LOGIN“อีกอย่างช่วงนี้เธอไม่ต้องไปเรียน ฉันจะให้ผู้ช่วยลาเรียนกับอธิการบดีให้” “แต่…” เซี่ยอวี่ถิงนึกเสียดายเพราะอีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะถึงช่วงปลายเทอมแล้ว แต่ก็ต้องหยุดปากไว้เมื่อเห็นสายตาคมกริบของใบหน้าหล่อเหลาสั่งให้เธอเลิกโต้เถียง“ระวังไว้ดีกว่าครับ เพราะเราไม่รู้ว่าคุณชายรองซ่งคิดจะทำอะไร”จินเฉินเปิดปากอธิบายแทนเจ้านาย เซี่ยอวี่ถิงเข้าใจในเหตุผลแต่ก็อยากอธิบายเหตุผลของเธอด้วย“ฉันเข้าใจเหตุผล แต่อีกไม่เท่าไหร่ฉันก็จะเรียนจบแล้วถ้าขาดเรียนช่วงนี้…”“จางฮุ่ยหมิง นายไปแจ้งว่าเธอจะเรียนที่บ้าน หากมีการสอบหรืองานอะไรให้ส่งมาที่นี่”“ครับ”“ไม่ต้องห่วงเธอไม่เสียการเรียนแน่”เซี่ยอวี่ถิงพยักหน้า ถ้าซ่งจื่อเซวียนออกหน้าให้อธิการบดีคงไม่กล้าถอนสถานะนักศึกษาของเธอแน่ เธอนั่งลงแล้วเริ่มตรวจสอบเอกสารบัญชีที่เธอได้รับมอบหมายซ่งจื่อเซวียนเหลือบมองเซี่ยอวี่ถิงที่ก้มหน้าก้มตาตรวจสอบเอกสารบัญชีอย่างตั้งอกตั้งใจ ใบหน้าจริงจังของเธอดึงดูดความสนใจจนเขาไม่มีสมาธิอ่านรายงานในมือโทรศัพท์ของเซี่ยอวี่ถิงดังขึ้น เธอพลิกหน้าจอขึ้นมาดูเมื่อเห็นรายชื่อของผู้ที่โทรมาเธอก็รีบตัดสายและคว่ำหน้าจอลง สายเรียกเข้าดังข
“พี่พูดอะไรน่ะ”“ถิงถิงอย่าปิดบังพี่รอยที่แก้มของเธอ” เซี่ยอี้ชวนเอื้อมมือมาจับแก้มน้องสาว เซี่ยอวี่ถิงผละออกแล้วยกมือกุมแก้มเพื่อบังรอยแดง“อ้อ ฉันไม่ระวังล้มเองน่ะ” เซี่ยอวี่ถิงไม่อยากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พี่ชายฟังเพราะกลัวพี่ชายจะกังวล ยังไงซ่งจื่อเซวียนก็ช่วยจัดการให้เธอแล้ว“นั่นมันรอยมือชัด ๆ พี่ดูไม่ผิดแน่”“เอาเถอะพี่ ยังไงก็ไม่ใช่คุณชายซ่งทำร้ายฉันแน่ ๆ”เซี่ยอี้ชวนจะอ้าปากแย้ง เซี่ยอวี่ถิงรีบยื่นขนมมาให้“พี่ทานสิ อร่อยนะ”เซี่ยอี้ชวนรู้นิสัยของน้องสาวดี หนักหนาขนาดไหนก็เลือกจะแบกไว้คนเดียว ซักไซ้ไปก็เปล่าประโยชน์เธอจะหาเรื่องอื่นมาบ่ายเบี่ยงอีกอยู่ดี “แล้วพี่เป็นยังไงบ้าง”“ทำงานประจำแล้วล่ะ พอมีเงินได้ใช้จ่าย แต่ …” เซี่ยอี้ชวนถอนหายใจ เพราะยังไงก็ไม่สามารถมีเงินมากพอมาไถ่ตัวน้องสาวออกไปได้ก่อนกำหนดเซี่ยอวี่ถิงเข้าใจพี่ชายดี เธอส่งยิ้มแล้วแลกเปลี่ยนสิ่งดี ๆ ที่เธอได้เจอในระหว่างที่อยู่ที่นี่ให้พี่ชายฟัง“ฉันได้ไปมหาลัยด้วยนะคุณชายซ่งอนุญาต ไม่อย่างนั้นคงต้องได้เรียนซ้ำอีกเทอมแน่ ๆ”สองพี่น้องพูดคุยสัพเพเหระจนเวลาล่วงเลย“คุณเซี่ยคะ พี่ชายคุณจะอยู่ทานข้าวกลางวันด้วยไหมค
