20

บางคนว่าลูกสาวคนสวยของท่านเก่งกว่าภาคิน ภากร อีกหลายคนก็ไม่คิดอย่างนั้น แต่ก็มีอีกกลุ่มคนไม่ว่าเธอจะเก่งหรือไม่เก่ง มีแค่คำว่า Say Yes! Ma’am

“แต่ผมว่าดีนะ Main ลูกค้ากลุ่มแรกของเราคือผู้ชาย... ธุรกิจนารีบ้านเราก็บูมอยู่แล้วอย่างเอ็กซ์คลูซีฟคลับย่านเอกมัยทองหล่อใช้งบประมาณสร้างเป็นร้อยล้าน ได้กำไรไม่รู้เท่าไร” ชายมีอายุกว่าห้าสิบปีให้เสียงตามมาแล้วอีกสี่คนก็เอออออย่างไม่ต้องสงสัยเลย วีณาจึงได้โอกาสเหมาะ ๆ

“ใช่ค่ะ แต่ที่คุณภาคินพูดมาก็น่าสนใจ ฉันเป็นคนแฟร์ ๆ อยู่ ถ้าอย่างนั้นฉันจะแบ่งเป็นสองโปรเจกต์เริ่มจากโรงแรมราคาประหยัด ดูดีกว่าม่านรูด แต่ตื่นเต้นกว่าด้วยการใช้งบน้อย ๆ สถานที่เร้าใจเหมือนหลุดเข้าไปในหนัง  AV กำไรมาเมื่อไรค่อยขยายกิจการเป็นส่วนของฉันโดยเฉพาะ... เริ่ดหรูอลังการงานสร้าง”

พูดจบ เธอวกกลับไปคว้ารีโมตคอนโทรลเพื่อเปิดสไลด์อธิบายคอนเซฟต์งานอีกครั้งว่ามันควรเป็นสถานที่ลับ สามารถขับรถเข้าไปจอดและนอนพักผ่อนกับสาว ๆ ได้โดยมีการรักษาความเป็นส่วนตัวให้ลูกค้า ด้วยความเป็นนักธุรกิจคิดแค่งานสร้าง ไม่จำเป็นต้องไปคิดเผื่อว่าใครจะบ้านแตก สาแหรกขาดหากหอบหิ้วเมียน้อยมาเล่นสนุกซุกซน

ทำเลที่ดินที่ประมูลมานับว่าเหมาะแก่การสร้างเลิฟโมเทล โครงสร้างตึกเดิมไม่ต้องปรับเปลี่ยนอะไรมาก ลดเรื่องค่าใช้จ่าย สิ้นเปลืองงบประมาณไปได้อีกหลักหลายล้านและ ‘ยังไม่มีใครทำ’

ธุรกิจน้องใหม่จับกลุ่มเป้าหมายลูกค้าตลาดใหม่ วีณาเลยได้รับคำชื่นชมเยินยอจากบรรดาหุ้นส่วนช่างประจบ

การประชุมดำเนินไปได้ด้วยดีกระทั่งสิ้นสุดลงในช่วงหัวค่ำ แต่ละคนเตรียมแยกย้ายกันออกจากห้อง โดยไม่มีใครรู้ว่าบางคนแอบฟังอยู่ เปิดประตูมายังพบหน้าเขาในทันที วงหน้าหล่อเหลาฉีกยิ้มกว้าง ส่ายตามองงานในหน้าจอขนาดใหญ่ยักษ์

“ไอเดียดี... สร้างเสร็จเมื่อไรพ่อขอใช้บริการคนแรก ลูกจะให้ส่วนลดพิเศษพ่อไหมครับ?”

“หนูยกห้อง VIP BDSM โซ่กุญแจมือมาครบให้คุณพ่อ แถมสาวสวยด้วยอีกคนเป็นไงคะ?” ปลายเสียงของเธอชายตามองทางคนข้างหลัง เลขาฯ คนสวยส่ายหน้ารัว ๆ ยกมือไหว้ปลก ๆ ขอประทานโทษว่าไม่เป็นไร ประธานใหญ่ก็หัวเราะชอบใจ วีณาเห็นว่าแซวเจ้าตัวมากไปหน่อย จึงใจดีให้เลขาฯ เลิกงานก่อนเวลา ค่อยพาคุณพ่อไปพูดคุยตามลำพังในห้องทำงานของเธอ

ห้องทำงานกว้างขวางติดกับห้องของคุณพ่อ เก้าอี้ผู้บริหารมองผ่านกระจกไปเห็นทิวทัศน์ตึกสูงต่างระดับไล่เรียงกันไป สามารถสอดส่องเพื่อนร่วมงานในห้องข้าง ๆ ได้อีกด้วย แน่นอนว่าเวลาทำงานอนันต์ก็ตั้งใจทำงานอยู่ตลอด เรื่องผู้หญิงจบแค่ในบ้านเท่านั้น

“พี่ภีมล่ะ... ไม่มากับคุณพ่อด้วยหรือคะ?”

