24

หญิงสาวหลุบตามองตามนัยน์ตาสีนิลสนิททอประกายวูบวาบตามแสงไฟ พริ้มตาปิดลงเมื่อริมฝีปากหนามอบจุมพิตแสนหวานให้อีกครา เขาขบเม้มไล่จากริมฝีปากบนอย่างเชื่องช้า เนิบนาบจนขนลุกชูชันไปทั่วกาย มือของเธอไต่ขึ้นโอบรอบคอ เมื่อปลายลิ้นหนาแทรกดุนเข้าหามาในโพรงปากเธอก็ตอบรับอย่างว่านอนสอนง่าย

หัวใจของเธอเต้นแรงเวลาพี่ภีมทำอย่างนั้น วีณาไม่รู้ว่ามันจะดีไหมหากได้จูบพี่ภามด้วยเหมือนกัน ความคิดสกปรกของเธอยังคงดำเนินไป แม้นั่งคร่อมกอดแฝดคนพี่ด้วยความเสน่หา

หลายนานกว่าที่ต่างฝ่ายจะสามารถผละออกจากกัน ดวงตาคู่สวยฉ่ำปรือหลุบมองปลายจมูกโด่งเป็นสันคม เขาพยายามรั้งลมหายใจหอบสั่นของตัวเองไว้

“พี่คิดถึงวีครับ... พี่รู้สึกผิดแต่พี่เลิกคิดไม่ได้...”

“เรื่องของคุณพ่อ เรื่องคนอื่นจะว่ายังไง ค่อยคุยทีหลังนะคะ ตรงนี้มีแค่เราสองคน พี่ภีมไม่ใช่คนคิดเยอะแยะเหมือนพี่ภามนี่นะ” บอกแล้วเธอลุกขึ้นยืนสุดความสูง เพื่อถอยจากเขาสักก้าวหนึ่ง ล้วงมือเข้าใต้ประโปรงขยับก้นจับขอบแพนตี้ร่วงลงพื้นตุบ!

แม่สาวแสนยั่วยวนทำหนุ่มวัยสามสิบปีอกสั่นขวัญแขวนเท่าไรเธอคงไม่รู้...

วีณาอาจวางแผนมาล่วงหน้า เตรียมใจมาแล้วกับเรื่องนี้ก็เป็นได้ เธอตัดสินใจหย่อนก้นนั่งลงที่เดิม มือเรียวปลดเข็มขัดรูดซิบลงฉับไว สอดเข้าไปในกางเกงสัมผัสความใหญ่โตโอฬารด้วยความคุ้นชิน มือซุกซนยังจับกำมังกรร้ายไว้เต็มอุ้งมือ

คงไม่ใช่แค่ชายหนุ่มที่เฝ้าคิดถึงท่วงท่าลีลาสวาทเต็มหัวสมองมาหลายวัน

“อ่าาห์... น้องวี... เรา... จะทำมันอีกหรือครับ?” แล้วเขาก็ได้คำตอบแน่ชัดในแววตาคู่สวย พลันเผลอลอบกลืนน้ำลายลงคอแรงจนลูกกระเดือกขยับ

ไม่มีสักครั้งที่ภากรจะทนไหว! เมื่อมือซุกซนเริ่มขยับขึ้นลง เสียงคำรามดังผ่านลำคอแห้งผาก ประกบปิดเรียวปากงามย้ำจุมพิตตามอารมณ์รัญจวนที่เข้าจู่โจมราวปีศาจร้ายเข้าสิง ความเป็นชายดีดเด้งออกมาจากกางเกง ปลายหัวเปียกปอนตามอารมณ์คึกคะนอง เขาซุกซบใบหน้าลงบนไหล่มน พรมจูบลงนั้นอย่างนิ่มนวล จนใกล้ถึงจุดที่ทนไม่ไหว

“พี่แตกใส่ชุดสวยวีนะ... ได้เปล่า... ครับ?”

“ไม่ค่ะ... ไม่เอา...” หญิงสาวส่ายหน้าไปมาแรง ๆ ก่อนหยุดมือไว้ไม่ให้เขาได้ไปเชยชมสวรรค์รำไร ตามองหน้าท้องแกร่งเป็นลอนได้รูปเกร็งจัด เม็ดเหงื่อไหลลงตามร่องของความแข็งแรง ขึ้นแซมไล่ไปทั่วเรือนกายรุ่มร้อนด้วยความตั้งใจแน่วแน่

“วีต้องได้ชุดใหญ่ไฟกะพริบค่ะ ถ้าพี่ไม่ยอม... วีจะไปทำเรื่องนี้กับผู้ชายคนอื่นหรือพี่ภามแทน...” เธอเลิกคิ้วขึ้นแล้วโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างกกหู “เอาแบบนั้นดีไหมคะ? แต่ว่าเรามาไกลขนาดนี้แล้วนะพี่ภีม”

คำพูดประชดประชันพากรามแกร่งขบกันแน่นจนเห็นสันกราม ภายใต้โทสะและความปรารถนา เธอหวงแหนเขาทั้งสองคนเท่ากับที่เขาหวงเธอ

แต่น้องวีเป็นนางฟ้าสำหรับเขา... เขาแค่อยากเก็บเธอไว้ที่เดิม ไม่อยากเปลี่ยนสถานะ

“วีแน่ใจหรือครับ? กับพี่ภีมนะ... กัดไม่ปล่อยรู้ไหมคนดี...”

