36

ภากรไม่มีอะไรจะคุยกับน้องชายจริง ๆ เพราะเขาเป็นฝ่ายโดนโกรธ เนื่องมาจากการผิดคำพูดของเขาเองว่าไม่กล้าแตะต้องน้อง เป็นภาคินที่ไม่เข้าใจกระทั่งหญิงสาวกลับมาหาพวกเขาอีกครั้งด้วยอารมณ์ดั่งพายุร้ายที่สงบลง

“พี่ภีมพี่ภาม… ตกลงทะเลาะอะไรกันคะ?”

“เปล่า...”

สองคนตอบพร้อมกันแม้ไม่มีใครมองหน้ากันเลย พวกเขายังนั่งอยู่ที่เดิมคนละฝั่งตรงข้าม นั่นทำเอาวีณาถึงกับถอนหายใจ

“อยากให้วีไม่สบายใจเหรอคะ? พี่ภีม... พี่ภาม... อยากเห็นวีร้องไห้ใช่ไหม?” วีณาไม่ไหวต้องใช้วิธีสุดท้ายคือบีบน้ำตา! ทีแรกเธอคิดอยู่ว่าจะประชดพวกเขาด้วยการไปเที่ยวบาร์โฮสหรือสถานที่อโคจรสักที่ แต่มันคงไม่สามารถแก้ปัญหาตอนนี้

“น้องวีจะร้องไห้ทำไมครับ? พวกพี่ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันสักหน่อย”

คนหนึ่งแววตาเอ่อคลอพอเธอตีหน้าเศร้า ส่วนอีกคน “พี่ขอโทษครับ... อย่าร้องนะน้องวี”

ภาคินอาจมีหนทางปรับความเข้าใจกับพี่ชาย ในขณะที่เธอได้แต่หวังว่าเขาจะยอมลดทิฐิตัวเองลงเพื่อเธอ

“ก็ได้... งั้น... วันนี้กูขออยู่กับน้องบ้าง... ได้ไหม? พี่ภีม...” พูดอึกอัก ภายใต้แววตาเศร้าหมองบอกว่าเขาเจ็บปวดกับการกระทำของภากรมากแค่ไหน ยังเกิดหวงแหน อยากได้เธอขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเลยสักนิด

นั่นกระตุกหัวใจอีกคนไม่น้อย ภากรก้มหน้าลงมองหน้าตัก กลอกตาไปมา “ออ... อืม ก็... ตามใจ... มีอะไรโทรมาแล้วกัน”

“ขอบคุณครับพี่ภีม”

หมายความว่าพี่ยอม! แน่นอนว่าถ้าไม่ใช่ภาคิน ไม่มีทางที่เขาจะยอมยกเธอให้ใครได้แตะต้องอีกแม้ปลายผม ทั้งที่ปากบอกว่ารัก... เธอรักใครเขาก็รัก ดวงตาคู่คมกลับเต็มไปด้วยประกายโทสะแห่งไฟริษยา

“มาด้วยกันทั้งสองคนนั่นแหละ ตามวีมาค่ะ”

วีณาตัดปัญหาด้วยการเดินนำพวกเขาทั้งสองคนไปเปิดประตู ปล่อยที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้าน บางอย่างก็สามารถที่จะรับประทานกันต่อ อย่างเจ้าของบ้านว่าไม่มีใครกินทิ้งกินขว้าง อนันต์เองก็ดูแลเรื่องอาหารให้ทุกคนรับประทานกันอย่างทั่วถึง ทั้งพ่อบ้านแม่บ้านคนขับรถกินดีอยู่ดีกันทั้งนั้น

เข้าบ้านมาแล้วเธอยกมือปัดเสื้อเชิ้ตสีเข้มของพี่ชายและสีขาวครีมของน้องชายให้ ขณะที่ทั้งสองคนก้มลงมองเท้าเล็ก ๆ ที่เปื้อนดำหลังย่ำสวนหลังบ้านมา

“ป้าอ่อนชอบบ่นว่าถูบ้านเหนื่อย พี่พาไปล้างเท้านะครับคนสวย” พูดพลันสองขาเรียวลอยโหวงเข้าหาอ้อมแขน ทั้งที่เธอตั้งใจจะเข้าไปล้างเท้าอยู่ด้วยความเคยชินไม่ต้องให้ใครอุ้ม

สองขาเรียวลอยโหวงเข้าหาเจ้าของวงแขนอุ่นที่ฉีกยิ้มกว้าง “ให้พี่พาไปล้างเท้านะทูนหัว... จะขัดให้สะอาดเลยจ้ะ”

ฮะ! วีณาเบิกตากว้างตะลึงแต่ก็ยอมวางพักมือไว้บนเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม กลิ่นหอมคุ้นเคย

ภากรหาเรื่องเอาใจมากกว่า เขาเป็นอย่างนั้นมาตลอดตั้งแต่มีความสัมพันธ์เกินเลยกับเธอ ดูแลราวกับว่าเป็นเจ้าหญิงโดยไม่สนสายตาใคร โดยเฉพาะน้องชาย...