“พ่อฝากไปซื้อเดรสให้สาว ๆ กับของใช้ส่วนตัวนิดหน่อย ภีมเลือกของเก่งกว่าพ่อครับ เอ... เมื่อก่อนไม่เห็นจะถามนี่ มีอะไรกับตาภีมหรือเปล่า?” คุณพ่อหันกลับไปถามลูกสาวที่เดินตามเขามาถึงโซฟา หย่อนก้นนั่งลงข้างกัน

“ยังไม่มีถึงขั้นนั้นค่ะ ตอนนี้ยัง... มี Safe Zone พอสมควร”

วีณาไม่ชอบโกหก ไม่ว่ามีเรื่องอะไรก็จะพูดตรง ๆ กับทุกคนเพราะไม่มีใครต่อว่าเธอได้ อนันต์แค่มีสีหน้าวิตกกังวลเพียงเล็กน้อย พอลูกสาวทำหน้าตาคร่ำเครียด

“พ่อไม่ว่าอะไรลูกหรอกนะ ภีมเป็นเด็กดี รู้จักดูแลครอบครัวดูแลบ้าน ไม่เคยเถลไถลเรื่องผู้หญิงไม่มีมาเข้าหูพ่อสักคน ทีแรกพ่อนึกว่าลูกภีมมันเป็นเกย์ซะอีก”

คุณพ่อเอ่ยชมเพราะว่าเคยพาสองหนุ่มฝาแฝดไปเที่ยวประสาหนุ่มโสด สอนเรื่องการวางตัวกับผู้หญิง ภากรไม่เคยชายตาแลมองสาวคนไหนนอกจากลูกสาวของเขาที่เห็น ๆ กันอยู่...

ส่วนภาคินก็ไม่เอาสาวคนไหนแค่เฉพาะต่อหน้า หลายคนรู้ว่าเจ้าตัวมีแฟนบ้างแต่ไม่มากจนเกลื่อนกลาด

ลูกสาวไม่ได้สนใจประเด็นนั้นเลย เธอคิดว่าคุณพ่อมีเรื่องปิดบัง

“เมื่อวานพ่อโทรหาพี่ภีม พ่อ... คุยอะไรกับพี่ภีมคะ?”

“เรื่องอะไร?”

“เรื่องหนูไง หนูบอกพ่อว่าจะนอนค้างที่โรงแรมกับพี่เขา” ริมฝีปากบางใต้ลิปสติกสีแดงสีเดียวกันกับโซฟากำมะหยี่สีแปร๋น คล้ายกับว่าเธอสูญเสียความมั่นใจไปชั่วขณะหนึ่ง

“เปล่านี่... พ่อแค่ถามมันว่ามีปัญญาหาสินสอดมาขอลูกสาวพ่อเหรอ?”

“แล้วเขาตอบว่าไง?”

“ไม่รู้ไม่บอก ไปถามกันเอง” คนพูดเหลือกตามองบน ลุกขึ้นยืนสุดความสูงมือกระชับจับสูทตัวหล่อให้เข้าที่ “ไปดีกว่า... เบื่อปัญหาหนุ่ม ๆ สาว ๆ”

จากนั้นคุณพ่อก็ลุกหนีไปดื้อ ๆ ทิ้งลูกสาวนั่งงงเป็นไก่ตาแตก กว่าจะตั้งสติได้แล้วลุกตามไปเอาคำตอบที่เธอจะต้องรู้ให้ได้!

“พ่ออ! จะไปไหน!? กลับมาคุยกันก่อนน”

----------

 ภาคินไม่ได้ลอยหน้าลอยตาใช้ชีวิตอย่างปกติสุขนัก หลังคุณหนูของบ้านเฉดหัวทิ้งอย่างไม่ใยดี ถึงเวลาเสร็จกิจกับแฟนสาวที่คบหาไว้เพื่อความสัมพันธ์ทางกาย เขาไม่ลืมส่งข้อความหาว่ามีอะไรให้ช่วยเหลือไหมทุกวัน!

ไม่มีข้อความตามความคาดหวังตอบกลับ มีแต่คำว่าไม่เป็นไร ไม่รบกวน เธอขอเรียกใช้แค่ภากรและเลขาฯ ทิ้งถ้อยคำลาบอกเขาว่าให้ใช้เวลาอยู่กับแฟน คุณพ่อวานให้ช่วยงานอะไรก็ไปทำ ทำตัวตามสบายอยากมาบ้านเชิญมาได้ตามสะดวก

ทีแรกเขาคิดว่าเธอควรตัดพ้อต่อว่าทวงถามเรื่องสัญญาเพียงลมปากว่าจะอยู่ดูแลกันไปเรื่อย ๆ คุณหนูเอาแต่ใจ! กลับขับไสไล่ส่งเอ่ยปากขอให้เขามีชีวิตของตัวเอง

อิสรภาพ...         

เขาโหยหาคำนี้ทุกคืนวัน พอได้รับมันกลับไร้ซึ่งความสุข แล้วอิสรภาพที่แท้จริงคืออะไร?

เสียงประตูห้องดังแก๊ก คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมหน้ากระจกบานสูงใหญ่ ร่างสูงในเชิ้ตสีกรมท่าเนี้ยบเรียบกริบจับเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว เขาเปิดประตูห้องนอนออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิด