ตอนที่2 ลมหายใจใหม่

“จ้าวตงเสวียน หากเจ้าเลือกที่จะยืนข้างฝั่งของข้า มีหรือจุดจบจะเป็นเช่นนี้”

         น้ำเสียงทรงอำนาจ เอ่ยขึ้นจากอีกด้านของลาน ถานไห่ชิน หันมองไปตามเสียงนั้น ภาพที่นางเห็นคือลู่จิ้งอ๋อง อ๋องต่างแซ่ ที่กำลังยืนโอบร่างงามของพระชายา สตรีอันเป็นหนึ่งเดียวในใจสามีของนางเอง หญิงงามอันดับหนึ่ง ที่เคยกุมทั้งหัวใจของจ้าวตงเสวียน และตอนนี้ก็ยจังคงกุมหัวใจด้านชาของเขาไว้ไม่เสื่อมคลาย...

         “ข้ากับนางหย่าขาดกันแล้ว”

         แม่ทัพหนุ่มหาได้คิดตอบคำพูดของอีกฝ่าย แต่เขาเลือกที่จะประกาศ ถึงการตัดขาดของตัวเขากับภรรยา

         “เจ้าหย่านาง...ฮ่า ๆ แต่เด็กในท้องนั่น คือสายเลือดของเจ้าอยู่มิใช่หรือ เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยมันมีลมหายใจ กลับมาทวงทุกอย่างแทนบิดาเยี่ยงเจ้าเช่นนั้นรึ!”

         “ลู่เจี้ยน! เจ้าจะชั่วช้าเพียงใดข้าไม่คิดใส่ใจ แต่เจ้าจะทำสิ่งต่ำช้ากับทารกคนหนึ่งไม่ได้!”

         แม่ทัพหนุ่มตวาดก้อง เมื่ออีกฝ่ายยังคงไม่คิดลดละ ไว้ชีวิตลูกของเขาที่ยังไม่ลืมตาดูโลก เขาช่างเป็นบิดาที่ไร้สามารถนัก สายเลือดเดียวยังยากปกป้องได้

         “เจ้าพูดเองจ้าวตงเสวียน! ว่าข้าคือคนชั่วช้า แล้วทำไมข้าต้องสนใจสิ่งมีชีวิตในท้องนางด้วยเล่า ผ่าเอาเด็กนั่นออกมา แต่อย่าให้นางตาย”

         เป็นคำสั่งที่เหี้ยมดหดยิ่งนัก แม่ทัพหนุ่มหันกลับไปมองภรรยราด้วยแววตาเจ็บร้าว หากเขาบอกนางให้เร็วกว่านี้ นางจะหนีไปได้ทันเวลา เป้นเพราะปากที่หนักของเขาเพียงคนเดียวโดยแท้...

         “หยุดความต่ำช้าของพวกเจ้าเดี๋ยวนี้!”

         แม่ทัพหนุ่มราวคนคลุ้มคลั่ง เมื่อร่างของภรรยา ถูกผลักให้หงายลงบนพื้น สองแขนสองขาถูกตรึงเอาไว้แน่น มีเพียงเสียงร้องไห้อย่างสิ้นหวังของนางเท่านั้น ที่ดังให้ได้ยิน

         “กรี๊ดดด!!!”

         ถานไห่ชินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หน้าท้องของนางเจ็บปวด ยากจะหาคำไหนเปรียบ ทุกความเจ็บปวดตีร้าวขึ้นมาในโสตประสาท กรามเล็กของนางถูกบีบให้อ้าปากขึ้น ก่อนที่จามีทหารคนหนึ่ง กรอกบางอย่างลงไป ดวงตาแดงก่ำมีเพียงม่านน้ำตาเท่านั้น ที่เอ่อคลอเต็มจนมองไม่เห็นสิ่งใดแล้ว

         “ไม่!! อ๊ากกก!!!”

