19

“ขอคำปรึกษาไม่ใช่ในฐานะเจ้านายได้ไหมล่ะ?”

“ได้สิคะคุณวี แต่ว่า... เมื่อคืน… มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ไม่เอาละ ไม่ถามดีกว่า” จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจ คนเป็นเจ้านายไม่คิดว่าควรมาถามเรื่องนี้กับลูกน้อง ถ้าไม่เป็นเพราะว่าบางเรื่องของเธอปรึกษาใครไม่ได้จริง ๆ นอกจากบัตเลอร์หนุ่มทั้งสอง

เรื่องนี้ยิ่งปรึกษาไม่ได้เข้าไปใหญ่!

“คุณวีคุยกับดาได้ทุกเรื่องจริง ๆ นะคะ รับรองว่าดาไม่พูดเรื่องนี้กับใครแน่นอน ดาพอหาข้อมูลให้ได้เรื่องยาคุม... เอ่อ... เราจะแวะร้านขายยากันก่อนดีไหมคะ?”

“ไปร้านขายยาทำไมคะ? ไม่ได้มีอะไรซะหน่อย” เจ้านายสาวบอกด้วยหน้าตาใสซื่อ ฉีกยิ้มกว้างหวานให้เห็นไรฟันขาวครบทุกซี่ “ถ้ามี... มันคงย่อยไปพร้อมอาหารเช้าแล้วล่ะค่ะ ไม่ทะลุไหลลงมดลูกฉันแน่ ๆ”

เลขาฯ คนดีอ่อนต่อโลกอย่างไรคงเข้าใจความหมาย ณดายกมือป้องปากตกใจส่งเสียงวี้ดว้าย ยกสองมือจับพวงมาลัยอย่างมั่นคง ไม่กล้าถามปัญหา 18+ เจ้านายสาวอีก

รถยนต์แน่นขนัดบนถนนย่านใจกลางกรุงทำให้เธอเข้าประชุมสายเล็กน้อย ซึ่งคงไม่มีใครกล้าต่อว่าด้วยความที่เป็นลูกสาวเจ้าของ ประกอบกับว่าผู้เข้าประชุมบางคนก็ยังไม่มา

สำนักงานใหญ่แห่งนี้มีถึงเจ็ดสิบชั้น ชั้นบนสุดของตึกสูงเป็นห้องของลูกสาวและท่านประธาน ห้องประชุมของบรรดาหุ้นส่วนใหญ่ บอร์ดผู้บริหาร ถัดลงมาอีกชั้นถึงเป็นพื้นที่สำหรับพนักงาน ทั้ง Local broker นายหน้าอินเตอร์ประสานงานต่อจากสาขาในต่างประเทศส่วนภูมิภาคเอเชีย ฝ่ายวิศวะ ไอที พนักงานขาย หัวหน้าพนักงานขาย มีการแบ่งโซนการขายตามความถนัดของเซลล์แต่ละคนตามโซนเขต เช่นแนวรถไฟฟ้า บริษัทอนันดาพร็อพเพอร์ตี้ยังทำการค้าครอบคลุมไปถึงที่ดิน ที่จอดรถย่านการค้า นอกเหนือจากธุรกิจโรงแรม ส่วนอื่น ๆ ยังปล่อยให้เช่าเป็นชั้นไป

ระดับวีณาจึงเรียกได้ว่าเป็นเศรษฐินีของแท้ด้วยบารมีของคุณพ่อ ขณะที่ความสามารถของเธอนั้นไม่ทิ้งแถว

หลังได้รับแปลนงานสร้างจากสถาปนิกและวิศวกร มือเรียวกระชับกระเป๋าแบรนด์เนมหนังสีดำไว้แนบกาย รองเท้าส้นสูงสามนิ้วย่างก้าวไปพร้อมเลขานุการประจำตัวด้วยท่วงท่างามสง่าเยี่ยงนางพญา ยืนสง่ากลางห้องประชุม

ห้องโถงขนาดใหญ่ของบริษัทอสังหาฯ มีผู้บริหารระดับอาวุโสสี่คน อีกหนึ่งเป็นคนคุ้นเคยกันอย่างดี ร่างสูงในเชิ้ตหล่อเหลาสีขาวสะอาด ใบหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

“มาด้วยหรือคะ? พี่ภาม...”

