ตอนที่1 แผลในอดีต

ริมทะเลสาบอันกว้างใหญ่ ดวงตาคู่คมจับจ้องไปยังห่านป่า ที่กำลังเล่นน้ำกันอย่างสำราญ มันช่างดูมีความสุข ราวกับชีวิตนี้ของเจ้าห่านป่า ไร้ซึ่งความทุกข์ร้อนใด ๆ ต่างกับเจ้าของสายตา ที่ราวกับแบกโลกไว้ทั้งใบ บนบ่าอันบอบบางของสตรีผู้หนึ่ง ที่มิควรต้องเป็นเช่นนี้

         ถางไห่ชิน ทอดถอนหายใจหนัก ๆ เมื่อนึกถึงสถานะของนางในตอนนี้ ภรรยาที่สามีหาได้รักใคร่ และสิ่งที่ทำให้นางต้องเปลี่ยนแปลงตนเองในชาตินี้ ก็เพราะนางคือสตรีที่นรกส่งคืนกลับมา นางได้ตื่นมาอีกครั้งในครั้งวัยหลังปักปิ่น แต่กระนั้นเส้นทางชีวิตของนาง ก็ยังไม่อาจเลือกเปลี่ยนสามีได้ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหญิงสาวก็ทอประกายแข้งกร้าว…

         “ลงนามหย่ากับข้าเสีย”

         ราวกับภูผาตรงหน้าถล่มลงมา ทับร่างกายอันอ่อนล้าซ้ำอีกครั้ง สามวันก่อนสกุลถานถูกประหารทั้งตระกูล นอกจากนางที่ออกเรือนแล้ว หาได้มีใครรอดชีวิต ทว่าเช้าวันนี้สามี กลับถือหนังสือหย่ามาให้ลงนามถึงเรือน

         มือบอบบางยกขึ้นวางบนหน้าท้องกลมนูน อีกเพียงแค่เอนเดียว ลูกในท้องก็จะถือกำเนิด แต่สามีกลับเลือก ที่จะผลักไสนางกับลูก ออกจากชีวิตไปทั้งอย่างนี้ ชีวิตนางช่างน่าอดสูนัก ชะตาใครเล่าจะดหดร้ายเท่านางกับลูกในท้อง

         หญิงสาวรับพู่กันจากมือของสาวใช้ มันสั่นเทาจนยากจะทำให้นิ่งได้ ถานไห่ชินจรดปลายพู่กัน ตวัดลงนามชื่อตนเองในหนังสือหย่า มันจุกจนไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมาได้ ดวงตาคู่งามแดงก่ำจากการร้องไห้

         “เจ้ารีบออกจากจวนก่อนฟ้ามืด”

         แม่ทัพหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ โดยไม่แม้แต่จะหันมองอดีตภรรยา ที่เอาแต่ยืนสะอื้นไห้อยู่เบื้องหลัง กรามแกร่งขบกันแน่น ก่อนจะก้าวเท้าเดินจากไป พ้นร่างสูงใหญ่ สาวใช้รีบพุ่งเข้าพยุงร่างนายหญิงเอาไว้ ลั่วอิงปล่อยโฮไปกับผู้เป็นนาย ด้วยความรักและสงสารคุณหนูของนางจับใจ

         “เก็บของเถิด ลั่วอิง”

         หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ในเมื่อเขาไล่แล้ว ไยนางต้องหน้าทนอยู่ต่ออีกเล่า สมองของนางตอนนี้ มันคิดสิ่งใดไม่ได้มากกว่านี้แล้ว สิ้นสกุลถาน สามีหย่าขาด ลูกก็ใกล้จะเกิด หญิงสาวยกยิ้มหยันให้กับชะตาของตนเอง

         “ฮูหยิน! หนีเร็วเข้าขอรับ”

         ทว่าเพียงแค่ไม่ถึงครึ่งก้านธูป เสียงองครักษ์ของสามี ดังขึ้นจากด้านหน้าประตู ก่อนที่ร่างสูงใหญ่นั้น จะพุ่งเข้ามาหานางด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

         “เกิดอันใดขึ้น!”

