39

“วีก็รักพี่ภามค่ะ...”

วีณาเป็นผู้เสียสละเสมอในเมื่อเขายืนยันว่าจะไม่ทำ เธอปล่อยให้เขาพักพิงศีรษะ นั่งทำตาปรือเตรียมรับสิ่งที่จะเกิดเมื่อจับมือหนาขึ้นวางบนหน้าขา ให้เขาเลิกกระโปรงบานขึ้นช้า ๆ พ่นลมหายใจร้อนและเสียงพร่าหวาน

“ใส่เข้าไปให้วี... หน่อยนะคะ พี่ภามขา...”

ไม่ทำให้ก็บ้าเต็มทน! ภาคินยอมที่จะละวางทิฐิอันสูงส่งลงบ้าง จับเจ้าก้อนกลมใส่กางเกงในตัวน้อยลากผ่านกลางกลีบเกสรงามเปียกชุ่มฉ่ำ สอดเข้าไปจนสุดข้อนิ้ว เขาคิดว่ามันไม่ลึกพอและกลัวว่าเธอจะเจ็บมันกลับเข้าไปได้ง่ายเพราะความเปียกแฉะ...

เธอเปียกได้ง่ายดายกับแค่การเล่นเกมส์จ้องตา แววตาร้อนแรงถึงเพียงนี้เขาคงไม่ต้องเล้าโลมอะไรเลย แค่กดปุ่ม...

“พี่ภาม... อื้ม...!”

งานง่าย ๆ ที่ไม่ง่าย เมื่อสาวน้อยพยายามปิดป้องปากตัวเองด้วยมือเล็กของเธอไม่ให้เสียงดังหลุดรอดออกไป ดวงตาคู่คมปลาบประกายฝังตรึงกับภาพแสนรัญจวนยิ่งเสียกว่านอนกับสาวคนไหน ๆ มาทั้งชีวิต

น้องสาวเปียกชุ่มเริ่มเปียกปอนมากขึ้นเรื่อย ๆ เหนือหน้าตักของเขาที่เกิดตื่นตูมสำลักน้ำตาม ร่างบางบิดเร่าจนต้องซบหน้าลงบนบ่าของเขาเพราะอารมณ์แสนรัญจวน แรงสั่นจากภายในพาให้ร่างของเธอสั่นสะท้าน เธอตะเกียกตะกายเข้าหาอ้อมกอดของเขาที่กลับทำได้แค่ให้กำลังใจ

ให้ตายเหอะ! นี่มันคงเป็นเรื่องบ้าบอคอแตกที่สุดกับการไม่ยัดของตัวเองเข้าไปในตัวเธอให้เธอสุขสม แต่ปล่อยให้สาวน้อยสนุกอยู่กับไข่สั่น

ภาคินเฝ้ามองแม่สาวน้อยอย่างนั้นจนใกล้ถึงสวรรค์...

เขาถึงตัดสินใจมอบลมหายใจสุดท้ายให้ด้วยการดึงมือเรียวออกแล้วประกบปิดริมฝีปากคู่งามเบื้องหน้า

“อื้มม!”

แรงเฮือกสุดท้ายหลังเดินทางมาถึงปลายทางแห่งแสงสว่าง ความทรมานชั่วครู่หนึ่งเกิดขึ้น เมื่อปลายลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก เกี่ยวกระหวัดหาความหวานอย่างหิวโหย ดูดดื่มราวอดอยากปากแห้งมาแรมปี

ร่างบางสั่นเกร็งเพราะความเสียวซ่านตัวโยน มือไร้เรี่ยวแรงกลับผลักอกแกร่งออกพรวด!

“พี่ภาม! เอาออก... ค่ะ.. อื้ออ!”

ตัวการร้ายโดนดึงออกไปทว่าปากของเขายังไม่เลิกพัวพันเรียวปากงามและลิ้นน้อย พอติดใจเข้าเสียแล้วเขาได้จูบเธอก็จูบอย่างนั้น แลกลิ้นน้ำลายรสชาติชุ่มคอ ผลัดมอบลมหายใจผ่านจุมพิตเร่าร้อนหลายนานจนเรียวปากอิ่มบวมเจ่อเพราะพิษจูบ

เธอและเขาผ่อนลมหายใจแข่งกัน ตาสบตาในอ้อมกอดแสนเร่าร้อนต้องการ

“เดี๋ยวพี่พาไปล้าง... ถ้าน้องวีไม่อิ่ม พี่จะช่วยนะครับ”

----------

ในห้องนอนมืดเงียบลำพังสองต่อสอง บรรยากาศตลบอบอวลไปด้วยความเครียด

แผ่นหลังกว้างกำยำของคนที่เคยออกกำลังกายเข้าฟิตเนสร่วมกันเสมอ ในเสื้อลายสก็อตลายเดียวกัน ซึ่งคุณหนูของบ้านลงทุนจัดให้ใหม่ยกเซ็ต ตามแบบฉบับแม่สายเปย์ พาเสียงลอบถอนหายใจดัง

ภากรยอมน้องชายทุกอย่างแล้วในเวลานี้ เขากำลังเจ็บปวดกับการกระทำของตนเอง ขณะที่คนน้อง... แค่อึดอัดใจ...

