภ์ กำลังจะมีทายาทให้พ่อ พ่อเห่อมาก มากเสียจนบ้างครั้งก็หลงลืมจริงใจ

ต่อมาอีกหลายปี จริงใจเข้าเรียนชั้นมัธยมปลายเป็นปีแรก จุดพลิกผันของชีวิตคือตรงนี้ พ่อของเธอประสบอุบัติเหตุและจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ จากดาวร่วงลงมาสู่ดิน หลังเปิดพินัยกรรมมรดกทรัพย์สมบัติของพ่อ ทำให้ตระหนักรู้ว่าสมบัติกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์พ่อยกให้กับลูกและเมียใหม่ ส่วนที่เหลือเป็นของจริงใจและน้องแฝด

แม่เลี้ยงยังคงไม่พอใจในส่วนของตัวเองและลูกชาย คิดว่าตัวเองควรจะได้ทั้งหมดโดยที่อาจจะลืมไปว่าพ่อก็ยังมีลูกๆ อีกตั้งสามคน ไม่ใช่เฉพาะแค่ลูกชายของเธอเท่านั้น

‘แกกับน้องแกมันก็เหมือนเศษสวะของตระกูลเรา ไม่รู้หรือไงที่ฉันทนหายใจร่วมกับแกทุกวันมันน่าขยะแขยงมากแค่ไหน แกกับน้องของแก ไอ้พวกเด็กเหลือขอ! ยังจะมาแย่งของที่สมควรเป็นของลูกชายฉันอีก!’

‘กล้าพูดได้ยังไง ในเมื่อน้ามาทีหลัง น้าเป็นเมียน้อยของพ่อ น้านั่นแหละที่ทำให้ครอบครัวหนูพัง’

‘นังจริงใจ นังเด็กเลว! แกกล้าพูดกับฉันแบบนี้ได้ไง เก็บของของแกแล้วไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้ ไปซะ! ไปอยู่กับตระกูลยาจกของแม่แก ออกไป!’

จริงใจโดนแม่เลี้ยงใจร้ายโยนออกมาจากคฤหาสน์หรู จากคุณหนูสู่เด็กบ้านนอกคนหนึ่ง ต้องระเห็จไปอยู่กับยาย มีน้ารุ้งที่คอยจัดการเรื่องทุกอย่างให้ และเรื่องที่ทำให้จริงใจสะใจอยู่ลึกๆก็คงเป็นเรื่องที่น้ารุ้งบุกไปตบแม่เลี้ยงถึงห้องอาหารในตอนที่อีกฝ่ายกำลังโอ้อวดเรื่องเครื่องเพชรกับบรรดาเพื่อน

พอดีกับที่น้ารุ้งมีเพื่อนเป็นตำรวจเลยช่วยจัดการไม่ให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โต เสียค่าปรับแลกกับความสะใจ น้ารุ้งบอกว่าคุ้ม..

‘อยู่กับยายที่นี่อย่าดื้อ อย่าซน ต้องเชื่อฟังยายมากๆ นะรู้ไหม น้าอาจไม่ได้มาหาเราบ่อยๆ แต่จะโทรหาทุกวันนะ’

น้ารุ้งบอกกับจริงใจที่พยักหน้าเชื่อฟังทุกคำ

การเริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่ง่ายนัก หากคิดว่าสังคมในโรงเรียนยากแล้ว การปรับตัวกับคนที่บ้านยิ่งยากเข้าไปใหญ่

‘เก่งจังเลยลูกจริงใจ ได้คะแนนเต็มอีกแล้วหลานยาย’

ยาย ‘สไบ’ ทั้งรักทั้งหลงหลานสาวคนโต นอกจากหน้าตาละม้ายคล้ายลูกสาวของเธอที่จากไปมากที่สุดแล้ว กิริยามารยาทยังเรียบร้อย อ่อนหวานเหมือนกุลสตรีในวัง เรื่องเชื่อฟังคำสั่งสอนก็ไม่เคยทำให้ยายผิดหวังเลยสักครั้งเดียว

‘พวกแกสองคนดูพี่สาวไว้เป็นตัวอย่างบ้าง ไม่ใช่มัวเหลวไหลเกเรไปวันๆ’

‘ใช่สิ ใครจะไปเก่งเท่าหลานรักยายล่ะ’

‘เนอะตะวัน เรามันไม่ใช่หลานรัก ทำอะไรก็ผิดไปหมด’

‘ดูพูดเข้าไอ้เด็กพวกนี้ กับพี่สาวแกก็ยังคิดอิจฉา’

‘ใครจะไปอิจฉายัยนี่ ไม่ใช่ผมก็แล้วกัน แล้วยายอย่าย้ำว่าเธอเป็นพี่สาวผมนะ ผมไม่นับคนแบบนี้เป็นพี่’

‘หนูก็ด้วย หนูไม่มีพี่สาว หนูมีพี่ชายแค่ตะวันคนเดียว’

จริงใจจำได้ดีว่าหลังจากยายโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงจนลุกขึ้นวิ่งไล่ตีสองแฝดและปากด่าทอต่อว่าต่างๆ นาๆ ถึงความใจจืดใจดำไม่รักพี่รักน้อง จริงใจร้องไห้ด้วยความเสียใจอย่างสุดจะกลั้นที่พี่น้องสายเลือดเดียวกันพูดอย่างนั้นกับเธอ

หากเป็นแม่เลี้ยง จริงใจจะไม่ร้องไห้เสียอกเสียใจอย่างนี้เลย แต่นี่..สองคนนั้นเป็นพี่น้องแท้ๆ ของเธอ และเมื่อก่อนเราก็สนิทกันมาก เป็นพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกันดี แต่พอเวลาผ่านไปกลับมาตั้งแง่ใส่กัน รังเกียจเดียดฉันท์เหมือนเธอเป็นส่วนเกินที่หลงมาอยู่ในครอบครัว

จริงใจไม่รู้ว่าที่น้องเกลียดเธอมันมีสาเหตุอะไรเป็นปัจจัยใหญ่ๆ บ้าง แต่ที่แน่ๆ เท่าที่จริงใจรู้และรู้มาตลอดจนถึงตอนนี้

น้องเกลียดพ่อเลยพลอยเกลียดเธอไปด้วย เกลียดที่พ่อทิ้งแม่และเธอก็ทิ้งพวกเขา เกลียดที่ในเวลาลำบาก พ่อไม่เคยรับรู้ไม่เคยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ เกลียดจริงใจผู้มีชีวิตความเป็นอยู่ดีในขณะพวกตนและยายต้องดิ้นรนให้มีชีวิตรอดไปวันๆ

พวกเขาผ่านความลำบากหลายรูปมาด้วยกันมากมายจนในวันนี้ วันที่ตั้งตัวได้และมีพร้อมทุกอย่าง จริงใจก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวและเหมือนจะมาแย่งความรักจากยายไปอีก เป็นใครจะไม่โดนเกลียดบ้าง

บางครั้งจริงใจก็ยังรู้สึกเกลียดตัวเองเลย..