         หญิงสาวเอ่ยถามออกไป ด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก มือบางยังคงประคองท้องเอาไว้อย่างถนอม ลั่วอิงรีบถลาเข้าขวางหน้านายสาว เอาไว้จากคนของท่านแม่ทัพ

         “อย่าเพิ่งถามเลยขอรับ ท่านแม่ทัพให้ข้าน้อย พาฮูหยินออกจากจวนก่อนขอรับ”

         ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียง ที่เต็มไปด้วยความกังวลใจ ควับ! ทว่ายังไม่ทันที่จะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ร่างสูงหันกลับไปยังหน้าประตู โดยวาดแขนอีกข้าง ดันให้สองนายบ่าวด้านหลัง ขยับถอยหลังไปเสีย

         “สื่อเจ่า!”

         หญิงสาวเรียกชื่อองครักษ์หนุ่ม ที่ตอนนี้พุ่งเข้าขัดขวางคนที่บุกเข้ามา ลั่วอิงรีบพยุงนายสาว ให้ถอยไปยังหน้าต่างด้านหลัง ถานไห่ชินประคองท้อง ก้าวเร็วตามการประคอง เสียงการต่อสู้จากด้านนอก มันดังจนใจของนางหวาดหวั่น มันเกิดอันใดขึ้น!

         “จ้าวฮูหยินจะไปที่ใดขอรับ”

         ทว่ายังไม่ทันที่จะถึงที่หมาย ร่างสูงในชุดทหารจวนจิ้งอ๋อง ได้ก้าวออกมาขวางหน้าเอาไว้เสียก่อน ราวกับรู้ว่านางจะต้องไปทิศทางนี้ สองนายบ่าว ค่อย ๆ ก้าวถอยหลังกลับมายังที่เดิม ซึ่งเวลานี้สื่อเจ่าเอง ก็ได้รับบาดเจ็บหนัก ชายหนุ่มหันกลับมามองผู้เป็นนายสาว เขาไม่อาจปกป้องนางได้ตามคำสั่ง ตัวเขาช่างไร้สามารถนัก!

         “ท่านพี่สือ พาฮูหยินหนีไปเจ้าค่ะ”

         ลั่วอิงดันร่างนายสาว เข้าไปหาชายหนุ่มที่หันมองมาที่พวกนาง ก่อนที่ลั่วอิงจะพุ่งเข้ารวบร่างชายแปลกหน้าเอาไว้แน่น

         “ลั่วอิง!!!”

         ถานไห่ชินหวีดร้องเสียงหลง เมื่อสาวใช้ของนาง ถูกกระชากออกจากร่างแกร่งนั้น แล้วถูกรวบกำลำคอยกขึ้นเหนือพื้น เคร้ง! สื่อเจ่าพุ่งเข้าช่วยหญิงสาว ทว่าดาบที่ฟันลงไป ถูกขัดขวางเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย นั่นเพราะตัวเขาในเวลานี้ แทบไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขยับกาย แต่คำว่าหน้าที่มิอาจทำให้เขาคิดที่จะถอยแม้แต่ก้าวเดียว

         “หนะ...หนี...ปะ...ไป!!!”

         ลั่วอิงพยายามที่จะบอกแก่สื่อเจ่า และนายสาวของตนเอง ดวงตานั่นเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา รอยยิ้มน้อย ๆ คลี่ประดับใบหน้าที่เริ่มเขียวคล้ำ จากการขาดอากาศหายใจ

         “ลั่วอิง!! ปล่อยนางนะ!”