“มาแทนคุณอาครับ... ท่านอยากให้ผมจดงานให้มากกว่าเลขาฯ” ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล อาจเพราะภาคินไม่ใช่คนแสดงออกทางสีหน้าเธอจึงไม่สังเกต หญิงสาวยืนอยู่บริเวณหัวโต๊ะ มีเลขาฯ นั่งทางฝั่งซ้ายมือ

“ตามสบายค่ะ มีอะไรโต้มาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจเรื่องพี่ ๆ น้อง ๆ ระหว่างเรา... ไม่มีแล้วมั้ง”

วีณาตั้งใจเหน็บเขา ก่อนที่เธอจะเก็บทุกความสับสนไว้ภายในใจ เธอไม่ใช่คนที่จะเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับการทำงาน

ใบหน้าสดสวยครุ่นคิดยามหยิบเอกสารขึ้นมาเกริ่นเรื่องงานคร่าว ๆ แม้ว่าการเปิดโปรเจกต์ใหม่ในหัวข้อ ‘เลิฟโมเทล’ ของคุณพ่อไม่เป็นรูปธรรมมากนักเหมือนหาเรื่องถ่วงเวลาไม่ให้เธอไปสร้างความวุ่นวาย

ตามที่ได้ยินมาจากเลขาฯ หน้าห้องทำงานของสำนักงานใหญ่ เจ้าของบริษัทไม่อยู่ ออกไปธุระงานบูธอสังหาริมทรัพย์ ไหนจะตัวเลขงบประมาณงานสร้างโรงแรมดูน้อยชอบกล ให้เปิดเป็นโฮสเทลเล็ก ๆ ยังไม่พอ โรงแรมแห่งแรกของเธอเป็นไปได้ว่าอาจไม่ได้สร้าง

จะอย่างไรก็ตาม ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องเล่น ๆ ของ CEO ใหญ่อย่างนายอนันต์ที่อาจไม่ลงทุนให้หากว่ามันไม่ดึงดูดมากพอมองเห็นกำไรในช่วงเศรษฐกิจบ้านเมืองไม่ค่อยดีนัก ไม่ใช่วิสัยของคนทะเยอทะยาน ชื่นชอบงานพุ่งชนความสำเร็จอย่างวีณา!

“เลิฟโมเทล... ในบ้านเราอาจมีข้อจำกัดหลายอย่าง คุณพ่อบอกว่าลองเปิด ฉันก็อยากจะทำมันนะคะ... ดิฉันขออนุญาตยกตัวอย่างเช่นคนญี่ปุ่นนิยมไปใช้บริการเลิฟโฮเต็ลเฉลี่ยเดือนละ 1 ครั้ง ลูกค้าที่เข้าพักแบบชั่วคราวเมคเลิฟกันประมาณ 1-2 ครั้ง แต่ถ้าพักแบบค้างคืนก็จะเพิ่มเป็น 2-3 ครั้ง ในขณะที่สถิติของหนุ่มไทยบางคนอาจมากกว่านั้น...”

ต่างคนก้มหน้าดูงานในมือ ตารางสีแดงเขียวน้ำเงิน แบ่งตามประเภทของกลุ่มลูกค้าที่จะมาใช้บริการโรงแรม ภาพสะท้อนขนาดใหญ่ในหน้าจอกลางห้องเป็นรูปภาพเดียวกัน

ที่ผ่านมาหญิงสาวไม่ใช่คนที่จะพูดเรื่องทางเพศได้หน้าตาเฉย ไม่ว่าเธอจะเป็นสาวมั่นหน้ามั่นอกมั่นใจในตัวเองสักเท่าไร วันนี้ทัศนคติของเธอเปิดกว้างและเปลี่ยนไป เมื่อมันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์

-----------

ในสีหน้าพึงพอใจกับผลงานผ่านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ไม่มีใครเคยผิดหวัง วีณาทำได้ดีด้วยอายุเพียงเท่านี้ เธอเข้าประชุมกับเจ้าของบริษัทด้วยทุกครั้งตั้งแต่อายุสิบแปด รู้ระบบการทำงานทุกอย่างไม่ต่างจากว่าเป็นตัวแทนของนายอนันต์

“คุณพ่อไม่ได้ให้งบประมาณมามากพอสร้างอะไรที่เรียกว่าโรงแรมได้เลย แต่ฉันมั่นใจว่าท่านมีจุดประสงค์ที่ดีคือการบริหารแบบประหยัดจับตลาดคนกลุ่มชนชั้นกลางไปถึงคนมีฐานะ โปรเจกต์นี้จะต้องออกมาดีอย่างแน่นอน... เราจะลองเคาะตัวเลขกัน... ถ้ามันไม่พอจริง ๆ ฉันจะจ่ายเอง”

“แต่คุณอนันต์สั่งว่าให้อยู่ในงบประมาณนะ...”

แววตาวาวโรจน์ประกาศจุดยืนชัดเจนว่าเขาไม่เห็นด้วย ขณะที่ภาคินคงขัดได้แค่พอหอมปากหอมคอ ด้วยความที่เขายังให้เกียรติเธออยู่เสมอ

ในที่นั่งใกล้กันเพียงไม่กี่ก้าวเดินราวกับว่ามีเส้นคั่นกลางระหว่างเธอและพวกเขา