“เอ่อ ฉันว่าคงไม่เหมาะ” “พี่รู้สึกผิดมาตลอดเลยถิงถิง ขอแค่ไปเจอให้รู้ว่าเธอสบายดี” เซี่ยอวี่ถิงเข้าใจดีว่าพี่ชายเธอรู้สึกผิด ถ้าพี่มาเห็นว่าทุกคนที่นี่ดีกับเธอคงช่วยให้สบายใจและลดทอนความรู้สึกผิดได้ แต่การจะให้พี่ชายมาหาได้หรือไม่นั้นเธอไม่ได้มีอำนาจตัดสินใจ“ฉันต้องขออนุญาตคุณชายซ่งก่อน พี่ถือสายรอก่อนนะ”“ได้” เซี่ยอี้ชวนได้แต่คาดหวังว่าซ่งจื่อเซวียนจะไม่ใจดำถึงขนาดไม่ยอมให้พี่น้องเจอกันเซี่ยอวี่ถิงเดินตรงไปยังห้องทำงานของซ่งจื่อเซวียนหลังถามจากป้าหวังได้ความว่าเขาอยู่ที่นั่นเธอเคาะประตูสองครั้ง“ฉันขอเข้าไปข้างในได้ไหมคะ”เซี่ยอวี่ถิงหยุดรอ ไม่นานจางฮุ่ยหมิงก็เปิดประตูออกมาแล้วเชิญเธอเข้าไปในห้อง เซี่ยอวี่ถิงเห็นซ่งจื่อเซวียนยืนพิงโต๊ะทำงานสีหน้าเคร่งขรึม เธอเดาไม่ถูกว่าเขาอารมณ์ดีหรือไม่เพราะปกติหน้าแบบนี้ก็เป็นบุคลิกประจำตัวเขาอยู่แล้ว เธอเข้าไปข้างใน จางฮุ่ยหมิงก้มหัวทำความเคารพซ่งจื่อเซวียนแล้วปิดประตูเซี่ยอวี่ถิงสูดหายใจเข้าแล้วเดินเข้าไปในระยะที่พูดเสียงปกติแล้วได้ยิน“มีอะไร”“พี่ชายฉันขอมาหา คุณอนุญาตไหม” ซ่งจื่อเซวียนหรี่ตามองโทรศัพท์ในมือของเธอ ดวงตาสีดำขลับฉายประกายเ
ซ่งจื่อเซวียนลืมตาตื่นขึ้นร่างบางยังหลับสนิทอยู่ข้าง ๆ ภาพที่เธอโผเข้ามาจูบฉายในความคิดอีกครั้ง เธอไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่จู่โจมเข้าหาเพื่อหวังหว่านเสน่ห์ให้เขาหลงใหล การกระทำของเธอออกมาจากความรู้สึกในขณะนั้นจริง ๆ ไม่สลับซับซ้อนและไม่แสร้งทำ บางครั้งซ่งจื่อเซวียนก็ยังสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรดึงดูดเขานักหนา ไม่ว่าเธอจะต่อต้าน ดื้อดึงกับเขาขนาดไหน เขาก็ไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเธอสักนิด เหมือนเขาสามารถมองเธอได้อย่างไม่มีวันเบื่อ คนข้างๆ เริ่มขยับตัวคล้ายกำลังจะตื่น ซ่งจื่อเซวียนลุกขึ้นนั่งคว้าเสื้อมาใส่แล้วกะเวลาหันมาในจังหวะที่เธอลืมตาตื่นแล้วเซี่ยอวี่ถิงลืมตาตื่นเห็นร่างสูงโปร่งกำลังจัดแจงติดกระดุมเสื้อเชิ้ต เธอคิดว่าเขาคงตื่นก่อนหน้าเธอเมื่อครู่“วันนี้ไม่ต้องไปเรียน”ซ่งจื่อเซวียนพูดเเค่นั้นแล้วลุกออกจากห้องไป เซี่ยอวี่ถิงลุกขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนเธอพวงแก้มก็ร้อนผ่าว เธอกล้าจูบเขาก่อนได้ยังไงกัน โชคดีที่ซ่งจื่อเซวียนไม่ได้รังเกียจหรือไม่พอใจเธอเมื่ออาบน้ำเสร็จ เธอนั่งลงเปิดลิ้นชักดึงใบปฏิทินนับถอยหลังออกมา เซี่ยอวี่ถิงหยิบปากกาขึ้นมาขีดฆ่าวันที่ผ่านไปแล้วในช่องปฏิทิน เช่น
