25

ปลายหัวแดงก่ำถอดถอนออกจนสุด น้ำใสปนสีเลือดหยดลงบนผ้าสีขาว และเข้าไปใหม่ เขาเลิกที่จะให้ความสนใจกับมันแต่หันมาเอาใจคนตัวเล็กในอ้อมแขน เธอขยิบตาเพราะรู้สึกเจ็บเป็นระยะสลับสูดลมเข้าปาก แต่เพียงไม่นานความรู้สึกซาบซ่านอัศจรรย์ก็เข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด

สองร่างเปลือยเปล่าแนบชิดในอ้อมแขนกัน ต่างคนมีความผูกพันปรารถนาเป็นแรงขับเคลื่อน อุณหภูมิจากเครื่องปรับอากาศถึงเย็นแค่ไหนมันคงร้อน!

“อา... วีครับ... เป็นไงบ้าง ดีไหม...?”

หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงักตอบ ปลายหางตาคู่สวยมีน้ำหยดใสไหลตามมาด้วยอารมณ์หลายอย่างปนเปกันไปหมด อย่างหนึ่งแน่คือเธอไม่เสียดาย หากเป็นพี่ภีมหรือพี่ภาม เธอจะเก็บคนหนึ่งไว้ข้างกายตลอดกาล

“อยากฟังเรื่องไดโนเสาร์ไหมล่ะ? พี่เล่าให้ฟังได้นะ”

“คะ?” คำถามเต็มวงหน้าหวานหมดจด วีณารู้ว่าเขาแค่อยากเบี่ยงเบนความเจ็บของเธอตอนนี้ กลายเป็นว่ามันตลกกับการที่เขาพูดเรื่องทั่วไปแต่เริ่มขยับสะโพกเอาใจเธอแทนคำขอโทษ

กสองมือจิกเล็บสีชมพูไว้บนบ่ากว้างจนเกิดรอยเหมือนแมวน้อยฝากรอยข่วน ตัวตนของเขาเข้ามาเติมเต็มเธอตามรับปาก จากครึ่งหนึ่งของมันดันเข้ามาลึกแน่นสุดช่องท้อง ดึงเข้าดึงออกแต่ละครา ความเสียวซ่านทำให้คนใต้ร่างยอมตกอยู่ใต้อาณัติของเขาอย่างเต็มใจ

----------

“ที่วีบอกว่าอยากดูไง... ตอนเด็ก ๆ ตัวอะไร? แองคิโลซอรัส?”

“อือ... บ้า... อ๊ะ... ใครมาเล่าเรื่องไดโนเสาร์ตอนนี้กัน?”

“พี่ไง...” ในน้ำเสียงอ่อนโยน ริมฝีปากหนากดลงบนขมับเนียนที่มีเม็ดเหงื่อไหลซึม เธอไม่ได้ฟังเขาพูดอีกแล้วแต่ปิดตาลงส่งเสียงครวญครางลืมสัมปชัญญะสิ้น สองขาเรียวแยกออกด้วยตัวของมันเอง เอวคอดบางแอ่นรับสิ่งแปลกปลอมที่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ขณะชายไร้ประสบการณ์ควบคุมควบขี่เกมส์ของเขาได้ดี

ใบหน้าหล่อเหลาพร่างพราวเม็ดเหงื่อก้มลงดื่มด่ำความหวานงามจากยอดปทุมถัน แข็งเป็นไตเต็มปากมูมมาม สองมือบีบเคล้นเข้าช่วย เขาทำมันอย่างเท่าเทียมโดยไม่หยุดขยับช่วงล่าง สับเสียบเกิดเสียงดังตุบตับจนคิ้วเรียวสวยชนเข้าหากันชิดติด

“พี่ภีมขา... อื้อ... อ๊ะ...” เสียงกระซิบหวาน ความรู้สึกสุดวิเศษดังสวรรค์เสกสรรเกิดขึ้นเรื่อยไปไม่หยุด มือเล็กเลื่อนขึ้นล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลา สอดเข้าหยอกเล่นในเส้นผมอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ เธอผลัดขึ้นขย่มพาตัวเองไปชิมชมความงามบนฟากฟ้าเหมือนช่ำชองงานทั้งที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง

มันดีกว่าทุกครั้งที่สัมผัสกันเพียงภายนอกผิวเผิน เป็นคนละเรื่อง! ร่างอรชรในอ้อมแขนคอยแอ่นเอวรับทำกิจกรรมเข้าจังหวะให้พอดีกัน เมื่อเขาสลับขึ้นควบขี่บนเรือนร่างของเธอ ก้มหน้าลงพรมจูบไปทั่วทั้งดวงหน้าแดงก่ำ บ้างชนหน้าผากแตะกันไว้ ส่งเสียงหัวเราะคิกคักเคล้าคำพูดคุยด้วยน้ำเสียงรื่นหู

“น้องวีชอบให้พี่เอาลึก ๆ แต่ไม่ยาวใช่ไหม? หืม...”

