26

“น้องวีครับ... ตื่นยังครับ?” น้ำเสียงอ่อนโยนปลุกเธอจากภวังค์ เปลือกตาขาวใต้ขนตางามงอนเป็นแพเปิดปรือขึ้นมองวงหน้าหล่อเหลาระบายยิ้ม

“พี่ภีมขา... วีขอนอนต่ออีกนิดนะคะ”

“ทำไมทำตัวขี้เซาจังเลย ฮึ...” เขาอดไม่ไหวต้องหยิกจมูกเธอเข้าทีเพราะมันเขี้ยว กับท่าทางซุกซบเข้าหาไออุ่นใต้วงแขนกว้างเหมือนแมวอ้อน มือกระชับจับผ้านวมหนาขึ้นคลุมบ่ามนมิดชิดไม่ให้เธอรู้สึกหนาว ขณะดวงตาคู่สวยหันกลับไปเหม่อมองฝาผนังห้องเช่นก่อนหน้านี้ เขาเห็นเธอจ้องกำแพงอย่างนั้นหลายนาน

“คิดอะไรอยู่ครับน้องวี... เสียดายที่เสียสาวให้พี่หรือว่ายังไง?”

“ไม่ได้คิดอะไร นอนเฉย ๆ มันสบายค่ะ วีชอบหนุนแขนพี่ภีมพี่ภาม...”

วีณากำลังนึกถึงคราวแอบย่องเข้าห้องพี่ชายทั้งสองในบ้านพักของพนักงาน กระโดดแทรกกลางระหว่างพวกเขาอย่างสนิทสนม ไม่มีใครรู้ว่าเธอต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการแอบทำเรื่องที่คุณพ่อห้าม!

รวมถึงเมื่อคืนนี้หลังได้เรียนรู้ประสบการณ์แปลกใหม่ ปลายจมูกรับรู้กลิ่นหอมอ่อนซึ่งเธอสามารถแยกออกว่าใครเป็นใคร...

ของขวัญที่เธอซื้อให้พี่ชายทั้งสองคนทุกปี โคโลญจน์บุรุษกลิ่นสะอาด หอมเด่นไปทางเพลย์บอยสักหน่อยเป็นเอกลักษณ์ของบัตเลอร์คนน้อง บางครั้งเขาจะใช้ยี่ห้ออื่นที่ให้ความรู้สึกร้อนแรงต่างจากคนพี่ กลิ่นหอมสบาย... อบอุ่นโรแมนติก...

เธอแยกกลิ่นของพวกเขาออก รับรู้สัมผัสผ่านมือหนาหยาบว่าเป็นคนละคน... แต่ยังนึกถึงอีกคน

“วีคิดถึงพี่ภามค่ะ... อยากให้เราไปไหนมาไหนด้วยกันสามคนอีก”

“อืม... น้องวีก็เลิกโกรธเขาสิครับแล้วทำตัวเหมือนเดิม ภามน่ะไม่มีอะไรหรอก”

คนอาศัยร่วมชายคากันมานานคงเข้าใจความรู้สึกของเธอดี เขาเลื่อนมือขึ้นวางบนศีรษะน้อยลูบไปมาผ่านเส้นผมดำขลับ สอดลอดมันผ่านแต่ละซอกนิ้วด้วยแววตาหลงใหล

“เราควรบอกเรื่องนี้กับพี่ภามไหมคะ?” เธอเชยหน้าขึ้นถามชายหนุ่มที่จู่ ๆ ก็เกิดอาการน้ำท่วมปาก

“พี่... ว่า... เอ่อ....”

“อย่าพูดว่าไม่ได้ตั้งใจ เราตั้งใจทำมากเลยนะพี่ภีม...” พูดแทรกแล้วยกมือป้องปากหาวหวอด ๆ เธอยังรู้สึกง่วง ในขณะที่เขาคงไม่อยากตอบคำถาม

“รอพี่ภีมตอบคงอีกนาน วีขอนอนต่อละกัน...”

“ครับ... นอนเลย”

ทั่วทั้งวงหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนล้ำลึก ภากรปล่อยให้เธอหลับ เหมือนตลอดค่ำคืนรุ่มร้อนดุเดือด เขายังใจดีปล่อยให้เธอพักยกกลางคันบ้างแต่สาวน้อยก็สู้ตายเหลือเกิน!

