ตอนที่ 12 โรคระบาด

ในขณะที่ท่านก้อนน้ำแข็งกำลังสั่งการจัดระเบียบค่ายอย่างเคร่งครัดจนไม่มีใครสนใจฉัน ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเคยใส่หน้ากากอนามัยกับถุงมือทางการแพทย์ติดกระเป๋าเป้ไว้เป็นประจำอยู่แล้ว ลองค้นดูหน่อยดีกว่า...

โชคดีชะมัด! มีอยู่จริงด้วย! แถมยังมีจำนวนมากพอจะช่วยชีวิตคนสำคัญรอบตัวในตอนนี้ได้พอดี!

“เดี๋ยวก่อน! ท่านเฉินเฟิง! เอาแมส... เอ๊ยยย... ผ้าปิดจมูก กับ ถุงมือ นี่ไปด้วยขอรับ! แจกจ่ายให้ครบทุกคน! ส่วนท่านก็ต้องป้องกันด้วยนะขอรับ! กำชับทุกคนว่าห้ามใช้มันร่วมกับผู้ใด! และให้ใช้ตลอดเวลาในระหว่างที่มีโรคระบาด!”

ฉันรีบตะโกนรั้งไว้พร้อมยื่นอุปกรณ์ให้ เขาหันไปสบตาท่านอ๋องเพื่อขอความเห็นชอบจากเจ้านาย มู่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย เขาจึงรับมันไปสวมใส่อย่างรวดเร็วก่อนจะก้าวออกจากกระโจม

ฉันแอบเห็นเฉินเฟิงก้มมองถุงมือยางกับผ้าปิดจมูกสีแปลกตาในมือด้วยสายตาเคลือบแคลงใจ คงไม่เคยเห็นละสิ ผิวสัมผัสของมันนุ่มสบายไร้รอยตะเข็บหนาเทอะทะแบบผ้าที่เคยใช้ทั่วไปในแคว้นนี้ ดูจากสายตาจับผิดของเขาแล้ว... พอเสร็จภารกิจ คงหาทางกลับมาเค้นถามฉันถึงที่มาที่ไปแน่ๆ! ตามสบายนะท่านองครักษ์เพราะฉันมีคำตอบรอท่านอยู่แล้ว ฉันยิ้มอารมร์ดี 

ฉันหันไปสนใจท่านอ๋องที่กำลังเขียนอะไรบางอย่างลงในกระดาษหยาบๆ เขาตวัดพู่กันเขียนตัวอักษรจีนโบราณอย่างฉับไวอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะยื่นส่งให้องครักษ์หญิงที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ข้างๆ อ๊ะ ฉันว่า ฉันอ่านออกนะนั่นน่ะ

“ไป๋หลิง! เจ้านำสารแจ้งข่าว และข้อความช่วยเหลือไปเมืองหลวงมอบให้ฮ่องเต้! ระหว่างทางระวังตัวด้วย!”

“เจ้าค่ะ!”

ไป๋หลิงรับสารแล้วหมุนตัวทะยานร่างกระโดดหายลับไปในความมืดมิดอย่างรวดเร็วราวกับเงาไร้ตัวตน

ในระหว่างที่มู่เฉินกำลังง่วนอยู่กับการสั่งการโดยไม่ได้สนใจฉัน ฉันจึงถือโอกาสใช้สายตาสแกนรูปร่างกำยำสมส่วนภายใต้ชุดเกราะขึ้นลงอยู่หลายรอบ

บอกได้เลยว่าใบหน้านี้คมสันหล่อเหลายิ่งกว่าพระเอกซีรี่ย์จีนที่กำลังโด่งดังในโลกของฉันหลายเท่า ดั่งคำโบราณว่า สง่าดั่งรูปภาพวาด งามดั่งเทพเซียน รูปร่างสูงสง่าดั่งสวรรค์สร้าง คือเรื่องจริง