“พี่ภีม... อืออ... ค่ะ... อ๊าาา พี่ภีมขา... ตรงนั้น”

เธอคงทำได้แค่ส่งเสียงครวญคราง หัวคิ้วเรียวสวยชนกันเมื่อประสาทรับรู้ถึงสองกายสอดสวมรวมเป็นหนึ่ง เสียงน่าอายเกิดขึ้นจากกันกระทบกระทั่ง ซึ่งเขายังคงไม่หยุดแรงขับเคลื่อนแม้สักวินาที

หลังชายผู้แสนดีได้ลิ้มรสวิมานฉิมพลีจากร่องสวาท เขากลับกลายเป็นคนละคนตามสัญชาติบุรุษ! สะโพกสอบผลักดันตัวด้วยพละกำลังทั้งหมดอย่างลืมสัมปชัญญะ มือปัดป่ายไปทั่วกายสาว จับเธอพลิกตะแคงข้าง ยกขาพาดบ่าตรึงสะโพกงามด้วยสองฝ่ามือ ก่อนจะจับเธอนอนหันก้นแนบแผงอกกว้างไว้กับแผ่นหลังบาง ให้เธอเป็นฝ่ายอยู่ใต้อาณัติและเชื่อฟัง

วีณาไม่ใช่คนเชื่อฟังใครนัก เธอยังเผลอนึกถึงชายอีกคน...

“พี่ภาม... อ๊ะ... เบา ๆ ค่ะ พี่ภีม... อ๊าา.. โอ๊ย.. มันจุก”

แรงกระแทกหนักหน่วงตามมาจนเจ็บจุก! ทำเอาเธอต้องร้องขอความปรานีจากชายหนุ่มที่จู่ ๆ ก็ทำตัวดิบเถื่อนในคราบสุภาพบุรุษ

“ภีมครับ... ภีม... ไม่เรียกผิดนะคนดี”

ความไม่พอใจปรากฏบนวงหน้าหล่อเหลาเร่าร้อนแกมข่มขู่ โทสะเดือดพล่านในกายรุ่มร้อน แม้ว่ามันจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเรียกหาเขาและน้องชายพร้อมกัน เขาโกรธ! แต่พอสบนัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงสีนวลภายในห้อง เอี้ยวมองกลับมาด้วยสีหน้าเว้าวอน สองมือจิกผ้าปูที่นอนจนแทบขาด

“เบาได้เบาหน่อยนะคะ... เจ็บ...”

“ครับ... พี่ขอโทษครับ...”

ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาสามารถที่จะหายโกรธเธอได้อย่างง่ายดาย ร่างสูงโน้มใบหน้าลงบรรจงกดริมฝีปากบนไรผมแทนการขอโทษ เขาพรมจูบไล่จากบ่ามน เนื้อตัวที่มีรอยจ้ำแดง วาดมือเล็กไว้ข้างหมอนใต้พันธนาการ

ความอ่อนโยนนั้นนำพาเธอไปสู่สถานที่สักแห่งแสนสวยงาม เส้นทางเดินโล่งโปร่งสบายราวกับว่าโรยด้วยกลีบกุหลาบรายล้อมรอบดอกไม้หลากสี ถึงอาจเหมือนคนเห็นแก่ตัวสักหน่อย แต่มันอยู่ในสภาวะไร้การควบคุมของเธอ

“อ๊าา! พี่ภีมขา... อีกนิด... อ๊าาย อ๊าา!”

พอเสียงหวานระเส่าดังขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกำยำผลักแรงสุดท้ายในส่วนลึกสุด สามครั้งสุดท้ายแล้วหยุดมันพร้อมรอยยิ้ม เม็ดเหงื่อพร่างพราวกายสาวแผ่ฟีโรโมนรุนแรง ร่างบางสั่นเกร็งกระตุกตอดภายในช่องท้องอย่างบ้าคลั่ง จนเขาถึงกับต้องฟุบหน้าลงส่งเสียงคำราม พร้อมการปลดปล่อยในอ้อมกอดกันและกัน วงแขนแข็งแรงยังตระกองกอดร่างเธอไว้ในท่วงท่านั้นแต่กระซิบข้าง ๆ หูต่อว่า

“เดี๋ยวภีมเดี๋ยวภาม เดี๋ยวเถอะ... คืนนี้จะเอาให้กลับมาเรียกชื่อคนถูก ไม่สลับพี่น้องเลยนะ ยัยตัวดี”