จะเรื่องอะไรถ้าไม่ใช่คุณหนูของบ้านเริ่มออกคำสั่ง! สั่งๆๆๆๆ สารพัดเท่าที่เธอจะสามารถสั่งได้ ตั้งแต่ให้พวกเขาใส่เสื้อสีเดียวกันหรือ ‘ธีมเดียวกัน’ เธอถึงยอมคุยกับพวกเขา รับประทานอาหารด้วยกันทุกมื้อ นอนที่บ้านพนักงานในห้องนอนของพวกเขาเตียงเดียวกัน ไม่อนุญาตให้บัตเลอร์ออกตระเวนราตรี ให้อยู่ด้วยกันตลอดจนกว่าความสัมพันธ์ฉันพี่น้องจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

มันอาจไม่เป็นเหมือนเดิมง่าย ๆ ดังใจหวัง

“ภีม... นอนยัง?”

“ยัง...”

“มึงทำไรน้องมึงต้องป้องกันนะ ไม่ใช่ให้น้องเป็นคนป้องกัน ไอ้คนไร้ความรับผิดชอบ”

แล้วพี่ชายก็โดนด่า! ถึงเขาจะเป็นคนสอนบอกน้องชายเรื่องนี้ตอนเจ้าตัวคบสาวคนแรก เป็นคนซื้ออุปกรณ์ป้องกันใส่ไว้ให้ในลิ้นชัก ภากรมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก พอหันไปมองคนข้าง ๆ ประสานมือไว้บนหน้าท้อง แหงนหน้ามองเพดานมืดใต้โคมไฟสีนวลส่องแสงสลัว ๆ

“น้องบอกเองว่าน้องไม่ชอบถุง แล้วมันเรื่องส่วนตัวของกูกับน้องป่ะ”

“กูเกลียดมึงฉิบหาย ไอ้พี่เฮงซวย ไอ้คนไม่รักษาคำพูด... แม่รู้คงเสียใจ มึงแอ้มลูกสาวคุณอาได้ไง ไอ้คนเนรคุณ”

คำบริภาษตามมาเป็นชุดไม่หยุด แต่ละถ้อยคำช่างเสียดแทงจิตใจ ภากรปิดตาลงถอนใจหาย ท่องคำว่าอดทนอยู่ตลอด เพราะเขาเป็นคนผิด...

“ขอโทษ...”

“กองไว้ตรงนั้นแหละ”

ได้เอาเรื่องพี่ชายอีกรอบ ที่นอนในฝั่งซ้ายของเขากลายเป็นแข็งทั้งที่มันนุ่มน่านอน ภาคินพลิกตัวไปมา นอนหงาย นอนตะแคงอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ ก่อนจะพยายามข่มตาหลับ เขากลับนึกถึงเรื่องราวสมัยเป็นเด็ก

“เล่นอะไรแบบผู้หญิงเป็นด้วยหรือครับเรา พี่นึกว่าสาวน้อยกลายเป็นลิงไปแล้วซะอีก”

“เป็นซี... วีซนเพราะอยากรู้อยากเห็น แต่วันนี้วีอยากเล่นตุ๊กตา อยากจะเล่นพ่อแม่ลูก”

“พี่ภีมพี่ภามเป็นพ่อแม่นะ วีจะเป็นลูกทำกับข้าวให้พ่อแม่กิน อ่ะนี่...”

เสียงหวานกังวานในห้วงความคิด ในที่สุดเขาก็ยอมรับว่าทั้งรักทั้งหวงแหนเธอมาแค่ไหน เขาจำได้ว่าเคยยอมกินเศษดินเพื่อเอาใจเด็กสาว...

แค่อยากได้ยินเสียงหัวเราะ แค่อยากให้วีณามีความสุข เขาอยากให้วีณาสนใจเขามากกว่าพี่ชายถึงได้ตามใจทุกอย่าง ตอนนี้ภาคินคงไม่ได้สบายใจนัก เขาถอนหายใจแข่งกับอีกคนที่นอนหันก้นให้ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ กัดกรามกรอด ๆ ด้วยใจริษยา