วีณาเป็นของเขาโดยเต็มใจ อย่างที่เขาใฝ่ฝันอยากครอบครองเป็นเจ้าของเธอมานับสิบ ๆ ปี

ใช่... คงหลายสิบปี ภากรไม่รู้ตัวเลยว่าไปรักเธอเข้าตอนไหน จำได้เพียงว่าตอนพบเด็กน้อยห้าขวบหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม โดยเฉพาะดวงตาสว่างใสติดตรึงใจ สมองของเขาแค่หยุดอยู่ที่เด็กน้อย พร้อมตั้งใจแน่วแน่ไว้ว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต

ริมฝีปากหนาหยักได้รูปเฝ้าพรมจูบบนไรผม ขมับเนียน กระชับกอดเธอไว้พลางทอดความคิดเป็นสุข ไม่นานนักสาวน้อยในอ้อมแขนก็ลืมตาพรึบ!

“ไม่มีใครมาสนใจเราสองคนหรอกพี่ภีม หยุดกันหมดนี่วันหยุดนักขัตฯ หยุดยาว...”

“ครับ... พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” เขาตอบด้วยท่าทางงุนงง ชายหนุ่มไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่ามันเป็นวันอะไร ในเมื่อเขาต้องทำงานจุกจิกทุกวันไม่เคยมีวันหยุด

สองนัยน์ตาสบประสานกันด้วยความรู้สึกมากมายหลายอย่าง เธอวางพักมือไว้บนแผงอกกำยำลูบเบา ๆ เป็นเชิงบอกจุดประสงค์แอบแฝงในเสียงพร่า

“แต่ถ้ามีงานจริง ๆ... ให้พี่ภามไปทำ วันนี้... อยู่กับวีนะคะ”

“ออ... ครับได้สิ...” พลันเสียงของเขาหายไปจากลำคอแห้งผาก เมื่อมือเล็กซุกซนเคลื่อนลงพื้นที่ต่ำ ผ่านหน้าท้องเป็นลอนกระถดเกร็ง เสียงลอบกลืนน้ำลายดังเพราะอารมณ์ลุ้นระทึก จนเธอมาถึงเป้าหมาย น้องชายตัวดีผงาดรอมือนุ่มจับหมับเข้าปลายหัวบานฉ่ำ

“อืมม... น้องวีทำไมซนจังครับ” คนถามคงไม่ต้องการคำตอบ เมื่อเธอรู้ว่าเขาพร้อมและเธอเองก็พร้อม ร่างบางพลันพลิกขึ้นคร่อมทับเรือนกายกำยำเป็นล่ำสัน ทิ้งน้ำหนักกายลงบนกล้ามเป็นมัด ๆ ก็ทำแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างนางแมวยั่วเห็นเหยื่อ

เรียกเสียงหัวเราะดังจากฝ่ายถูกคุกคาม ถึงเขาจะเกิดความรู้สึกปั่นป่วนประหลาด

“ทำอะไรครับ? เดี๋ยวเครื่องจะพังเอานะ พี่ทำให้เป็นสิบทีแล้วไม่พอหรือไง?”

“น้องมีเงิน... ค่ารีแพร์”

“พูดอะไรน่าเกลียดจริง... ยัยเด็กแก่แดด”

“ไม่เด็กแล้วค่ะ ไม่ใช่สาววัยประจำเดือนมาใหม่ ๆ กินยาคุมเป็นแล้ว”

ความเจ็บแค่เท่านี้ไม่สามารถทำอะไรวีณาได้ เธอยังมั่นอกมั่นใจ ถูไถกายร้อมรุ่มบนตัวเขาได้อย่างไร้ยางอาย ผู้ชายเธอร้อนแรงขนาดนี้ใครมันจะทนไหว!

“กินเยอะกินจุนะเรา คราวหน้าพี่จะซื้อถุงยางติดห้องไว้แล้วกันนะครับ คือ... มีอยู่ในลิ้นชักแต่มีคนเอาไปใช้หมด”

ภากรรู้สึกผิดอยู่บ้างเมื่อหน้าที่ป้องกันควรเป็นของผู้ชาย เขาไม่ได้จงใจเผาน้องชาย อีกคนเข้าใจไปอีกประเด็น

“ถ้าพี่ภีมกลัว วีจะไปฝังยาคุมอีกทีเพื่อความชัวร์ว่าไม่ท้องแน่ ไม่ต้องซื้อมาค่ะ”

“พี่ไม่ได้กลัวครับ... วีต่างหาก กล้ามีลูกกับพี่เหรอ?”