         ถานไห่ชิน ตะโกนออกไปสุดเสียง ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างมิอาจห้ามได้ เมื่อร่างของลั่วอิงไม่ไหวติงแล้ว ตุบ! ร่างบอบบางถูกปล่อยให้ร่วงกับพื้น เส่าจื่อพุ่งเข้าประคอบโอบร่างนั้นอย่างรนราน

         “อ๊าก!!!!”

         ชายหนุ่มคำรามลั่นอย่างคนเจ็บปวดจนถึงขีดสุด ร่างโชกเลือดเงยหน้าขึ้นมองทหารจากจวนจิ้งอ๋อง ด้วยแววตาเคียดแค้น เขาทำหน้าที่ไม่สำเร็จ คนที่เขามอบให้ทั้งใจ ยังตายไปต่อหน้า แล้วยังฮูหยินกับนายน้อยในครรภ์นาง เขาคงมิอาจรักษาเอาไว้ได้

         ถานไห่ชินก้าวเข้าไปทรุดลงนั่ง ข้าง ๆ ร่างในอ้อมแขนของสื่อเจ่า สาวใช้ที่นางรักดั่งพี่น้อง ได้จากนางแล้ว นางกับลูกก็ไร้ทางหนี จะดอ้นรนไปเพื่อสิ่งใดกัน เสียงการต่อสู้อย่างดุเดือด ยังคงดังแว่วเข้ามาให้ได้ยิน

         “ท่านแม่ทัพมิเคยคิดหย่าฮูหยินเลยนะขอรับ ท่านแม่ทัพต้องการปกป้องฮูหยินกับลูก”

         ฉึก! สิ้นคำของสื่อเจ่า ร่างโชกเลือกก็นิ่งค้าง เมื่อลำคอของเขา ถูกคมดาบตวัดพาดผ่าน ถานไห่ชินนั่งนิ่ง เจ็บร้าวที่ท้อง ก่อนจะรับรู้ได้ว่ามีความอุ่นเหนียวข้น ไหลออกมาจากกาย หญิงสาวทำได้เพียงนั่งดอนเอน มองคนของสามี สิ้นใจทั้งที่ยังโอบกอดรร่างของลั่วอิงเอาไว้...

         “จ้าวฮูหยินไม่ต้องห่วง ข้าจะส่งท่านติดตามพวกเขาและสามีของท่านไปอย่างแน่นอน ครอบครัยวมิควรแยกห่างกัน หึ ๆ”

         คำพูดของชายหนุ่ม หาได้เข้าไปในโสตประสาทของหญิงสาวไม่ นางกำลังนิ่งค้างกับภาพตรงหน้า ไหนจะความเจ็บร้าวในช่วงท้องอันหนักหน่วง ก่อนที่นางจะรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ ทว่าเจ้าของคมดาบยังไม่คิดลงมือ

         “ข้าอยากให้ท่านเห็นบางอย่างก่อนตาย”

         หมับ! เอ่ยจบมือหยาบได้ค้าต้นแขนของหญิงสาว แล้วกระชกให้นางลุกขึ้น เท่านั้นเองเลือดอุ่นร้อน ได้ไหลอาบขาลงนองไปตามพื้น ทุกก้าวที่นางขยับเยื้อน เป็นสีแดงจากเลือดที่ไหลอาบ หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อท้องกลมโต มีอาการบีบรัดถี่ ๆ

         “ท่านแม่ทัพ...”

         เพียงก้าวพ้นออกมาถึงหน้าเรือน ภาพตรงหน้าทำให้หญิงสาวเย็นเยียบไปทั้งกาย จ้าวตงเสวียน นั่งคุกเข่าอยู่ลานหน้าเรือน ลำคอของเขามีคมดาบพาดผ่าน ใบหน้าและร่างกายย้อมไปด้วยเลือด หญิงสาวกวาดสายตามองไปยังลานกว้าง ครอบครัวสามี บ่าวไพร่ ทหารในจวน ล้วนสิ้นลมกันแล้ว คงเหลือในตอนนี้น่าจะมีเพียงนางกับสามี และลูกในท้อง