“เร็ว ๆ ค่ะ ให้ไว” เธอท้าท้ายเขาด้วยการรูดเจ้าท่อนร้อนในมือขึ้นจนสูด ขยับอีกหลายรอบด้วยความเร็วมากขึ้นจนชายหนุ่มถึงกับส่งเสียงคำราม ซุกซบใบหน้าลงบนหน้าอกนุ่มหอม ผลัดดูดดื่มสองเต้าเต่งตึงอย่างตะกละตะกลาม

มาถึงจุดที่ต้องหาทางไปต่อ ริมฝีปากหนายอมปล่อยจากปลายยอดสีหวานเป็นตุ่มไตที่ดูดกลืนเต็มคำ มือเรียวเร่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเร่งถอดมันออกจากกายกำยำ ชายหนุ่มจึงถลกเดรสตัวสวยโยนลงบนพื้นอย่างรีบร้อน เลื่อนปลายนิ้วไปปลดเส้นบราเซียร์ที่กองเกะกะให้หลุดร่วงลงบนพื้นปาเก้เย็น

ภากรคงหวังจะทำอย่างเดิมคือสำเร็จความใคร่แล้วปล่อยเธอไป... สาวน้อยใจกล้ากลับยกตัวขึ้นจับความเป็นชายของเขาจ่อไว้หน้าทางเข้าถ้ำลึกลับ น้ำเปียกหนืดหล่อเลี้ยงทางไว้ให้มันสามารถที่จะเข้าไปได้ง่ายขึ้น ซึ่งมันก็รู้จักสถานที่ของมันดี

“น้องวี... เดี๋ยว ๆ ใจเย็น ๆ...”

----------

“อื้่อ... พี่ภีม อ๊า...!” ใบหน้าสดสวยเหยเกพร้อมส่งเสียงกรีดร้องลั่น เพียงรับรู้ถึงความเจ็บร้าวกลางกาย เธอฟุบหน้าลงบนแผงอกกว้าง หยุดไว้แค่เท่านั้น เมื่อขนาดมันคนละรุ่นเหมือนนักมวยใส่นวมคนละเบอร์!

 “น้องวี ๆ ทำอะไรเล่า...” ว่าพลางหรี่ตามองไรผมดำขลับตรงขมับเนียน เขาจูบเธอเบา ๆ พอคนตัวเล็กตะเกียกตะกายเข้าหาอ้อมกอดเนื้อตัวสั่นเทา ช่องทางคับแน่นบีบรัดจนชายหนุ่มอึดอัด หายใจไม่ทั่วท้อง กายชายช่วงปลายหัวแดงก่ำขยายตัวเต็มที่คงยากจะหยุด

“พี่ภีม... ทำอะไรสักอย่างสิคะ มันเจ็บอ่ะ... เจ็บ ๆ”

“เราหื่นจนลืมโลกแล้วรึไง? ทำตัวเป็นผู้หญิงใจร้อนแบบนี้มันเดือดร้อนพี่นะครับ...” พลันพลิกกายขึ้นคร่อมทับ ยกมือขึ้นล้อมกรอบแก้มแดงซับสีเลือด อีกข้างสอดใต้แผ่นหลังกระชับเข้าอ้อมแขนอย่างระวังด้วยท่วงท่าที่เหมาะสมพอบรรเทาความเจ็บปวดลงบ้าง คนใต้ร่างก็เอาแต่หนีบขาเป็นปู

“อย่าเกร็งครับ... ทำตัวสบาย ๆ”

“อือ... พี่ภีม... เจ็บล้วน ๆ ไม่เสียว ไม่มีสิ่งอื่นปะปน...” เธอเจ็บจนลืมหูลืมตาแทบไม่ขึ้น ทั้งที่ทิ่มทะลวงมันด้วยน้ำมือของตัวเอง!

ชายหนุ่มจึงก้มลงมองหลักฐานที่ดูไม่สวยงามนักในสายตาของเขา พอขยับตัวเบา ๆ เส้นเลือดปูดโปนบนความแข็งขนัดอาบด้วยสีแดงฉาน แม่สาวน้อยยังคงห่วงศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงค้ำคอ

“มัน... ยังเหลืออีกเยอะเปล่า?”

ภากรนึกขันกับความกล้าหาญนั้นจนเกือบหัวเราะออกมา ทว่าเขาเพียงเท้าข้อศอกไว้แล้วเลื่อนทั้งฝ่ามือไว้บนเส้นผมเปียกหมาด ลูบหน้าผากเนียนด้วยปลายนิ้วโป้งเพื่อปลอบประโลม

“พี่จะระวังนะ ไม่ต้องกลัว”

“ไม่ได้กลัวเลยค่ะ”

วีณาก็เป็นอย่างนั้น... ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้างหวานยินดีกับสิ่งที่เธอมอบให้ โน้มใบหน้าลงกดริมฝีปากบนเรียวปากงาม จึงค่อย ๆ ดันกายเข้าไปอย่างระมัดระวัง ทำมันซ้ำ ๆ ช้า ๆ