“ฉันอิ่มแล้ว คุณทานของคุณเถอะ” เซี่ยอวี่ถิงกินข้าวต้มได้ครึ่งถ้วย ก็ต้องออกปากให้พอ เพราะคนป้อนช่างใจร้อนอยากให้เธอกินเร็วๆ เหลือเกิน ป้อนเข้าปากคำต่อคำไม่มีโอกาสได้เคี้ยวให้ละเอียดซ่งจื่อเซวียนมองข้าวต้มในถ้วยที่พร่องลงไปแค่ครึ่งเดียว สีหน้าบ่งบอกว่าไม่พอใจ เซี่ยอวี่ถิงรีบดันถ้วยข้าวต้มออก แล้วลากจานข้าวของเขามาแทนที่“จุ้นจ้าน” ซ่งจื่อเซวียนบ่นอุบ “ถ้ายังไงฉันขอตัวก่อน” เซี่ยอวี่ถิงชิงลุกขึ้น ซ่งจื่อเซวียนเข้ามาอุ้มเธอขึ้น “คุณ!” เซี่ยอวี่ถิงอุทาน “ฉันเดินเองได้ ปล่อยฉันลงเถอะ” เซี่ยอวี่ถิงเห็นสายตาของทุกคนที่มองมาแล้วรู้สึกกระดากอาย ร่างสูงโปร่งไม่ตอบรับมีแต่สายตาดุส่งมาตำหนิเธอเท่านั้น ไม่กี่นาทีต่อมาร่างสูงโปร่งก็วางเธอลงที่เตียงในห้องของเธอเซี่ยอวี่ถิงถอยตัวมือกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น จ้องมองร่างสูงโปร่งที่ยังคงยืนจ้องเธอนิ่งไม่มีทีท่าจะออกจากห้องง่าย ๆ“คุณไม่หิวเหรอ” เซี่ยอวี่ถิงหาเรื่องออกปากให้เขาออกจากห้อง ซ่งจื่อเซวียนจ้องหน้าเธอเหมือนคิดบางอย่างในใจ“ไม่เสียใจหรือไง” ร่างสูงโปร่งถามเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาสงสัยที่ซ่อนเร้นความเป็นห่วงไว้ภายใน“เธอชอบทำเหมือนเก่ง
เซี่ยอวี่ถิงเห็นเลือดที่ไหลท่วมแขนซ้ายของเสิ่นสืออัน กลิ่นคาวเลือดทำเธออยากจะอาเจียน แต่เมื่อมองซ่งจื่อเซวียนเขาไม่มีทีท่าจะให้อภัยคนพวกนี้เลย เธอปล่อยมือจากแขนแกร่งและวิ่งเข้าไปเตะปืนที่พื้นออกไปก่อนเสิ่นสืออันจะหยิบมัน ในใจเซี่ยอวี่ถิงยอมรับว่าเสียใจและโกรธแค้นเสิ่นซวนเหอ แต่หากเธอปล่อยไปแบบนี้คงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต“ฉันว่าเท่านี้ก็สมควรแล้ว ซ่งจื่อเซวียนเรากลับกันเถอะ”ซ่งจื่อเซวียนเลิกคิ้วอย่างสงสัย นี่เธอกล้าเรียกชื่อเขาขึ้นมาในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้เนี่ยนะ จางฮุ่ยหมิงและจินเฉินมองหน้ากันเหมือนกำลังถามอีกฝ่ายว่าหูฝาดไปหรือเปล่าที่ได้ยินเซี่ยอวี่ถิงเรียกชื่อเจ้านายของพวกเขาตรง ๆ“เธอว่าอะไรนะ”“ฉันบอกว่าพอแล้ว ซ่ง…คุณชายซ่งเรากลับกันเถอะ”เซี่ยอวี่ถิงร้อนใจอยากช่วยคนจนไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอหลุดปากเรียกชื่อเขาตรง ๆ เมื่อโดนเขาทวนถามเธอก็รีบกลับคำทันทีซ่งจื่อเซวียนยักไหล่ไม่สบอารมณ์ เขาเดินล้วงกระเป๋าออกมาตรงหน้าเสิ่นสืออัน“รู้ใช่ไหมว่าแกควรจัดการยังไง”“ครับ ผมจะส่งเธอไปต่างประเทศไม่ให้เธอกลับมายุ่งกับคุณผู้หญิงอีก”เซี่ยอวี่ถิงอยากจะแก้ต่างความเข้าใจผิดนี้แต่ก็ไม่มีจ