“พี่ครับ... ขอผมอุ้มน้องบ้าง... ได้ไหม?”

“ฮะ?” คำถามเต็มวงหน้าของพี่ชายที่เพิ่งจะรับปากไป สีหน้าเป็นสุขของเขาเจื่อนลงพอแววตาคู่คมเว้าวอนขอกันซึ่ง ๆ หน้า

“ได้หรือเปล่าครับ? ผมขออุ้มน้อง ล้างเท้าให้น้องได้ไหม... ให้ผมทำนะครับ...”

ร้อยวันพันปีภาคินหรือจะยอมเรียกพี่ชายว่าพี่! ไม่มีทางที่ภาคินจะเรียกพี่ชายว่าพี่แต่เรียกมึง!

“นะครับพี่ครับ”

ภากรก้มหน้าลงมองสาวน้อยที่ยักคิ้วหลิ่วตาให้ทั้งสองคนสงบศึกเพื่อเธอ ตัวเขาจึงต้องยอมชายอีกคน

“ออ... โอเค อืม ๆ” แล้วจึงยอมส่งร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนไปอย่างเสียดาย

-------------

มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอยู่กันสามคน ถ้าไม่ใช่ในความสัมพันธ์รูปแบบพี่น้อง

ปัญหาอยู่ที่วีณาไม่เคยเห็นพวกเขาเป็นพี่ชายมาตั้งนานแล้ว ไม่เลย... พวกเขาไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือดของเธอด้วยซ้ำเพราะว่าเธอเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณพ่อ

“ลูกทำงานเสร็จแล้วเอาเอกสารไปส่งให้เลขาฯ พ่อด้วยนะ ไม่ส่งทางอีเมลนะครับ พ่ออยากได้เป็นกระดาษ...” อนันต์บอกแล้วปิดประตูห้องลงยืนบังข้างหน้าไว้ เขากลอกตาไปมาก้มหน้าลงหาลูกสาวคนสวยที่ยืนทำหน้างงหลังคุณพ่อโทรเรียกตัวมาแต่เช้าตรู เธอยังอยู่ในสภาพเดรสนอนสีขาวยาวมีเสื้อคลุมแพรไหมยาวถึงตาตุ่ม มือป้องปากหาวหวอด ๆ และคงไม่อยากออกไปไหน

“พ่อคะ... เอกสารอะไรเป็นความลับมากเลยหรือคะ ทำไมไม่ให้พี่ภีมพี่ภามเอาไปให้ล่ะ?”

“พ่อไว้ใจลูกสาวพ่อมากกว่าเนอะ วีค่อยเอาไปให้ตอนบ่ายก็ได้นะ”

คำพูดของพ่อทำให้เธอใจชื้นขึ้นมา วีณาไม่ได้อิจฉาสองแฝดหนุ่ม แค่สงสัยว่ามันเรื่องอะไร หลายวันมานี้คุณพ่อมีท่าทีตะกุกตะกัก จะพูดอะไรก็ไม่พูด

“เออ... พ่อไปก่อนนะ”

“ค่ะพ่อ” บอกแล้วเธอก็รั้งร่างสูงในสูทหล่อเหลา มือแตะบนท่อนแขนพร้อมส่งรอยยิ้มแสนอบอุ่น “เดินทางปลอดภัยนะคะ ตอนเย็นกลับมาทานข้าวกับวีนะ ดึกแค่ไหนวีก็รอได้ค่ะ”

“อ้อ... ได้ครับ ๆ ได้เลย” พูดพลันอ้าแขนออกกว้างรอลูกสาวปรี่เข้าหาอ้อมกอดของพ่อ เธอกับพ่อไม่ได้กอดกันบ่อยนัก เธอแค่ดีใจเหมือนได้พ่อคนเดิมกลับมา