แต่น่าเสียดายคิ้วหนาได้รูปขมวดเข้าหากันเป็นปมบวกกับความนิ่งเงียบเย็นชาดุจภูเขาหิมะตลอดเวลายิ่งทำให้เขาเป็นผู้ชายที่เดาใจยากมาก แต่ยังไงเขาก็หล่ออยู่ดี อิ อิ

ตลอดการเดินทางมายังหมู่บ้านสามวันสองคืน เขาไม่แม้แต่จะหยุดพัก! ชายคนนี้ปากแข็งเย็นชา แต่ภายในใจกลับเป็นห่วงชาวบ้านอย่างแท้จริง... นี่แหละ ผู้ชายในฝันชัดๆ!

“มองพอหรือยัง อยากตายมากรึ!!?”

ฉันสะดุ้ง! หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างอีกรอบ! แย่แล้วเผลอมองนานไปหน่อย

“ท่านรูปงาม! ข้ามองเพลินไปหน่อย แหะ แหะ”

ฉันส่งยิ้มตาหยีอย่างหน้าด้านๆ หวังเอาความน่าเอ็นดูเข้าข่ม

เขามองฉันด้วยหางตา... มันคือสายตาอะไร อย่าบอกนะว่าจะฆ่ากันอีกแล้ว..

“เจ้าเป็นบุรุษใยมองท่านอ๋องเยี่ยงนั้น มันน่าบั่นคอทิ้งนัก!”

ไม่สิคนที่จะฆ่าฉันคือเฉินเฟิงองครักษ์เหล็กกล้าผู้นี้ต่างหากเล่า ตะกี้เขาไม่อยู่นี่นาเหตุใดมาปรากฏกายตรงนี้ได้เล่า แล้วท่าทีปานวัวกระทิงที่พร้อมจะขวิดฉันให้สิ้นซากนั่นอะไร ฉันไม่ได้ไปแย่งแฟนนายสักหน่อย

อย่าบอกนะว่าหึงฉันกับนายตัวเอง ไอ้หยาสองคนนี้มีซำติงกันป่าววะเนี่ย

“ก็ท่านอ๋องของท่านหล่อจริงนี่นา ข้าแค่...”

“เลิกทะเลาะกันสักที!”

ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ เหมือนจะรำคาญอะนะ ก็เฉินเฟิงกับฉันเจอกันทีไรเป็นมีเรื่องถกเถียงกันได้ตลอด ทั้งที่ปกติเฉินเฟิงดูเป็นคนเงียบขรึมประหยัดคำพูด ส่วนมู่เฉินก็ขี้ระแวงและเข้าถึงยาก แต่พอเป็นเรื่องของฉัน เฉินเฟิงกลับเปิดปากทะเลาะด้วยได้อย่างไร้เหตุผล

เมื่อโดนสายตาดุทั้งฉันและเฉินเฟิงต่างยืนนิ่งก้มหน้า ไม่กล้าอ้าปากอีก แต่ก็ไม่วายส่งสายตาจิกกัดแยกเขี้ยวใส่กันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร

“เฉินเฟิง! ไปเรียกหัวหน้าหมู่บ้าน หัวหน้าทหาร และหมอทหารที่ไม่เคยแตะต้องผู้ป่วยทุกคน ให้มาพบข้า!”

ฉันไม่สนใจเดินไปนั่งเงียบๆ ตรงอีกมุมหนึ่ง

“ที่ว่าข้าหลอ..คืออะไร”

“หล่อ ขอรับ ไม่ใช่ หลอ ที่บ้านข้า มันคือคำชมขอรับ! หมายความว่าท่านงามยิ่งนัก!”

ฉันชมด้วยสีหน้าทะเล้นหยีตาใส่ไม่สนใจสีหน้าบึ้งตึงของเขา

'เจ้าชมข้าเยี่ยสตรีอย่างงั้นหรือ!'

“เจ้าอยากตายใช่หรือไม่!”