ตอนที่ 6 เหตุการณ์ที่หลงลืม

บทสนทนาระหว่างองค์ชายสี่กับข้าดำเนินไปอย่างราบรื่น ทว่าอีกมุมหนึ่งของงานเลี้ยงกลับมีสายตาไม่สบอารมณ์ของคนผู้หนึ่งจับจ้องมา เสียงหายใจกระฟัดกระเฟียดดุจเสียงคำรามของราชสีห์ แผ่อำนาจข่มขวัญกระทบร่างผู้ติดตามที่ยืนอยู่ไม่ห่างให้ต้องสั่นสะท้าน!

ท่ามกลางความชื่นมื่น ข้าเริ่มรู้สึกถึงกระแสความเย็นยะเยือก ราวกับมีสายตากดดันจับจ้อง ข้ากวาดสายตามองไปรอบงานอย่างละเอียด สังเกตการเคลื่อนไหวของแขกเหรื่อ เพื่อจับจ้องหา 'เป้าหมาย' ที่สำคัญที่สุดของค่ำคืนนี้

ทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับสุราและอาหารเลิศรสหาไม่มีส่วนใดให้ข้าจับพิรุธได้เลย

จู่ๆ เสียงกรีดร้องลนลานก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของเรือนรับรอง!

"ท่านพี่! ท่านพี่เป็นอะไรไป! ช่วยด้วย!!"

ข้าเห็นฮูหยินซูร้องเรียกสามีด้วยความตกใจ ยามนี้จู่ๆ เขาก็สำลักน้ำชาแล้วล้มลงตรงหน้า ดวงตาเบิกโพรง สีหน้าทนทุกข์ทรมานอย่างที่สุด

แขกเหรื่อในงานแตกตื่นตกใจ ข้าวางจอกชาที่ยกค้างลง หรี่ตามองอย่างใจเย็น

ภาพที่เห็นคือ 'ท่านซูเหยียนหมิง' เจ้าสำนักการค้าผ้าไหมรายใหญ่ คู่ค้าคนสำคัญและพันธมิตรที่ซื่อสัตย์ของตระกูลจ้าวมาหลายชั่วอายุคน กำลังนอนคุดคู้บนพื้น โดยมีฮูหยินพยายามเขย่าตัวให้เขาฟื้นสติ ใบหน้าของเขาซีดเผือด ริมฝีปากเขียวคล้ำ อวัยวะทุกส่วนเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง จอกชาในมือร่วงหล่นแตกกระจาย ความวุ่นวายดึงดูดสายตาคนทั้งงาน

"เกิดอะไรขึ้น!"

ท่านพ่อรีบเข้าไปดูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ท่านแม่ก็เร่งตามไปติดๆ ความสุขบนใบหน้ามลายหายสิ้น หากมีเรื่องอัปมงคลเกิดขึ้นในงานปักปิ่นวันนี้ ย่อมส่งผลร้ายต่ออนาคตและชื่อเสียงของข้า มารดาจึงยิ่งร้อนรน

องค์ชายกู้เหวินหลงที่ยืนอยู่ไม่ไกลถลาเข้ามาทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับรอยยิ้มอ่อนโยน บัดนี้ฉายแววเจ้าเล่ห์ภายใต้หน้าหน้ากากแห่งความกังวล

"ท่านซู! เกิดอันใดขึ้นกันแน่!"

ข้าไม่รีบร้อนประเมินเหตุการณ์และคนในงานทีละคน

คนของกู้เหวินหลงรีบเข้าไปประคองร่างของซูเหยียนหมิง

เสี่ยวเหมยที่อยู่ใกล้จุดเกิดเหตุ แอบมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แต่ข้าเห็นภารกิจเลวทรามของนางสำเร็จลุล่วงด้วยดี ดวงตานางแวววาวไปด้วยความยินดีที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเสแสร้งวิตกกังวล 

‘เจ้าหลอกใครอยู่?‘

ข้าสังเกตุการณ์อย่างใจเย็น ยาพิษที่ออกฤทธิ์รวดเร็วปานนี้ ย่อมเป็นพิษร้ายแรงที่เตรียมการมาอย่างดี เป้าหมายมิใช่แค่ทำร้ายซูเหยียนหมิง แต่คือการทำลายชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือของตระกูลจ้าว เปลี่ยนงานมงคลให้กลายเป็นงานอัปมงคล เพื่อเปิดทางให้องค์ชายสี่เข้ามา 'กอบกู้สถานการณ์'!

"บัดซบ!! นี่มันยาพิษ! ใครบังอาจวางยาแขกในงานของข้า!"

ท่านพ่อร้องลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว หมายจะจับตัวคนชั่วมาลงทัณฑ์ให้จงได้

เสียงซุบซิบนินทาเริ่มสะพัดในหมู่แขกเหรื่อ

"ตระกูลจ้าวจัดงานปักปิ่นยิ่งใหญ่ แต่กลับเกิดเรื่องถึงชีวิตเช่นนี้"

"มีศัตรูคิดร้ายอยู่ใกล้ตัวแท้ๆ"

"ต่อไปจะเชื่อมั่นในความปลอดภัยของตระกูลจ้าวได้อย่างไร"

คำพูดเหล่านี้เริ่มบั่นทอนความศรัทธาต่อตระกูลจ้าวลงอย่างช้าๆ ตามแผนการที่พวกลูกหมาวางไว้

องค์ชายกู้เหวินหลงฉวยโอกาสนี้แทรกตัวเข้ามาทันที

"ท่านจ้าวใจเย็นก่อนเถิด! ตอนนี้สำคัญที่สุดคือต้องช่วยชีวิตท่านซู!"

เขาหันไปสั่งการองครักษ์ที่ติดตามมาอย่างเด็ดขาด

"เร็วเข้า! พาตัวท่านซูไปที่เรือนพยาบาล! และรีบเรียกหมอหลวงมารักษาโดยด่วนที่สุด!"

คำสั่งอันทรงพลังทำให้สถานการณ์วุ่นวายเริ่มคลี่คลายลง

ท่านพ่อมององค์ชายสี่ด้วยแววตาซาบซึ้งใจยิ่งนัก

"ขอบพระทัยองค์ชายสี่พ่ะย่ะค่ะ! ลำบากพระองค์แล้ว!"

"ท่านจ้าวอย่าได้กังวล ตราบใดที่ตระกูลจ้าวยังเป็นพันธมิตรกับราชสำนัก ข้าจะมิยอมให้ผู้ใดมาทำร้ายตระกูลจ้าวได้แน่นอน"

กู้เหวินหลงเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาเปี่ยมความห่วงใยนั้น ทำให้ทุกคนชื่นชมในพระทัยเมตตา และรู้สึกว่าตระกูลจ้าวโชคดีที่มีองค์ชายสี่คอยปกป้อง

ยกเว้นข้าที่รู้ไส้รู้พุงกันเป็นอย่างดี อยากจะเยาะเย้ยความจอมปลอมอันน่าสะอิดสะเอียนของกู้เหวินหลงยิ่งนัก เขาช่างเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง!

‘มา... เรามาประชันบทละครกันดีหรือไม่อดีตสามี?’