         แม่ทัพหนุ่มคำรามลั่น เมื่อทารกถูกนำออกมาชูขึ้นสูง และมันแค่เพียงเสี้ยวเท่านั้น ที่เขาได้เห็นการขยับกายของร่างเล็ก หวืด!! ทุกอย่างมันดับวูบไปในทันที เมื่อร่างน้อยถูกปล่อยให้ร่วงลงกระแทกกับพื้นหินหน้าเรือน แม่ทัพหนุ่มดวงตาเหลือกค้าง นิ่งงันจนไม่อาจขยับได้ คงมีเพียงเสียงหัวเราะรอบทิศที่แว่วเข้ามให้ได้ยิน

         ความคลั่งแค้นนี้ เขาจะจดจำมันไปทุกชาติภพ สกุลลู่สกุลอวิ๋น จะไม่มีวันได้สงบสุขหากได้พานพบกันในชาติหน้า เขาจะสะสางให้สาสมกับสิ่งที่พวกมันทำกับครอบครัวของเขา และที่เขารู้สึกผิดที่สุด คงเป็นร่างอาบไปด้วยเลือดของภรรยา ที่นอนแน่นิ่งมิไหวติง

         ถานไห่ชิน ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใด ๆ อีก คงเพราะยาที่ถูกกรอกเข้าไปในปาก แต่ความแหลกสลายขอบงนาง มันฉายชัดผ่านม่านน้ำตา เมื่อนางเห็นร่างของลูกน้อย ร่วงหายไปต่อหน้า ลมหายใจของนางขาดห้วงอย่างช้า ๆ

         ‘หากข้าได้มีโอกาสอีกครั้ง ในการใช้ชีวิต ข้าจะให้พวกเจ้าชดใช้ ต่อสิ่งที่ทำกับลูกข้า!’

         หญิงสาวสาบานกับใจตนเอง หากนางได้พบเจอคนเหล่านี้อีกสักครั้ง นางจะทำให้พวกเขาได้รู้ ว่าความเจ็บปวดเจียนตายมันเป็นเช่นไร ใจของคนเป็นแม่เยี่ยงนาง มันแหลกสลายแค่ไหน ที่มิอาจปกป้องลุกเอาไว้ได้ ชาตินี้นางช่างไร้ค่า แต่มันจะไม่เป็นนี้อีกแน่ในชายต่อ ๆ ไป....

         “ฮูหยินเจ้าคะ”

         เสียงเรียกอันอ่อนโยนจากคนด้านหลัง ทำให้หญิงสาวตื่นจากภวังค์อันดำดิ่ง มือบางที่วางทาบบนหน้าท้องแบนราบ ค่อย ๆ เปลี่ยนมาแตะที่หางตา เพื่อซับน้ำตาที่เผลอปล่อยให้ไหลออกมา

         “ว่าอย่างไร”

         หญิงสาวหันกลับไปหาสาวใช้คนสนิท ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม ยิ่งเห็นรอยยิ้มของลั่วอิง ความรู้สึกรักและสงสารก็ตีขึ้นมาจุกอยู่ในอก

         “แดดแรงแล้วเจ้าค่ะ เราจะกลับจวนกันเลยหรือไม่เจ้าคะ”

         ลั่วอิง ถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ เพราะคราใดที่ฮูหยินของนาง มาไหว้พระที่อาราม มักจะมายืนมองทะเลสาบแห่งนี้เงียบ ๆ เป็นเวลานาน ๆ

         “กลับเถอะ”

         หญิงสาวตอบรับอย่างง่ายดาย นางควรเก็บความรู้สึกเอาไว้ให้ลึก ก่อนจะก้าวนำลั่วอิงตรงไปยังรถม้า ซึ่งมีสาวใช้อีกคนยืนรออยู่ ชูเหมยองครักษ์ในคราบสาวใช้ เป็นคนที่พี่ชายของนางส่งมาคอยอารักขา ตามคำขอของนาง

         “บ่าวเตรียมน้ำชาและขนมไว้แล้วเจ้าค่ะ”

         ชูเหมย เดินเข้ามายื่นแขนให้นายสาว เพื่อให้ผู้เป็นนาย พยุงกายขึ้นไปบนรถม้า พร้อมกับรายงานถึงสิ่งที่นางจัดเตรียมทุกอย่างเอาไว้ ด้านในรถม้าแล้วเช่นกัน

         “ขอบใจเจ้ามาก”

         ร่างระหงก้าวขึ้นรถม้า โดยมีลั่วอิงตามติดขึ้นไป ส่วนชูเหมยนั่งเคียงข้างคนขับรถม้า ซึ่งก็เป็นคนจากจวนถานเช่นกัน ความเงียบรอบด้าน ไม่ใช่เพราะที่นี่สงบ แต่มันคือการเฝ้าติดตามทุกความเคลื่อนไหว เพื่อรอจังหวะลงมือ ทว่าสี่นายบ่าว กลับเลือกที่จะไม่เปิดโอกาสนั้น ให้ผู้ที่อยู่ในที่ลับได้ลงมือ